"Μια Φορά...η Ζωή",Κατερίνα Γλυνού

Από τον ευγενέστατο κύριο Παντελή Χατζηλάκο παίρνω για το βιβλιοπωλειάκι μου μερικά πολύ καλά  παιδικά βιβλία που εκδίδει ο οίκος του. Στην λογοτεχνία ενηλίκων όμως δεν ταιριάζουν  και πολύ τα χνώτα μας,που λένε, για κάποια-αισθηματικά κυρίως-μυθιστορήματα που έχει βγάλει και για τα οποία  δεν συμμερίστηκα τον ενθουσιασμό του και του το είχα πει μάλιστα ,ευγενικά μεν κι εγώ αλλά και στα ίσια (χμμμ...μερικές φορές γίνομαι ολίγον από τέρας σαν τα... βιβλιοκριτικά τέρατα που κατηγορώ πως δεν κοιτάν τα χάλια τους παρά θάβουν τα καμώματα των άλλων).
Ο κύριος Χατζηλάκος επέμενε στωικά τις.... κριτικές μου και τις απόψεις μου περί λογοτεχνίας που κάτι πρέπει να έχει να πει, αλλιώς τι να την κάνουμε, διότι τότε καλύτερα να  διαβάζουμε για τα πάθη των ανθρώπων από τους δικούς μας κλασσικούς κι άντε και από τους υπέροχους Ρώσους και τέλος και με περισσή υπομονή κάθε φορά που μιλάγαμε από το τηλέφωνο ή ερχόταν, όλο και μου έλεγε για το τόσο διαφορετικό μυθιστόρημα της Κατερίνας Γλυνού,πόσο ζεστό και αληθινό είναι και πόσο δικαιωμένος  νιώθει κι ο ίδιος που επιτέλους συνδύασε το τερπνόν μετά του ωφελίμου, έβγαλε δηλαδή ένα μυθιστόρημα για το πλατύ γυναικείο και όχι μόνο κοινό, που είναι σίγουρα πολύ καλό αλλά μπορεί να σταθεί και ως ευπώλητο, διότι καλή και χρυσή η υποτίθεται πρωτοκλασάτη  λογοτεχνία των ολίγων, που λέγαμε παραπάνω-δεν είναι κι όλοι πια Ντοστογιέφσκι,ούτε χρειάζεται κιόλας-αλλά επειδή οικονομικώς, είμαστε στο άστα να πάνε,ένα ελληνικών προδιαγραφών καλογραμμένο και ισορροπημένο μπεστσέλλερ  είναι πάντα καλοδεχούμενο.

Εκείνος βέβαια επαίνεσε συν τοις άλλοις το εξώφυλλο,καμάρωσε για την ωραία μακέτα, εμένα δεν μου άρεσε- με το γυαλιστερό χαρτί και  τον  ανάγλυφο τίτλο με παρέπεμπε  στα αντίστοιχα της εγχώριας ροζ βιοτεχνίας κι αυτό, προσωπικά πάντα,το έκρινα ότι μπορεί να λειτουργήσει σε βάρος της στιβαρής και ωραίας,γλυκόπικρης αλλά και τόσο ανθρώπινης ιστορίας στην οποία έχει βασίσει όλη την συγγραφή η Κατερίνα  Γλυνού -του είπα τέλος πάντων τα επιχειρήματά μου,μου είπε τα δικά του ,αλλά τελικά η διαφωνία μας, όπως διαπίστωσα, ήταν μόνον η αισθητική αντίληψη περί...  εξωφύλλου!Και χαίρομαι γι αυτό διότι το διάβασα τελικά την Τετάρτη το απόγευμα, πίνοντας καφέ στην βεράντα κι έχοντας αποφασίσει ότι εκλογές τέλος,τηλεόραση και πολιτικές κακογουστιές τέλος, συριζολογία τέλος- ή μάλλον καθόλου τέλος,φτου κι απ' την αρχή,έχουμε μέλλον-οπότε είπα ας  κάνω ένα διάλειμμα επιτέλους με κάτι ανάλαφρο και ταυτοχρόνως καλό και ξαναπάω στα θεωρητικά και στην... βαριά κουλτούρα αργότερα,χαχα.

Εντός του λοιπόν το μυθιστόρημα αποδείχτηκε  ανάλαφρο μεν ελαφρύ όμως ευτυχώς όχι,ίσα ίσα πρόκειται για μια πολύ έντιμη προσπάθεια-νομίζω μάλιστα ότι πρόκειται για το πρωτόλειο  της Γλυνού-διαθέτει αρκετά θετικά, είναι λογοτεχνία πρώτα απ' όλα και όχι άρλεκιν,έχει μια ομαλή ροή, ένα ξεδίπλωμα ψυχής βασισμένο από τεχνική άποψη στο γνωστό μοτίβο τής, σε πρώτο πρόσωπο, ομοδιηγητικής αναδρομικής αφήγησης,από ένα  πρόσωπο που είναι ο κεντρικός χαρακτήρας, εναλλασσόμενο με την- πρωτοπρόσωπη κι αυτή- αφήγηση του δεύτερου,  που αν και δεν έχει αυτόνομη κι εκτεταμένη δράση στην μυθιστορία, η παρέμβασή του συνδέει τα κεφάλαια και "σώζει" το κείμενο από κάποιες μικρές μεν αλλά ζόρικες παγίδες στις οποίες πάει σε μερικά σημεία να πέσει η συγγραφέας, καθώς υπονοείται συνεχώς η παρουσία της και είναι αναγνωρίσιμη ως ακροάτρια της γιαγιάς Ζωής και καθώς τελικά γράφει ορμητικά,ζεστά,με πάθος και όρεξη να σώσει, να καταγράψει,  να διηγηθεί και κείνη-γιατί όχι;-μιαν ακόμα ιστορία σχετική με την πολύπαθη Σμύρνη,τα απέναντι νησιά του Αιγαίου,ταλαιπωρημένα οπωσδήποτε κι αυτά σε συνδυασμό με τα όσα συνέβησαν εκεί γύρω στα 1920 και αρκετά μετά ανά την Ελλάδα.
Την ιστορία ως βιωματική της ιστορία  διεκπεραιώνει μια γιαγιά καλοστεκούμενη στα 90+ της,η Ζωή, καθώς τα ξαναζεί διηγούμενη το παρελθόν της,με αναδρομές και κάπου κάπου  ανακατεύοντας τις εποχές, στην καλοκαιρινή επισκέπτριά της,την δεύτερη αφηγήτρια ,που προανέφερα.
Η γιαγιά Ζωή-όνομα και πράγμα-αφηγείται με κάπως ιδιωματική γλώσσα την πορεία της από την Μυτιλήνη στην Σμύρνη κι απο κει στην Κατερίνη σε μια Ελλάδα με πολέμους,φτώχεια,καταστάσεις και τα γνωστά, κυρίως από την Μικρασιατική καταστροφή και μετά.

Δεν έχει νόημα να κάνω τεχνικές παρατηρήσεις για τις λίγες αβλεψίες που εντόπισα-το έχω ξαναπεί, φιλόλογος δεν είμαι, ούτε επαγγελματίας κριτικός,αυτό μου έλειπε,το κέφι και το μεράκι μου μοιράζομαι μαζί σας-και επίσης κάποια λάθη στις ντοπιολαλιές που μεταχειρίζεται κι ανακατεύει η συγγραφέας,δεν πειράζει αν υπάρχουν αδυναμίες στην σύνδεση και στην στίξη,το συνολικό της εγχείρημα έχει μια προφανέσταη ειλικρίνεια μέσα στην απλότητά του και σε κερδίζει αν παρακολουθήσεις την ευαίσθητη ιστορία της Κατερίνας Γλυνού ως ένας αναγνώστης που αρνείται να χαλαστεί από τις ψευτιές των μμε ένα χαλαρό απόγευμα,εκ των πραγμάτων και εξ επιλογής  όντας όχι επηρμένα  απαιτητικός , οπότε δεν μπορείς παρά να συμπαθήσεις και να κατανοήσεις την ηρωίδα και έτσι όταν κλείσεις το συγκεκριμένο  βιβλίο  έχεις κερδίσει: εικόνες,λέξεις,μηνύματα, συναισθήματα κτλ κι αυτό στο κάτω κάτω είναι ένας από τους λόγους που αγαπάμε τόσο την ανάγνωση,έτσι δεν είναι;Σας το προτείνω λοιπόν ανεπιφύλακτα!

Σχόλια

  1. Ανώνυμος10/7/12 18:10

    Θα συμφωνήσω για το εξώφυλλο αλλά και την άποψή σας για το ωραίο πράγματι περιεχόμενο.Το διάβασα και με συγκίνησε η απλότητα ,η ανθρωπιά και η ομορφιά που έκρυβε στην αφήγησή της η ηρωίδα γιαγιά.Το πρότεινα κιόλας σε πολλούς φίλους και γνωστούς με πολύ σιγουριά για την ποιότητά του.Έλσα Κίτσου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ανώνυμος17/7/12 18:59

    Καλησπέρα.
    Το "Μια φορά...η Ζωή",της κυρίας Γλυνού δεν είναι μυθιστόρημα δύσκολο και πομπώδες που πραγματεύεται συγκλονιστικά πράγματα αλλά δεν είναι και εκείνη η υπερβολικά εύπεπτη γυναικεία λογοτεχνία που σε μένα και πολλές φίλες που μιλάμε περί βιβλίων δεν μας λέει σχεδόν τίποτα πια.
    Θεωρώ ότι το μυθιστόρημα σε στυλ Μαντά-Δημουλίδου έκανε τον κύκλο του και ό,τι είχε να δώσει το έδωσε και με το παραπάνω.
    Εγώ δεν το κατηγορώ.Πέρασα πολύ καλά και ξέγνοιαστα με την συντροφιά των μυθιστορημάτων αυτών για πολλά χρόνια και σε διακοπές και όταν μαζευόμασταν τα σαββατοκύριακα για μπάνιο ή να παίξουμε χαρτιά ή και φορές που έπρεπε να συνοδέψουμε τα παιδιά μας σε μια δραστηριότητα εξωσχολική.Επειδή είμαι σε μια παρέα που αγαπάμε το καλό γυναικείο μυθιστόρημα θυμάμαι με ευχαρίστηση τις φορές που συζητούσαμε με ενθουσιασμό πότε για το ένα πότε για το άλλο βιβλίο.Κάτι σαν την λέσχη σας αλλά στο πιο γυναικείο έτσι όπως το αντιλαμβανόμασταν μέχρι πριν λίγα χρόνια.
    Το χορτάσαμε όμως μπορώ να πω και κάπου έγινε κουραστική αυτή η συνεχής επανάληψη υων ίδιων θεμάτων.Είναι φυσικό να ζητάμε τώρα άλλα γραψίματα κυρίως εκτός Ψυχογιού,Ωκεανίδας και Λιβάνη.
    Νομίζω ότι πρέπει να στραφούμε σε άλλους εκδοτικούς οίκους και σε άλλες,πιο φρέσκιες και προσγειωμένες γυναίκες συγγραφείς.

    Μου άρεσε η ειλικρίνεια με την οποία εκφράζετε την γνώμη σας αλλά δυσκολεύομαι να παρακολουθήσω τα βιβλία που εσείς προτιμάτε να διαβάζετε.Μου κίνησαν εν τούτοις την περιέργεια κάποια μυθιστορήματα που παρουσιάζετε και σκέφτομαι ότι δεν έχω τίποτα να χάσω.Έτσι μάλλον για Αύγουστο θα πάρω την "Λέσχη των Νέων Πιανιστών",ίσως και κάποιο ακόμα, ελληνικό.Τι μου προτείνετε;Ευχαριστώ που με ανεχτήκατε.Έλσα

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου