" Πανδαιμόνιο ", Κώστας Ακρίβος





Στις 16 Απριλίου 2004 οι καλόγεροι σε μια μονή στο Άγιον Όρος ανακαλύπτουν έντρομοι μέσα σε κελί ένα πτώμα.Αν σκεφτεί κανείς ότι το μέρος αυτό για πάνω από 1.000 χρόνια απαγορεύεται να το πατήσει πόδι όχι μόνο γυναίκας αλλά ακόμη και ζώου θηλυκού γένους, τότε γίνεται φανερό τι σάλο προκαλεί η είδηση πως το πτώμα αυτό ανήκει σε μια κοπέλα.Οι ύποπτοι είναι ο κτήτορας του κελιού Νήφωνας, που θεωρείται περίπου άγιος, και ο γέροντας Γεδεών, που άλλο όνειρο δεν έχει παρά να δει να κυματίσει ξανά η ελληνική σημαία στην Κωνσταντινούπολη. Ερωτικό σκάνδαλο; Εθνικό σχέδιο; Δάκτυλος του σατανά; Ή μήπως κάτι που ξεπερνάει κι αυτή ακόμα τη φαντασία του συγγραφέα;

Στις 16 Απριλίου του 2004 αρχίζει την εξιστόρηση των γεγονότων του βιβλίου του (από τις εκδόσεις Μεταίχμιο) με τον ελκυστικό και ποικίλα ερμηνευόμενο τίτλο "Πανδαιμόνιο" ο Κώστας Ακρίβος και στις 16 Απριλίου του 2012,Δευτέρα του Πάσχα,το βρήκα κι εγώ στην βιβλιοθήκη του σπιτιού της Σαλαμίνας και το διάβασα.Σύμπτωση, ;
Όλα αυτά τα παραπάνω τα κομματάκι αρλουμποειδή με πλάγια γραφή δεν είναι δικά μου (οι δικές μου οι αρλούμπες,αυτές που συχνότατα γράφω,είναι άλλου τύπου και βεβαίως είναι καλύτερες,χαχα, δεν το συζητώ,διατί να το κρύψωμεν άλλωστε),αυτά απλώς τα αντέγραψα από την περιγραφή που βρίσκουν οι πάντες μπαίνοντας στο internet,διότι βαριόμουν να κάνω μια περίληψη,όμως θρασύτατα  ρωτάω,πότε θα αξιωθούμε να διαβάζουμε περιλήψεις κι οπισθόφυλλα της προκοπής,επιτέλους;Ε, πότε;
Αυτά πάντως,σε πολύ πολύ γενικές γραμμές,διαδραματίζονται ως ιστορία και εντός των 390 και κάτι σελίδων του βιβλίου και με αυτά,συν πλην και κάποιες σκέψεις που κάνουμε φιλοσοφικής διάθεσης, πορευόμαστε κι εμείς οι αναγνώστες,όσο διαρκεί η ανάγνωση-ένα 4ωράκι και πολύ λέω- και με αυτά προσπαθώ να βρω τώρα,να πω,όσο το δυνατόν πιο καλά λόγια για ένα πόνημα που δεν ήταν κακό, διόλου κακό ή βαρετό,κάθε άλλο,είχε ευφυή βασική ιδέα,τεχνικές αρετές,γλώσσα ωραιότατη χωρίς ψευτοστόλιδα,κοινώς καμία ξενερουά φιλολογική επίδειξη από έναν συγγραφέα που στο κάτω κάτω είναι φιλόλογος ο ίδιος και θα μπορούσε να βγάλει σεργιάνι άπειρα καλολογικά στοιχεία,είχε έρευνα πάνω σε όλα αυτά τα άκρως ενδιαφέροντα αγιορείτικα θρησκευτικοεκκλησιαστικά με τα οποία καταπιάνεται,για ένα βιβλίο οπωσδήποτε αξιοπρεπές,με αστυνομικότροπη διατύπωση κι ένα φσσστττ άρωμα από Έκο-αν και δεν μου αρέσει εμένα ο περιβόητος Ιταλός- αλλά χωρίς να χάνει το δικό του στίγμα,ένα χορταστικό μυθιστόρημα τέλος πάντων,που η συγγραφή του καταφέρνει να εγείρει ξανά καλά ερωτήματα,πέρα από την εύστοχα καδραρισμένη ιστορία του σε εικόνες που αβίαστα σε παρασύρει να πλάσεις -τα γνωστά περί γυναικών και εισόδου στο Όρος,περί μορφωμένων νέων καλόγερων,παλαιών γερόντων κτλ περί αφοσιωμένου ασκητισμού ή ξώφαλτσου βολέματος, περί προστατευμένης προσπάθειας ή αληθινής θυσίας και προσευχής των "μέσα"-που βεβαίως έχουν γη και καλλιεργούν και τα καλούδια της τρώνε, αμπέλια για το κρασάκι που πίνουν και περιβολάκι στο Περιβόλι Της που τους δίνει απλόχερα καρπίσματα και θρέφονται και υμνούν την ευφροσύνη Του-προσευχής και ικεσίας για τους "έξω", πιστούς ή και απίστους-που αυτοί ένα βασικό μισθουλάκι είχανε συμφωνημένο όλο κι όλο και πάει κι αυτό,έγινε φουλάρι της γουρούνας,της καπιτάλως της Λαγκάρντ και των ομοίων της,που όσα από τα λεφτουδάκια που μας κλέβει και τα κάνει ρούχα και παπούτσια και μαντιλάκια σινιέ,ασχημομούρα και γουρούνα θα μείνει και φχαριστιέμαι ταξικό ρατσισμό άνευ αποτελέσματος φυσικά- και όοολα τα άλλα,βαριέμαι να γκρινιάζω τώρα,τα ξέρετε- και το οποίο κ α λ ό βιβλίο, τι να πω,έχω γίνει φαίνεται στρίντζω πραγματική,εμένα,πασχαλιάτικα, δεν με κέρδισε 100%,ίσως διότι το ίδιο μου δημιούργησε εξ αρχής μεγάλες απαιτήσεις ως προς την ανάπτυξή του στην συνέχεια,από την στιγμή μάλιστα που ο πήχης μπήκε φανερά και ορθώς από τις πρώτες σελίδες πολύ ψηλά διότι ο Ακρίβος είναι ταλαντούχος,.
Είχε δράση,ήταν ωραία κοντρολαρισμένες οι εντάσεις,καλές,δυνατές και ατσιγκούνευτα δοσμένες οι ψυχογραφικές (ενδο)αφηγήσεις,μια χαρά είπαμε ήταν και η γλωσσική εκφορά,καλοσχεδιασμένο το γενικό πλαίσιο,δεμένες πειστικά οι τόσες πολλές καταστάσεις,ενδιαφέροντες οι χαρακτήρες αλλά και πάλι μου φάνηκε αδιέξοδο,ίσως αν το ζύμωνε κι άλλο,αν δεν στεκόταν τόσο στα αναμενόμενα,αν έτσι,αν αλλιώς....
Μα,τι κάνω τώρα,αραδιάζω μεσοβέζικα πράγματα για να μην στεναχωρήσω τον καλό συγγραφέα- αν υποθέσουμε ότι ασχολείται με τα όσα γράφει μια ταπεινή μπλόγκερ-γιατί ένα από τα βιβλία του δεν με ιντριγκάρισε, τουλάχιστον όχι περισσότερο από το να προσθέσω ένα βιβλίο σε όλα όσα έχω στην βιβλιοθήκη και μια ανάγνωση ενός ολόκληρου,καλά ξοδεμένου μεταπασχαλινού τετράωρου;
Δεν τρώγομαι ώρες και φορές,το ξέρω και με ρωτώ:τι άλλο θέλεις μαντάμ πια,Δευτέρα του Πάσχα στο εξοχικάκι σου,με την οικογένεια και τους φίλους σου κι όλα τα καλά ου Θεού-ακόμα- γύρω σου, τι θες εξόν από ένα καλογραμμένο μυθιστόρημα που να είναι λογοτεχνία κι όχι βιβλίο από τα Χόντος καθώς και λίγο κρασί,λιγό θαλασσά και τ΄αγορί σού;
Ε,μα πια...



Σχόλια

  1. Ανώνυμος19/4/12 19:25

    Τι να κάνετε κι εσείς, μανδάμ;
    Ένα ωραίο βιβλίο, που να μυρίζει λογοτεχνία θέλετε...
    Ζητάτε πολλά;

    Απάντηση: Με το μπαρδόν κιόλας, αλλά ζητάτε τα ΠΑΝΤΑ (ΟΛΑ).
    Η γνώμη μου; Καλά κάνετε...

    Συχωρέστε με που μου 'ρχεται να σας παραπέμψω στο Μιχάλη Κατσαρό:

    "Αντισταθείτε
    σ' αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι
    και λέει: καλά είμαι εδώ.
    ................................................
    σ' αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια
    στα θούρια

    στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους
    στους θεατές

    στον άνεμο

    σ' όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς
    στους άλλους που κάνουνε το φίλο σας

    ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ
    αντισταθείτε.

    Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την
    Ελευθερία."


    κ.κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου