"Η Δύση της Δύσης",Lorenz Gyomorey

"Η Δύση της Δύσης" του Αυστριακού Lorenz Gyomorey ή ελληνοποιώντας το του Λαυρέντιου Γκέμερεϋ,βιβλίο το οποίο κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Παπαζήση το 1995- στα μέσα δηλαδή περίπου της πρασινομπλέ φούσκας,που κάποιοι διέβλεπαν την κατάληξή της και προβληματίζονταν ήδη-ήταν το δώρο του γιού μου για τα γενέθλιά μου και το πρώτο αξιοσημείωτο είναι ακριβώς ότι ένας μαθητής λυκείου επιλέγει και χαρίζει στην μάνα του ένα ενδιαφέρον κατ΄αρχάς βιβλίο με εκτεταμένο πολιτικοκοινωνικοοικονομικό περιεχόμενο το οποίο αναφέρεται στην χώρα μας και προσπαθεί να κατανοήσει,να αναλύσει,να διατυπώσει γνώμη και να θέσει ερωτήματα χωρίς ούτε να χαιδεύει τα αυτιά μας ούτε να μας προσβάλει.

Ο Lorenz Gyomorey ζει εδώ και πολλά χρόνια στην Ελλάδα,την αγαπά κι αυτό είναι ολοφάνερο και βάζει την δυτική παιδεία την θεωρούμενη κλασσική, ομηρική και εν γένει ελληνοκεντρική, την δική του δηλαδή, απ΄όσο είδα και στο βιογραφικό του αλλά και των υπολοίπων Ευρωπαίων που κατά κάποιο τρόπο εκπροσωπεί, νοοτροπία και αντίληψη,στο εδώλιο όχι βεβαίως ενός δικαστηρίου αλλά πάντως μιας αυστηρής εξεταστικής επιτροπής η οποία με δυο λόγια ανάμεσα στα πολλά που ερευνά, αναρωτιέται αν έχουν πραγματικά αφομοιώσει οι Ευρωπαίοι τον κλασσικό ελληνικό πολιτισμό ή έφτιαξαν μια λούμπα της αρεσκείας τους κι έπεσαν ωραιότατα μέσα κι όσο και να χτυπάν τον κόλο τους κάτω-αυτά τα λαϊκίζοντα περί κόλου μην ανησυχήσετε,εγώ τα λέω,ο Λόρεντς είναι σοβαρότατος-δεν έχουν καταλάβει στην ουσία τίποτα και επίσης δεν υπάρχει λόγος εμείς, οι κάτοικοι αυτής της εξαιρετικής γωνιάς του πλανήτη και οι οποίοι, θέλουν δεν θέλουν κάποιοι, είμαστε οι τωρινοί Έλληνες, δεν χρειάζεται να λυσσάμε να ταυτιστούμε με την υποκρίτρια Δύση που δύει ακριβώς γιατί δεν έχει καταλάβει ούτε τα μισά από αυτά τα ελληνοκεντρικά που ισχυρίζεται ότι έχει πάρει από την κοιτίδα του πολιτισμού και την μάνα της δημοκρατίας και τα άλλα ωραία,που αναμασάνε οι Δυτικοί και μηρυκάζουν και οι δυτικόστροφοι ντόπιοι, αρνούμενοι το κομμάτι μας εκείνο της Ανατολής-Βυζαντίου -κτλ.

Το δεύτερο αξιοσημείωτο είναι ότι το συγκεκριμένο βιβλίο προτάθηκε στον γιόκα μου από τον φιλόλογό του, μετά και μέσα από ωραίες συζητήσεις από αυτές που πρέπει να γίνονται στα σχολεία και στα φρονιστήρια-αφού υπάρχουν κι αυτά ας είναι τουλάχιστον και λίγο δημιουργικότερα από το να μυούν τα παιδιά στην παπαγαλία των εισαγωγικών-καθώς έτσι σπέρνονται προβληματισμοί υγιείς και ευρύτεροι του συνήθους.
Ο Gyomorey είναι σχετικά απλός,το γράψιμό του διαθέτει έντονα το στοιχείο του αυθόρμητου, δεν έχει την δομή του αυστηρά επιστημονικού κειμένου,είναι άμεσο και κατανοητό χωρίς να πλατιάζει και να επαναλαμβάνει ή παραστατικότερα να κλωθωγυρίζει τα θέματά του,έχει έρευνα πίσω του και πατάει σε ιστορικώς βεβαιωμένα κομμάτια της σύγχρονης και παλιότερης ιστορίας των Ελλήνων.Το διάβασα με ενδιαφέρον,έχω τις ενστάσεις μου για κάποια πραγματάκια αλλά με έκανε να σκεφτώ και να ξαναζυγίσω ορισμένα άλλα,πράγμα που δεν είναι λίγο μέσα σε τέτοια κοσμοχαλασιά.

Σχόλια