"Το Ζουμί του Πετεινού",Γιάννης Μακριδάκης









Υλικά:

(Για μια λαοθάλασσα ή μερικές χιλιάδες ψηφοφόρους, ανάλογα με την όρεξή σας)
  •  1 βιβλίο καλού συγγραφέα (από την Χίο  κατά προτίμηση)
  •  1 σελιδοδείκτης
  •  10-12 κίτρινα χαρτάκια τα λεγόμενα post it
  •  1-2 χαρτομάντιλα
  •  1 μολυβάκι + 1 γόμα
  •  1 καφές+όση ζάχαρη βάζετε,αν και αυτός θα σας καλύψει σκέτος, πάρτε και κανα κονιάκ,  καλού κακού  
  •  1 βαρύ τασάκι

Εκτέλεση


Κρατάτε με το αριστερό σας  χέρι το βιβλίο, έχετε δίπλα τον καφέ και παραδίπλα το κονιάκ μην σας πω και παξιμαδάκι και απαξάπαντος τα μαντίλια διότι θα σας χρειαστούν εκτός κι έχετε κάνει το ειδικό πρασινομπλέ εμβόλιο αναισθησίας ,το μολυβάκι για να σημειώνετε τις άγνωστες μακριδάκειες λέξεις να τις στείλετε στον Μπαμπινιώτη να κάνει τίποτα καλύτερο από το να παίζει τον υπουργό παιδείας και μην ξεχάσετε γόμα που να σβήνει καλά.Το τασάκι θα σας χρειαστεί στο τέλος.Διαβάζετε με μέτρια-προς-δυνατή φωνή μέχρι να μαλακώσουν οι παράγραφοι.Αν δεν μαλακώνουν με τίποτα είναι αφενός διότι δεν υπάρχουν και αφετέρου διότι έχετε αρχίσει να κλαίτε μια και  καταλάβατε ποιοί ακριβώς θέλουν μπουνιές σ'αυτήν την χώρα,οπότε  μην σταματήσετε την ανάγνωση,γι αυτό εξάλλου σας τόνισα να έχετε κοντά σας τα μαντιλάκια.


Χωρίς να διακόψετε το διάβασμα, κλαίγοντας, κλέβετε  σελίδες και πάτε να τσιμπολογήσετε λίγο από το τέλος του πετεινού αλλά την πατάτε διότι δεν έχει βράσει ακόμα και δεν ξέρετε και που ακριβώς θα  αποσώσει το  βράσιμο ο κύριος Γιάννης και αν θα   σκάσουν οι ατμοί στην μούρη σας και στο μεταξύ έχετε κάψει την γλώσσα σας και καλά να πάθετε,έτσι μεταφέρετε την ανυπομονησία σας στον καφέ,πίνετε κάμποσες γουλιές,ψιλοσυνέρχεστε και συνεχίζετε την ανάγνωση περί Παναγή και λοιπών καταστάσεων που συμβαίνουν με παραλλαγές και σε σας τους ίδιους και όσο το αντιλαμβάνεστε πλαντάζετε. Σκεπάστε το φλυτζάνι με αλουμινόχαρτο. Κατόπιν ρίχνετε το κλάμα  της πολιτικής κι εκλογικής ζωής σας στις σελίδες που έχουν  απομείνει και αφήνετε να μουλιάσει το χαρτί μέχρι να είναι έτοιμο. Στο μεταξύ κατεβάζετε μονοκοπανιά  το κονιάκ,πέντε έως δέκα  ρακές κι αρκετά νεροπότηρα με κρασί διότι πρέπει να πνίξετε τον πόνο σας.

Είστε σχεδόν έτοιμοι.Ανοίξτε την τηλεόρασή σας,δελτίο ειδήσεων κατά προτίμηση.Χτυπήστε το ξερό σας το κεφάλι  μέχρι να αναβλύσει και να πεταχτεί όξω όοολη η πηχτή μαρέγκα που σας έχουν εγκαταστήσει εντός του τα καλά μμε που σνιφάρατε κατ' εξακολούθησιν.Συνεχίζετε να χτυπάτε και προσθέτετε σιγά σιγά ιδέες  στο μυαλό σας. Οταν το μίγμα γίνει ομοιογενές αλλά επιτρέπει στον εγκέφαλό σας να κινείται, προσθέτετε και τις τελικές εκτιμήσεις,αναλύσεις και μια γενναιόδωρη χούφτα θάρρος και χτυπάτε πάλι μέχρι να γίνει ομοιόμορφη η  απόφαση και να το πάρετε και  σεις απόφαση,ότι αν δεν βράσει το ζουμί του πετεινού αυτήν την φορά να το πιείτε να γιάνετε θα βράζετε μετά εσαεί στο δικό σας και θα 'ναι και μαύρο.


Όταν το διάβασμα είναι έτοιμο,κλείνετε τα μάτια και ρίχνετε το τασάκι  αμέσως καταπάνω στην τηλεόραση. Ανακατεύετε για 1 λεπτό περίπου γυαλιά καρφιά και τα εσώψυχά σας και η σούπα είναι έτοιμη. 


Σερβίρετε τη ανάγνωση  ζεστή-ζεστή  την Κυριακή στις 6 Μαΐου για πρώτο (σας) και τελευταίο (τους) πιάτο. Μετά θα δείξει.


Καλή όρεξη και καλή χώνεψη! 


  •  ΥΓ 1.   Ο σελιδοδείκτης δεν χρειάζεται τελικά διότι  δεν πρόκειται να αφήσεις τον πετεινό ούτε στιγμή από τα χέρια σου,το δε τασάκι είναι προαιρετικό,αν σου βρίσκεται καμιά ταφόπλακα πέτα  αυτήν κατ' ευθείαν.
  •  ΥΓ 2. Ως επιδόρπιο πρώτης τάξεως θα πρότεινα ασυζητητί το "Περί Φωτίσεως" ,αλλά αυτό  το κόβω ολίγον φθινοπωρινό, θα σας δώσω λοιπόν την συνταγή  στις μεθεπόμενες εκλογές. 
  • ΥΓ 3.   Την πατήσατε,δεν έχει.

Σχόλια

  1. Ανώνυμος26/4/12 15:30

    Τα το διαβάσω το Σαββατοκύριακο.Απαξάπαντος!
    Έφη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ανώνυμος26/4/12 16:25

    tasaki pou xriazete, polla tasakia

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ανώνυμος27/4/12 12:09

    Είσαι η Θεά της βιβλιοκριτικής. Τα έντυπα θα έπρεπε να σφάζονται στα πόδια σου, ποιό θα σε πάρει. Το βιβλίο θα είναι σίγουρα καλό αλλά εσύ είσαι ακόμη καλύτερη!

    Μάρθα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Φίλη μου Μάρθα,ένα τέτοιο βιβλίο απ΄αυτόν τον συγγραφέα εμπνέει και συγκινεί τον καθένα.
    Το"Ζουμί του Πετεινού" δεν μπορείς να το διαβάσεις ξεκομμένα από το υπόλοιπο έργο του,συνδέεται νοηματικά με το "Λαγού Μαλλί", συναισθηματικά με την "Δεξιά Τσέπη",τεχνικά με όλα τα προηγούμενα αλλά το καθένα τους την ίδια στιγμή είναι τελείως διαφορετικό από το άλλο.Ο άνθρωπος είναι χαρισματικός κι ελπίζω να συνεχίσει έτσι,είμαι σίγουρη όμως ότι και να μην ξαναγράψει ποτέ(φτου φτου φτου) έγραψε ήδη δική του σελίδα στην ελληνική λογοτεχνία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ανώνυμος28/4/12 17:07

    Απίστευτη παρουσίαση ενός εξαιρετικού βιβλίου!Φ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ανώνυμος28/4/12 23:11

    ένας χείμαρρος λέξεων το βιβλίο,δάκρυσα αλλά και γέλασα διαβάζοντάς το.ο παναγής δεν είναι ένας γραφικός απομονωμένος εγωιστής άνθρωπος που δεν έχει πάρει χαμπάρι τι γίνεται.αν κάποιος ζει φυσιολογική κι ελεύθερη ζωή αυτός είναι ο παναγής.όλα τα αλληγορικά και ρεαλιστικά που περιγράφονται από τον εξαιρετικό συγγραφέα σε μια λέξη συναντιούνται:ζωή.παναγιώτης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Τι να σας πω; Δεν έχω λόγια. Σας ευχαριστώ πολύ Βιβή Γ., Φ., Παναγιώτη και όλους τους φίλους του μπλογκ και των βιβλίων.
    Ας είμαστε κοντά ο ένας στον άλλον για να φέρουμε κάποια στιγμή την ποιότητα στην πολιτική, στη ζωή και στην τέχνη.
    Ας δίνουμε κουράγιο και δύναμη ο ένας στον άλλον
    Να είστε καλά Ελπίζω να σας γνωρίσω από κοντά μια μέρα.
    Σας χαιρετώ εκ Βολισσού Χίου
    γμ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Μπορεί να ακουστεί λίγο υπερβολικό αλλά ο Μακριδάκης αυτή την στιγμή κάνει κάτι ιστορικό:επαναπροσδιορίζει την ελληνική λογοτεχνία των καιρών μας.Προσωπικά έχω να διαβάσω τόσο ουσιαστικό γράψιμο εδώ και χρόνια.Είναι εντυπωσιακό ότι το κάνει με νουβέλες κι όχι βαρύγδουπα μυθιστορήματα,με καθαρά νοήματα κι όχι λαβυρίνθους,με γραφή και γλώσσα που δεν μπαίνουν σε καλούπια.Αν δεν ήξερα ποιός είναι,την ηλικία του και αν δεν υπήρχαν στα κείμενά του ορισμένα στοιχεία που μαρτυρούν ότι η εποχή που τοποθετεί τα θέματά του είναι η σημερινή θα νόμιζα ότι είναι ένας συγγραφέας πολύ παλιότερος που τα έργα του είχαν παραπέσει και τον ανακαλύψαμε, ευτυχώς τώρα.
    Μου αρέσουν κι άλλοι Έλληνες συγγραφείς αλλά αυτός είναι ιδιαίτερη περίπτωση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Συμφωνώ.Ήθελα να μπορώ να διαβάζω πολιτική λογοτεχνία αξιώσεων ,που να έχει κάτι να μου πει,όπως αυτή που μας έχουν αφήσει πολύ σπουδαίοι Έλληνες πεζογράφοι αλλά που έχει χαθεί μέσα στην σημερινή εμπορευματοποίηση.
    Στον Μακριδάκη τα βρήκα αυτά και πολλά περισσότερα γιατί κάνει μια ουσιαστική λογοτεχνία,πολιτική αλλά όχι προπαγανδιστική και από την "Δεξιά τσέπη του ράσου" που ήταν το πρώτο του βιβλίο που διάβασα με έχει κερδίσει.Τον εκτιμώ και για έναν ακόμη λόγο,που δεν δίστασε να εκτεθεί και να πολεμήσει για το νησί του και την φύση κατ΄επέκταση χωρίς να σκέφτεται μη τυχόν χάσει αναγνώστες-πελάτες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν μας βλέπει για πελάτες.Στο υπογράφω που λένε.Τον έχω γνωρίσει σε εκδήλωση,είναι πολύ σοβαρός και σεμνός άνθρωπος.

      Διαγραφή
  10. Καλημέρα,καλή βδομάδα.Κι εγώ συμφωνώ.Σε όλα μας έχουν καταντήσει πελάτες και εμείς το έχουμε δεχτεί.Επιτέλους ας αλλάξουμε,ας βάλουμε ένα στοπ στην παθητικότητα αρχίζοντας από τα απλά.Δεν έχω ακόμα διαβάσει το "ζουμί του πετεινού" αλλά με έχετε βάλει σε μεγάλη περιέργεια και θα το κάνω σύντομα.Για τον συγγραφέα θα πω τα καλύτερα,τον ξέρω από τα προηγούμενα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Ανώνυμος6/6/12 14:46

    Φοβερό βιβλίο,απίστευτη παρουσίαση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Θέμης21/9/12 16:44

    Τώρα αξιώθηκα να το διαβάσω.Με άγγιξε όσο λίγα σημερινά ελληνικά μυθιστορήματα αν και με έκανε χάλια ψυχολογικά.Θέμης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Λύκος29/9/12 01:24

    Εξαιρετικός.Ένας μεγάλος συγγραφέας,πραγματικά μεγάλος,φάνηκε επιτέλους στον ορίζοντα μετά από χρόνια ανείπωτης μετριότητας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Τώρα το διάβασα.Με ξάφνιασε το θέμα και πώς το κλείνει.Δεν το θεωρώ το καλύτερό του αλλά ο Μακριδάκης έχει μεγάλη ευχέρεια σε ό,τι γράφει.Δίκαια η επιτυχία του στο θέατρο και παντού.
    Όσοι τον κατηγορούν το κάνουν από φθόνο.Επειδή τους πέφτει πολύς αυτός ο άνθρωπος ,που σε μια χώρα που δεν ντρέπεται τόσος κόσμος να ψηφίζει τους ναζήδες και άλλος τόσος τη Δεξιά του Σαμαρά αυτός είναι ακτιβιστής,ταλαντούχος και κάνει του κεφαλιού του!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πώς φτάσαμε μετά από δυό και τρεις γενιές σπουδαίων διανοούμενων οι πιο πολλοί σημερινοί εκτός από ατάλαντοι να είναι λακέδες του σαμαρά και του βενιζέλου.Οποία κατάντια.

      Διαγραφή
  15. Λάμπρος Μανιάτης1/2/13 18:13

    Μόλις διάβασα το ζουμί του πετεινού,ένα από τα πιο ευαίσθητα κείμενα των τελευταίων δυο χρόνων.Μπαίνω στο internet από περιέργεια και πέφτω σε χαβούζα.

    -Το ερώτημα που αυθόρμητα έρχεται πρώτο στα χείλη ενός εξωτερικού παρατηρητή είναι πώς επεξεργάζεται η λογοτεχνία μας το εκρηκτικό θέμα της Κρίσης.

    -Η απάντηση είναι ότι σε γενικές γραμμές δεν το επεξεργάζεται ή, αν το κάνει, αυτό δεν έχει ακόμα φανεί.

    -Οι αντιδράσεις της κυμαίνονται συνήθως ανάμεσα στο χονδροειδές όσο και αφελές κήρυγμα (Γιάννης Μακριδάκης «Το ζουμί του πετεινού») και το ουσιαστικά τουριστικό βλέμμα ενός περιπατητή (Χρήστος Χρυσόπουλος «Φακός στο στόμα»).

    - Είχαμε, όμως, το πρώτο δείγμα αληθινής αφομοίωσης του θέματος στον οργανισμό μιας ιστορίας με το συγκινητικό μυθιστόρημα του Θόδωρου Γρηγοριάδη «Το μυστικό της Ελλης», που υποδηλώνει και τη δυνατότητα ψυχικής αναγέννησης με (έμμεσο) καταλύτη την Κρίση.

    Τάδε έφη προσφάτως ο αρχιαυλικός Κούρτοβικ ευπειθώς αναφέρων από Λαμπρακιστάν!

    Θάβει Χρυσόπουλο και ειδικά Μακριδάκη!Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο του Γρηγοριάδη αυτός φαίνεται να του γλυτώνει αλλά παθαίνω σοκ με τι έχει μείνει του Κούρτοβικ από το βιβλίο του ανθρώπου,η δυνατότητα ψυχικής αναγέννησης με καταλύτη την Κρίση!

    Ζήτω η Κρίση!Σαμαροβενιζελοκουβέληδες ορμάτε μη μείνει κολυμπηθρόξυλο!
    Θλιβερή η κατάντια.Αναρωτιέται κανένας πώς γίνεται να βγαίνει το ναζιστικό κόμμα των αγράμματων τρίτο κοινοβουλευτικό κόμμα;Να η απάντηση:όσο πιο αντιδραστικός μπορεί να καταντήσει ένας άνθρωπος που υποτίθεται ασχολείται με την τέχνη όταν τον ταΐζουν οι ίδιοι που ταΐζουν τα παράσιτα της τηλεόρασης.

    Συγχαρητήρια φίλε,συναγωνιστή και αδερφέ Γιάννη Μακριδάκη!Το ότι έχεις μπει στο μάτι του καθεστωτικού κριτικού και ατάλαντου συγγραφέα κυρίου Κούρτοβικ που βγάζοντας αφρούς λύσσας μας αποκαλεί όλους,συγγραφέα και αναγνώστες χονδροειδείς και αφελείς δείχνει πόσο τους φοβίζει ο αγώνας μας!
    Το βιβλίο σου Γιάννη Μακριδάκη είναι έξοχο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κωνσταντίνα2/2/13 14:00

      Ό,τι δεν μπορούμε να κατανοήσουμε το κατηγορούμε.Αυτή είναι η Ελλάδα του "πνεύματος" σήμερα.

      Διαγραφή
    2. Κωνσταντίνα2/2/13 14:04

      Επίσης, ο Μακριδάκης, ό,τι και να πει ο κάθε κριτικός,έχει βρει την θέση του στα ελληνικά γράμματα.Με την αξία του κι όχι τους γνωστούς. Ας κοιτάξει καθένας τα χάλια του

      Διαγραφή
    3. Ήθελα παλιότερα, πριν πω οτιδήποτε, να διαβάσω την συγκεκριμένη κριτική Κούρτοβικ που είναι ένας άνθρωπος αυστηρός μεν αλλά από χρόνια ζυμωμένος με το καλό βιβλίο.Δεν τα κατάφερα διότι πρέπει να είσαι συνδρομητής στην εφημερίδα που κάνει κριτική και σιγά μην ήμουν.
      Αλλά αν είναι όπως τα λες,που είναι, γιατί μου τα είπαν κι άλλοι φίλοι περί της χολής που έβγαλε κατά του Μακριδάκη,πιστεύω,ότι θα αναγνωρίσει κάποια στιγμή το λάθος του ο Κούρτοβικ.Δεν γίνεται να κάνει ότι αγνοεί τον Μακριδάκη σαν συγγραφικό ταλέντο με τα πάνω του και τα κάτω του επειδή πολιτικά του κάθεται στο στομάχι.Αυτοακυρώνεται και δεν τον έχω για ανόητο.Εκτός...αλλά δεν το νομίζω.
      Όσο για τον Θεόδωρο Γρηγοριάδη ας μη τον μπλέκουμε ,είναι πολύ καλός συγγραφέας.

      Διαγραφή
  16. Τάσος Λεωχάρους2/2/13 22:09

    Από τις πιο αγνές νουβέλες το "Ζουμί του πετεινού" απαιτεί αγνού νου για να το χωρέσει. Συνεχίζω να αγαπώ πιο πολύ τη γεμάτη τρυφερότητα "Δεξιά τσέπη του ράσου" αλλά εκτιμώ γενικότερα το έργο του συγγραφέα.Ο Μακριδάκης φάνηκε σαν λογοτεχνικό ουράνιο τόξο μετά την νεροποντή που είχε παρασύρει έμπνευση και ήθος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ανώνυμος4/2/13 19:16

      Ωραίο το σχόλιό σας,ευγενικό και αντάξιο ενός συγγραφέα όπως ο Μακριδάκης.Ωραία και η νουβέλα που έγραψε.
      Άντα Καλογήρου

      Διαγραφή
  17. Ανώνυμος5/2/13 19:09

    Τις νουβέλες του Μακριδάκη τις αποκαλώ ανάσα κι ελπίδα.
    Στη δεδομένη συγκυρία τι λέει ο κάθε ξερόλας επαγγελματίας κριτικός ποσώς με νοιάζει.Άρης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Θα ρισκάρω μια πρόβλεψη,ότι το επόμενο βιβλίο του Μακριδάκη ότι και να είναι καλό,κακό,μέτριο θα πέσουν ενορχηστρωμένοι πάνω του να το ξεσκίσουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γιάννη,μπίνγκο!Τι να σου στείλω,λουκουμάκι;

      Διαγραφή
  19. Ανώνυμος24/10/13 21:24

    Είσαι από τα πρώτα μπλογκ που τον πρότεινες.Βιβή συνέχισέ το ίδιο με όποιο μυαλό βρίσκεις που δεν είναι νους ραγιά.Τούτος δω είναι γνήσιο ταλέντο και αγωνιστής γιαυτό τους εκάθησε στο στομάχι.
    Ρουσσέτος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Πολιτική λογοτεχνία αξιώσεων.Το κείμενο στο Ζουμί του πετεινού είναι αλληγορικό. Αναρωτιέμαι πόσες σφαλιάρες πρέπει να φάμε ακόμα για να καταλάβουμε ότι πρέπει να βάλουμε ΤΩΡΑ σε προτεραιότητα τη φύση επειδή αυτή ήταν πάντα το παρελθόν και θα είναι και το μέλλον.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Λένε μερικοί σχολιαστές πως προτιμούν την Δεξιά τσέπη του ράσου ή το Λαγού μαλλί ή κάποιο άλλο.Αν θέλω να είμαι αυστηρός θα παραδεχτώ ότι το Ζουμί του πετεινού σαν νουβέλα υπολείπεται των πιο πάνω γιατί έχει ορισμένες φανερές δομικές αδυναμίες.Με αυτές όμως τις αδυναμίες ας ασχοληθούν οι μελλοντικοί κριτικοί σε περιόδους ειρήνης.Τώρα βρισκόμαστε σε ακήρυχτο πόλεμο και παίζονται οι ζωές μας.Κάθε εμπνευσμένο κείμενο που μας αφυπνίζει πρέπει να εκτιμάται σαν τέτοιο και μόνο.Αυτό λοιπόν είναι ένα ακόμα εμπνευσμένο κείμενο.Εμένα μου αρκεί και το απόλαυσα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. Δημήτρης Μελισσηνός25/10/13 15:03

    Εξαιρετικό βιβλίο.Ύμνος για ζωή.Άκουσα τον συγγραφέα πριν λίγες μέρες.Αυτά που λέει για την καταναλωτική κοινωνία είναι πολύ σοβαρά.
    Μακάρι να τα καταλάβουμε έγκαιρα.Καταναλωτής δεν είναι φυσικά μόνο ο άνθρωπος της πόλης αλλά και ο αλλοτριωμένος αγρότης που βάζει φυτοφάρμακα για να κάνει μεγαλύτερη παραγωγή και να πουλήσει αδιαφορώντας αν δηλητηριάζει το οικοσύστημα.

    Με την οικογένειά μου σκεφτόμαστε να εγκατασταθούμε σε κωμόπολη που έχουμε πατρικό σπίτι και μερικά στρέμματα γης με ελιές που μας τις μαζεύουνε ξένοι τόσα χρόνια αφότου πέθανε ο πεθερός μου. Ειλικρινά δεν ξέρω πως θα τα καταφέρουμε αλλά αν δεν δοκιμάσουμε θα μας πνίξει το τσιμέντο.Η επαρχία ρημάζει αλλά και μένοντας στις πόλεις δεν καταφέρνουμε τίποτα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δημήτρη,εδώ μαθαίνεις διάφορα http://yiannismakridakis.gr/ ή στο fcb.Αξίζει .

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου