"Ο Άνθρωπος που Περπατούσε Ανάποδα",Θοδωρής Παπούλιας





131 σελίδες γεμάτες εικόνες ,λέξεις και συναισθήματα.Μέσα τους αλέθονται οι ανείπωτες αλήθειες ανθρώπων που οι ζωές τους έχουν σημαδευτεί από την οδυνηρή  αποτύπωση του χρόνου στα γερασμένα σώματά τους.


Αρκτούρος -Θοδωρής.Και ακολούθως ο Αντώνης,ο Γιάννης,ο Μιχάλης,η Ναταλία, ο Παύλος,η Πάρος,τα Πετράλωνα.Η Άρτα,η Ηπειρώτικη Αρκούδα,η ψόφια Αριστερά του παρελθόντος και μη μέλλοντός τους ,ο Γιός του Αρκτούρου-Θοδωρή, τα ασύμπτωτα σύμπαντα όλων.Στο τέλος και ταυτόχρονα κι από την αρχή ο άνθρωπος που περπατούσε ανάποδα,εκείνος ο άνθρωπος που περπατούσε ανάποδα.Μαζί του και ξέχωρα και όλοι αυτοί οι φθαρμένοι άφθαρτοι,οι γερασμένοι νέοι και η απερίγραπτη νικηφόρος ήττα που κουβαλάνε.
Δεκάδες  πράγματα, ραγισμένα πρόσωπα και  καταστάσεις που φωλιάζουν στα εσώψυχά τους ανοικονόμητες και σπαρακτικές, υλικά ριγμένα  χύμα, με την μία, σε αυτές τις 131 σελίδες ενός πολύ,πάρα πολύ  προσωπικού βιβλίου.
Βιβλίου;Δεν ξέρω αν πρόκειται περί βιβλίου ή χάρτινης κρύπτης εξομολογήσεων και δεν έχει και σημασία τί ξέρω ή δεν ξέρω ή τί νομίζω .Ίσως καλύτερα να έλεγα πως πρόκειται περί ενός ημερολογίου καταστρώματος, που μάλλον συγγράφεται χρόνια από τον μονίμως μεθυσμένο πειρατή-καπετάνιο,καθώς ταξιδεύει προς μια στεριά που δεν φαίνεται καν, διότι έτσι κι αλλιώς είναι ανύπαρκτη,μη καταγεγραμμένη στους γνωστούς χάρτες,πλέοντας με το αβύθιστο σαπιοκάραβό του, υπό  συνθήκεςατελείωτης τρικυμίας και που κατά βάθος εκείνος τρέμει μήπως κοπάσει, γιατί αυτή η τρικυμία είναι ό,τι τον κρατάει  ακόμα στην ζωή.
Ή, σε πιο εκλεπτυσμένη διατύπωση,περί μιας συρραφής  προγραμμάτων οπωσδήποτε κιτρινισμένων, παλιοκαιρισμένων,ενθυμίων  από τις παραστάσεις ενός συρφετού-θιάσου τσιρκολάνων και σαλτιμπάγκων που εκτελώντας ασταθή χορογραφία στέκονται ακόμα όρθιοι σαν μπουλούκι σε έρημο,επαρχιακό καφενείο.Παραστάσεις πάνω σε αναμμένα κάρβουνα βέβαια για ένα και μόνο θεατή: τον μυημένο-αυτό το λέω εννοώντας το απολύτως-  αναγνώστη που θα αντέξει το κατ΄αρχήν ακαταλαβίστικο ψυχοσφυροκόπημα του Παπούλια και θα φτάσει στην τελευταία σελίδα-πράξη του κειμένου.Ενός κειμένου αλληγορικού,δυνατού με πολλές χαρισματικές  παραγράφους από πλευράς έμπνευσης,με την δική του τεχνική ,με ένταση,ορμή και πάθος,με τους ρεαλιστικούς και μη διαλόγους που δεν τηρούν το σαβουάρ βιβρ των λέξεων και βεβαίως υπό τον άκρως αβανταδόρικο και φελλινικό τίτλο "Ο Άνθρωπος που Περπατούσε Ανάποδα".
Ως κείμενο λοιπόν το θεώρησα  αυτοβιογραφικό;Μάλλον.Μελαγχολικό;Αναμφίβολα.
Ποιητικό; Ίσως.Δεν το λέω με βεβαιότητα αλλά τόση πίκρα,απορία,ενοχή και αγωνία να αποτυπωθεί η ήττα μιας συγκεκριμένης γενιάς, εκεί σε πάει, για να  του προσδώσεις κι έναν λόγο να συνεχίσεις να το διαβάζεις και από την ήττα να μαζέψεις το υλικό που έμεινε και να καρπωθείς και συ ως ενδιάμεση γενιά,εσύ  και τα παιδιά σου και  να προσπαθήσετε πάλι.
Γιατί "επιστρέφω σε μια σύγκρουση" λέει κάπου ο συγγραφέας και μ΄αυτό τα λέει όλα.Και τις νίκες ή τις ήττες ,επιτρέψτε μου, όσο αναπνέω δεν εννοώ με τίποτα να τις αποδέχομαι ως οριστικά αποτελέσματα και δεν τις αντέχω όταν δεν είναι παρά  η πρόφαση και το δια ταύτα για να συνεχιστεί η προσπάθεια.

ΥΓ.Το βιβλίο δεν ξέρω πού μπορεί να το βρει κάποιος ,είναι ένα από αυτά που έλεγα στην προηγούμενη ανάρτηση,που σου τα στέλνει κάποιος και αν σου αρέσουν κι έχεις μισή θετική κουβέντα γι αυτά την γράφεις.Είναι των εκδόσεων Παπαϊωάννου κι ο Παπαϊωάννου αυτός, είναι ο γνωστός στιχουργός Αντώνης Παπαϊωάννου,φιλαράκι από τα φοιτητικά μου χρόνια που ξαναβρεθήκαμε πέρσι και τα λέμε καμιά φορά και ο οποίος κι ο ίδιος έχει γίνει πάμπλουτος από τα καλλιτεχνικά,τι να σας λέω,κι εμένα προκειμένου να γράψω καλά λόγια στο καταπληκτικό και με ορδές επισκεπτών μπλογκ μου,εννοείται ότι με πλήρωσε και συντόμως θα μου βγάλει κι ένα σουξεδάκι CD διότι το σκέφτηκα καλύτερα και τώρα που έχω μέσον τον Αντώνη,όταν μεγαλώσω δεν θέλω να γίνω συγγραφέας.Θα γίνω τραγουδίστρια και μάλιστα θα πάω στην Γιουροβίζιον!

Σχόλια

  1. Ανώνυμος27/5/12 08:09

    Βιβή σε ευχαριστώ που το διάβασες. Έχεις απόλυτο δίκιο ότι απευθύνεται σε μυημένο αναγνώστη, γιατί πραγματικά είναι μια προσωπική κατάθεση του συγγραφέα και τα πρόσωπα είναι μέρος της ζωής του - ο Αντώνης για παράδειγμα είμαι εγώ - καθώς και τα περιστατικά είναι πργματικά. Σημασία όμως δεν έχει να αποκρυπτογραφήσει κανείς τα πρόσωπα και τους χώρους, αλλά τι εισπράττει ως αίσθηση από αυτά που γράφονται. Έχει ενδιαφέρον ή, να το πω καλύτερα, έχω περιέργεια πώς επικοινωνεί με το βιβλίο κάποιος που δεν γνωρίζει ή και που δεν ενδιαφέρεται για τα πρόσωπα που περιγράφονται. Και νομίζω απ' αυτά που γράφεις, πως αναβλύζουν και αλήθειες και συναισθήματα που αυτονομούνται από την "ακαταλαβίστικη" διήγηση για τους μη μυημένους.
    Όσο για το cd ευχαρίστως. Δεν μου είχες πει ότι έχεις καλή φωνή. Αλλά όταν μεγαλώσεις και έρθεις στην ηλικία μου - μετά από πολλά χρόνια -δεν θα πας στη Γιουροβίζιον, αλλά στη Γεροβίζιον
    γι αυτό βιάσου. Έλα να διαλέξουμε τραγούδια

    Αντώνης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαχα,αμέ γεροβίζιον!Μια χαρά μου ακούγεται.
      Σοβαρά τώρα,Αντώνη,έχεις δίκιο,σε ένα τέτοιο βιβλίο μετράει η συνολική,η τελική αίσθηση που σου αφήνει.
      Πάντως κι ας μην (ανα)γνώριζα τα πρόσωπα-εκτός από το ότι ο Αντώνης μάλλον είσαι εσύ-ένιωσα να τα καταλαβαίνω,να συμπάσχω,να ξέρω κάπως τι περνάνε, έστω κάπως.Γιατί ο Παπούλιας γράφοντας τόσο προσωπικά κατορθώνει να μοιραστεί αυτό το εσωτερικό,το μυστικό του γράψιμο κι έχω την πεποίθηση ότι αυτό γίνεται όταν κάποιος έχει κάτι να πει.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου