Hans Leijerzapf.Απλοϊκοί Συνειρμοί μιας Ταπεινής Ψηφοφόρου






O Hans Leijerzapf  είναι Ολλανδός ζωγράφος-ξέρω δεν ενθουσιαστήκατε μα δεν είναι πια και όλοι οι Ολλανδοί "χασάπηδες και παιδεραστές"- που γεννήθηκε το 1951 στο Leiden κι όπως διάβασα στο σύντομο βιογραφικό του στο ωραίο artodyssey1.blogspot.com- το οποίο λέω για πολλοστή φορά ότι κάνει καλό στην υγεία να το επισκέπτεστε πού και πού,γι αυτό το έχω εδώ δίπλα- 
he received his education at the Academy of Fine Arts in The Hague and he always paintshimself, acting as an extra in a sort of human still life. In his work he places men, who are often dressed in trenchcoats and wearing a hat, on a stage. They are preoccupied with everyday, seemingly meaningless actions. This causes a pleasant kind of confusion. His work is an autobiographical narrative. Looking at his paintings gives you the sense of interrupting the performance of a play. It is however an unfamiliar play. . The background is filled with impressive clouded skies, which give you the idea that the figures are moving around on a high level.

Με τέτοια τρικυμία που έχω τελευταίως στο κεφάλι μου και με όλη αυτή την απαίσια οπτική και ηχητική πολιτική ρύπανση γύρω μου να γίνεται ολοένα και μεγαλύτερη και χειρότερη και να με ενοχλεί πλέον αφάνταστα,με όλους αυτούς δηλαδή τους ψυχοπαθείς και θρασύδειλους  (ακρο) δεξιούς και τους ανεπαρκείς και μονολιθικούς δήθεν αριστερούς, όταν ειδικά οι πρώτοι δεν ήταν ούτε όσο κυβερνούσαν ούτε φυσικά είναι και τώρα άξιοι, στο ελάχιστο, να δώσουν στην καθημερινότητά μας προοπτική ελπίδας,αλίμονο  όμως δηλώνουν σωτήρες του τόπου και της αφεντιάς μου προσωπικώς,η ζωγραφική τέτοιων θεμάτων και χρωμάτων μου έρχεται πραγματικά ως μια πολύ  ψυχοτονωτική δόση ανακούφισης,μια καλή αν και πρόσκαιρη απόδραση.

Στην ζωγραφική του Leijerzapf βρήκα στοιχεία παλιού ευρωπαϊκού σινεμά και ενδιαφέρουσας, φευγάτης λογοτεχνίας.Και ποιός και τί δεν κινείται,αιωρείται να πω πιο παραστατικά,  φανερά ή κρυφά σ΄αυτούς τους πίνακες του Leijerzapf ,βγαλμένους λες από  τα καλοκαιρινά σινεμά,όταν βλέπαμε τις ταινίες του Φελλίνι και του Τσάπλιν και των Αδελφών Μαρξ!  
Στον Leijerzapf γίνεται της κακομοίρας, ποδήλατα,σκοινιά,βλέπετε κάτι απίθανους τύπους με καπαρντίνες και καπέλα κτλ με φόντο κάτι ουρανούς μπλε με κομμάτια πηχτού σύννεφου σαν σκηνικό σε θέατρο ή...τσίρκο κι όλο αυτό εμένα μου ήρθε ως αντίδοτο στην πολιτική παράκρουση και το μπλε,πράσινο και χρυσαυγουλί δηλητήριο που ετοιμάζεται μεθοδικά και  με αμέτρητο θράσος από τα αποτυχημένα πλην όμως βαμπίρ κόμματα του Σαμαρά και του Βενιζέλου και σερβίρεται καθημερινά από τους  τηλεοπτικούς τους βαστάζους.

Η πινελιά του Leijerzapf  δεν είναι ανατρεπτική με την έννοια του ότι ποτέ κανείς άλλος δεν έχει ξαναεκφραστεί έτσι ονειρικά στην Τέχνη,όχι βέβαια,αλλά μου έκανε κάτι,μέσα στις απαίσιες συγκυρίες και την περιφρόνηση που με έχει κυριεύσει για το χειραγωγούμενο πλήθος καθώς ακούω, για παράδειγμα,τερατώδεις κουβέντες από την παράνομη τραπεζοφάση του καφενείου που είναι δίπλα μου-μόνο στον... δρόμο  δεν έχει βγάλει τραπέζια ο σκατοπασόκος που παριστάνει το κράτος εν κράτει και βρίσκει και τα κάνει καθώς τα κονέ του στον πράσινο δήμο μας τον έχουνε στα όπα όπα-κατά τις οποίες κουβέντες λέει ο κάθε βλάκας που κάθεται για ένα καφέ τις φασιστικές του και σεξιστικές και λοιπές μπούρδες, ουρλιάζοντας και γαμοσταυρίζοντας ενίοτε και χωρίς να νοιάζεται αν είναι η πόρτα του διπλανού μαγαζιού   ανοιχτή και σε απόσταση αναπνοής!Ελληνάρες,ξερόλες,αγράμματοι που ψηφίζουν 40 χρόνια τα ίδια και τα ίδια με πελατειακά και μόνον κριτήρια και ιδού πού φτάσαμε και τώρα αρκετοί από δαύτους χωρίς καμία κριτική και απλώς λογική επεξεργασία επικροτούν με περισσή ευκολία την στάση του κασιδιάρη απέναντι στις γυναίκες- βουλετίνες- της- αριστεράς στην περιβόητη εκπομπή.Είναι να μην περιφρονεί κάποιος ένα τέτοιο άβουλο και χειραγωγούμενο πλήθος,που θεωρεί ως αντισυστημική ψήφο την ψήφο στους ναζί;

Ο Leijerzapf  λοιπόν με αποφόρτισε λιγάκι καθώς με πήγε στον Φελλίνι και στον κόσμο του που ήταν χτισμένος πάνω στα δυο σταθερά εναλλασσόμενα μοτίβα πραγματικότητα-όνειρο  και λαμπρό παράδειγμα  μου έρχεται αμέσως η υπέροχή του Καμπίρια από το φιλμ "Νύχτες της Καμπίρια",ένα από τα πιο ανθρωπιστικά και ευαίσθητα φιλμ που έχω δει ποτέ μου,  αλλά επίσης μου έφερε  στο νου και κομμάτια από το βιβλίο του δικού μας Μιχάλη Φακίνου "Η Έρημος Έρχεται"  με εκείνη την απίστευτη αλα Αδελφοί Μαρξ τετράδα,που κάνει ή δεν κάνει φοβερά μουσικά και λογής άλλα καμώματα.



"De aard van de muziek", olieverf op linnen



"Jullie zouden mij roepen",2004




"Waar ze ook geweest zijn",2011


Σχόλια

  1. Ανώνυμος14/6/12 11:46

    Ωραία τα γραφόμενά σου,ωραίοι οι πίνακες ,καλά έκανες και τα συνδύασες γιατί υπάρχει πραγματικά μια κόπωση ψυχής από την κομματική επίθεση που μας κάνουν όλοι.Στ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ανώνυμος14/6/12 12:11

    Παλιάτσοι,κλόουν,θεατρίνοι,τσιρκολάνοι και σάτιροι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου