100 Φίλοι

Φίλους στην ζωή μου έχω πολλούς και καλούς και αφότου μας προέκυψε και το  facebook-που δεν το πολυσυμπαθώ αν και  τα κάνω τα σουλάτσα μου σε δαύτο,ας όψεται η κοινωνική δικτύωση της εποχής και τα,όποια,καλά της-έχω κι εκεί λοιπόν φιλαράκια και μπορώ μάλιστα να πω πολύ περισσότερα από άποψη αριθμού.
Αρκετούς τους αναζήτησα  πρώτη και ανταποκρίθηκαν,άλλοι με βρήκαν εκείνοι και είμαστε τυπικά οι μεν στους δε φαρδιά πλατιά και καμαρωτά καταχωρημένοι ως φίλοι και τρέχουμε ή μας τρέχουν όλους μαζί ζεμένους στο άρμα της πληροφόρησης και αντιπληροφόρησης -που κονταροχτυπιούνται ανελέητα και με απίστευτη ταχύτητα εκεί μέσα-αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν πολυασχολούμαστε ο ένας με τα καθημερινά πραγμένα του άλλου,μας ενώνει και μας χωρίζει η επίπλαστη επικαιρότητα των εποχών που βιώνουμε, αλλά  η ροή είναι τόσο γρήγορη που αγγίζει τα όρια της μούρλας και στο δια ταύτα δεν προλαβαίνουμε να αποκομίσουμε τίποτα ουσιαστικό!Λέω....

Εδώ όμως, στο μπλογκ-και σε κάθε ιστολόγιο θέλω να πιστεύω- τα πράγματα είναι διαφορετικά,περισσότερο διαπροσωπικά και πολύ πιο αληθινά.
Γράφω,διαβάζετε,συμφωνείτε,ταιριάζουμε,βρίσκετε  ένα κανάλι επαφής,
γίνεστε φίλοι ή αναγνώστες ή followers,όπως  το προτιμάτε, πάντως υπάρχει από την αρχή κάτι που καθορίζει την συνέχεια,κάτι κοινό:στην δική μου περίπτωση η αγάπη μας για το βιβλίο,αγάπη που σαφώς μας "ενώνει" κι ας μην γνωριζόμαστε ή ας μην έχουμε τα ίδια γούστα.



Όταν λοιπόν έγιναν 100 οι φίλοι μου στο μπλογκ ένιωσα περίεργα.
Ωραία,χαρούμενα,περίεργα όμως,κάπως αμήχανα,σαν να φοβήθηκα και λιγάκι.
Γράφεις τα κατεβατά σου, βρε Βιβή μου, εδώ μέσα,είπα στον εαυτό μου και τις σκέψεις σου και τις κοινοποιείς σε άγνωστο κόσμο και γιατί να το κάνεις αυτό;
Για χι,ψι λόγους (μου) απάντησα -δεν θα σας τους αραδιάσω ,είναι μεγάλη η λίστα-τέλος πάντων το κάνω εδώ και δυο χρόνια και όταν κάποιος που δεν με γνωρίζει μοιράζεται αυτά τα κατεβατά και επιλέγει, έχοντάς τα διαβάσει, να βάλει το όνομά του ή το ψευδώνυμό του εκεί δίπλα δεξιά στους αναγνώστες,στους φίλους,αυτή του η επιλογή,πολύ  με τιμά και πολλά του οφείλω.

Το μοναχικό μπλογκ που είχα σχεδιάσει αρχικά στο μυαλό μου το έβλεπα σαν ένα ημερολόγιο δίχως χαρτί και μολύβι στο οποίο θα κρατούσα απλώς έναν πρακτικά εύκολο λογαριασμό των διαβασμάτων μου και των εντυπώσεών μου από αυτά ,θα έβγαζα λιγάκι και το απωθημένο που έχουμε όλοι μας -ελάτε παραδεχτείτε το,δεν είναι κακό όσο είναι απλώς αυτό-να ψιλογράφουμε κι εμείς.Αλλά τώρα υπάρχει  κάπου εκεί στο κυβερνοσύμπαν  κάτι πολύ περισσότερο,κυλάει στον χρόνο  ένα ταπεινό,μικρό καράβι-το δικό μου- φορτωμένο με τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου, που δέχεται τα φιλικά σπρωξίματα επισήμως 100 άλλων ανθρώπινων πλασμάτων κι ανεπισήμως πολύ περισσότερων!

Στους 100 αναγνώστες λοιπόν που χωρίς να το πολυπεριμένω απέκτησα, θέλω να πω ότι  σας  ευχαριστώ όλους πάρα πολύ για την υπομονή και την φιλία σας.


Αφορμή δε για να τα σκεφτώ αυτά, ήταν οι δυο καινούργιες  φίλες,η Κική του Tante Kiki και η Έρι του Captain cook,που δεν μπορούσα να πιστέψω όταν είδα τα χαρούμενα,λαχταριστά -α,ρε κορίτσια,μου τρέχαν τα σάλια της έρημης,που να σας τα λέω-μπλογκ τους, ότι είναι δυνατόν να ανέχονται την... πολιτική λύσσα που με έχει πιάσει και την ατελείωτη γκρίνια για τα, κατά την αντίληψη της αφεντιάς μου,κακώς κείμενα αυτής της χώρας....Και να τα διαβάζουν μάλιστα στα διάφορα σεντόνια περί βιβλίων, όπου μονίμως το γυρίζω στις πολιτικές αμπελοφιλοσοφίες.....

Η απάντηση βεβαίως  είναι πολύ πιο απλή-λέγεται αγάπη για το βιβλίο-και η επόμενη κίνηση από την πλευρά μου πέρα από τις ευχαριστίες και τα συγκινησιάρικα ήταν σχεδόν αυθόρμητη και μ'άρεσε,κι αυτή,πάρα πολύ :

κοτσάρισα με  χαρά τις μπλογκοδιευθύνσεις τους και μαζί με τις εικαστικές ανάπαυλες της Carol Marine και του Artodyssey,από δω και πέρα,παρακαλώ, να απολαμβάνετε και τις δικές τους.

Σχόλια

  1. Είδες βρε "γκρινιάρα" και τα συγκινησιάρικα έχουν την γλύκα τους.Άκου λέξη,συγκινησιάρικα,θα σε περιλάβουν τίποτα φωνολόγοι και θα πληρώσουμε εμείς την νύφη.
    Αλήθεια τι συμβαίνει με το βιβλίο και τα φωνήεντα κι αυτά;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. 100 φίλοι+ ένας και φίλτατη Βιβή,έχει και το ίντερνετ τα θετικά του.Δεν λέτε που το έχουμε κι αυτό.Γλυκό και το άρθρο σου,ζεστό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. χαχαχα δεν είσαι γκρινιάρα Βιβή μου, ξέρεις μερικοί άνθρωποι δεν μπορουν να εκφραστούν με τον τρόπο που μπορείς εσύ και πολλές φορές διαβάζοντας τον άνθρωπο που το μπορεί, αισθάνονται οι ίδιοι κατα λίγον ελαφρύτεροι.
    Χαιρομαι πολύ που βρήκα το blog σου προχθές κ περιμένω με αγωνία νεότερα!
    Καλό Σαββατοκύριακο και να τους χιλιάσεις τους αναγνώστες σου. Τους ανθρώπους που κάτι είδαν σε σενα κ σε ακολουθούν :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Εγώ πάλι που ως γνωστόν κάνω συχνά τις βόλτες μου εδώ μέσα, δε συγκινήθηκα καθόλου. Αν δεν τους χιλιάσεις, προκοπή δε βλέπουμε :-ΡΡΡΡ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλώς την.Άμα τους χιλιάσω,καλέ,εδώ θα κάτσω;Βουλευτίνα θα γενώ να βγάζω και κανα φράγκο!
      Αχ,Κατερίνα μου,να δούμε ένα,έστω ένα, βιβλιόφιλο μπλογκ με 1000 αναγνώστες και τί στον κόσμο.Όνειρα θερινής νυκτός...

      Διαγραφή
  5. νανα ιωαννιδου28/7/12 17:21

    Φιλτατη Βιβη
    Ευχομαι το καραβι σου ν αρμενιζει παντα σε ηρεμες θαλασσες
    και να ειναι γεματο απο ....κεφι ζωης !

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου