"Το Αηδόνι στο Πόδι της",Κωστής Γκιμοσούλης



Δεν ξέρω ποια στοιχεία από το συνολικό αποτύπωμα του περιεχομένου του  βιβλίου "Το Αηδόνι στο Πόδι της",του  Κωστή Γκιμοσούλη (εκδόσεις Καστανιώτης)και πόσο καιρό θα διατηρηθούν στα ράφια του μυαλού μου,αρκετές όμως ώρες μετά,αφότου το διάβασα,οι εντυπώσεις που μου έχει αφήσει είναι γενικά καλές και αναλογίζομαι τους ήρωες και τι ακριβώς φέρνει χαρά ή λύπη  στην ζωή τους στην ίδια αυτή πόλη που κατοικώ κι εγώ,αν υποθέσουμε βεβαίως ότι όσα τούς (μας)συμβαίνουν,ίδια ή με μικρές διαφορές-σε άλλους πιο ωμά και ρεαλιστικά σε κάποιους μάλλον πιο ανισόρροπα,πάντως σε εκατοντάδες ανώνυμα ανθρώπινα πλάσματα στην Αθήνα-αξίζει να τα εξιστορήσει (ξανά) κάποιος κάπως έτσι:

Ένας ταξιτζής, λίγο αλλιώτικος απ' τους άλλους, είναι ο Θωμάς. Ένας ταξιτζής παραμυθάς, στη μέση του δικού του κόσμου. Απ' το αυτοκίνητό του περνά όλο το τσίρκο της μικρής μας πόλης: υστερικά θηλυκά με ύποπτες προθέσεις, κακοποιοί με αβέβαιο προορισμό, παπάδες με ανεβασμένη λίμπιντο και ανέμελα ζευγάρια, οργανοπαίκτες απ' τα Βαλκάνια κι ένας σκύλος που τον λένε Φάτσα, συνταξιδιώτες της μιας διαδρομής, που όλοι του δίνουν κάτι για να του πάρουν κάτι ακριβότερο.
Γύρω του μια βεντάλια από γυναίκες. Η Κατερίνα της προηγούμενης ζωής του, η Γιώτα που έζησε χίλιες ζωές αλλά δεν γέρασε ποτέ, η Μαντόνα της γειτονιάς του, που είναι έτοιμη από καιρό για να πετάξει, και η Δαλιδά: η άγνωστη του τηλεφώνου, που αλλάζει ρόλους συνεχώς, απ’ τη Λολίτα έως τη Ναυσικά και από τη Λίτσα ως την Ιοκάστη. Ο Θωμάς μοιάζει να θέλει από κάποια κάτι, αλλά δεν ξέρει τι. Ένα ξημέρωμα με χιόνι, όμως, θα βρει αυτό που ψάχνει. Ένα παραμύθι στην άκρη της πόλης, που θ’ αλλάξει τη ζωή του για πάντα.

Ο Κωστής Γκιμοσούλης όμως-κι αυτό είναι το πρώτο του βιβλίο που διαβάζω-νομίζω καλά κάνει και ξαναδιηγείται μερικές,δηλαδή ουσιαστικά μια,από τις γνωστές, άγνωστες, λίγο ίδιες,λίγο διαφορετικές ιστορίες καθημερινότητας της μεγαλούπολής μας.
Με ιντριγκάρισε αρκετά,από τον τίτλο κιόλας,επειδή υποστηρίζει με μια σεμνότητα,η οποία  δεν ακυρώνει την καλή τεχνική του και την εσωτερική ένταση που σε αρκετές παραγράφους είναι ολοφάνερη,ένα γράψιμο που κατ' αρχάς μου αρέσει. Ψιλοφευγάτο,ψιλοαμερικάνικο,άντε ας το αποκαλέσω και ψιλορόκ, εννοώντας μοντέρνο αλλά με κείνην την μαγική καλή δόση αλατίσματος, με μόλις δυο τρεις δαχτυλιές που τις παίρνει ο αναγνώστης από την αμυδρή λαϊκότητα των χαρακτήρων και που χρειάζεται τελικά ,για να σταθεί πειστικά ως κείμενο γραμμένο στα ελληνικά,βρε αδερφέ .
Διότι ο Κέρουακ πέρα από χρονικές κατηγοριοποιήσεις της γραφής του ή ακόμα κι ο υπερβολικός εκείνος γερο-Μπουκόφσκι ,ο Μπάροουζ,αυτοί τέλος πάντων οι μπητ τύποι, στους οποίους τέτοια κείμενα σαν αυτό εδώ του Γκιμοσούλη παραπέμπουν σχεδόν μηχανικά,μας άρεσαν, μας είπαν τα αμερικάνικα δικά τους πράγματα, που  είναι οπωσδήποτε της πόλης και δικά μας,χρόνια μετά  όταν τους ανακαλύπταμε και κουτσοταυτιστήκαμε και γιατί όχι;

Το ύφος Κέρουακ λοιπόν(οκ,έφαγα κόλλημα με τον Κέρουακ,τι ζόρι τραβάτε;) λοιπόν κι όλο αυτό,το road να το πω,χύμα να το πω,το έστω λιγότερο συμβιβασμένο-επειδή pure ασυμβίβαστο,μην αυταπατάστε, δεν υπάρχει  με τίποτα- στυλ, μου φάνηκε ότι βγαίνει ωραία στον Γκιμοσούλη με στρωτό, κατανοητό,απλό, καλοδεχούμενο- ακριβώς επειδή  δεν είναι εξυπνακίστικο και επηρμένο- αμερικάνικου αρώματος γράψιμο για πρόσωπα και πράγματα της Ελλάδας του τώρα.

Ένα κομμάτι της ιστορίας για να είμαι ειλικρινής,το προσπέρασα  κι οι λεπτομέρειές της γρήγορα θα ανακατευτούν, ίσως, με άλλα διαβάσματα,θα πω γιατί.Διότι ενώ ξεκινάει δυνατά και όμορφα,απλά,χωρίς περιττά στολίδια έτσι όπως έγραφα πιο πάνω και σε μπάζει στο κλίμα ,περιμένεις μια πιο ποιητική και ρευστή και ονειροπαρμένη συνέχεια αλλά η ιστορία  καθώς προχωρά η αφήγηση και προστίθενται οι φάσεις από το ταξί-χωρίς να είναι κακές-φορτώνουν αίφνης με κοιλάρα την πλοκή και αμέσως ξενερώνεις,
αισθάνεσαι ότι πάει αλλού η ωραία αρχική αντίληψη του "φευγάτου".
Ευτυχώς ο συγγραφέας είναι ή έμπειρος ή απλώς ταλαντούχος και σώζει την κατάσταση και την ιστορία του εγκαίρως και χωρίς να φορτώσει με επιπλέον σελίδες το μυθιστόρημα.Η ροή γρήγορα επανέρχεται στο φευγάτο της ύφος με την εμφάνιση της κοπέλας του τηλεφώνου και την ερωτική ιστορία που αρχίζει να υφαίνεται ανάμεσα σε εκείνη  και τον Θωμά,σε χιονισμένο τοπίο, την οποία από ένα σημείο και μετά δεν σου την αφηγείται ο συγγραφέας, σου αφήνει,εκτιμώ,την ελευθερία να την συνθέσεις, αν θέλεις, εσύ.

Οπωσδήποτε θα αναζητήσω και τα παλιότερα κείμενα του Γκιμοσούλη.
"Το Αηδόνι στο Πόδι της" είναι μάλλον αξιοπρόσεκτο και τέτοια ωραία κείμενα θα ήθελα να τα ξέρω  και να είναι η σύγχρονη,καλή ελληνική λογοτεχνία.

Σχόλια

  1. Ανώνυμος9/7/12 13:50

    Κριτική παρουσίαση μυθιστορήματος διανθισμένη με πολιτικό σχόλιο!
    Ενδιαφέρον ακόμη κι αν δεν συνυπογράφω στα λεγόμενά σας.
    Ο τρόπος που αγανακτείτε,που παθιάζεστε μάλλον με μια πολιτική πρακτική και πραγματικότητα ενώ μιλάτε για ένα βιβλίο έχει μια παιδικότητα.
    Εμπεριέχει μια άρνηση από μέρους σας να αποδεχτείτε τον κακό κόσμο των μεγάλων κι αυτό απαλύνει το περιεχόμενο των φράσεών σας.
    Δεν συνυπογράφω όμως για άλλο λόγο,όχι επειδή ανήκω ηλικιακά στην γενιά που την περνάτε γενεές δεκατέσσερις κι έχετε εν μέρει δίκιο αλλά επειδή διαφωνώ στο ότι μόνη αυτή κατέστρεψε τις ιδέες και υποβάθμισε τις αξίες στην χώρα μας.
    Αν θεωρείτε ότι εμείς οι γεννημένοι στο πρώτο μισό της δεκαετίας του ΄50 είμαστε οι κυρίαρχοι καρεκλοκένταυροι ως γενιά του Πολυτεχνείου και δεν θα το αρνηθώ αυτό αν και σε προσωπικό επίπεδο μπορώ να καμαρώνω ότι έχω διασωθεί, λάβετε υπόψιν σας και την μετέπειτα πορεία και στάση της επόμενης ακριβώς γενιάς με τα 5-6 χρόνια διαφορά,αυτής που έμπαινε στο γυμνάσιο όταν τελειώναμε εμείς,όταν στο Πολυτεχνείο εμείς είμασταν φοιτητές κι αυτοί μαθητές και ήταν πολλοί που ήταν τότε μαζί μας.
    Αν εμείς λοιπόν οι 60άρηδες,60 και κάτι είμαστε αυτά όλα που λέτε και σας είπα δεν διαφωνώ ,η επόμενη φουρνιά πιστεύετε ότι είναι αμέτοχη ευθυνών ή ξεπουλήθηκε λιγώτερο;
    Για δείτε λίγο καλύτερα τι έχει κάνει το σύστημα όπως το λέτε,για απλώστε τις ηλικίες και προς τα κάτω να δείτε αλλοτρίωση και κάθε είδους εκφυλισμό.
    Με εκτίμηση και συγχωρείστε με που δεν μπορώ να
    πω το όνομά μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κι εσείς καλά τα λέτε,κι εγώ και όλοι δίκιο έχουμε και τα κάναμε,ως λαός,σαν την μούρη μας,αλλά συνεχίζουμε να φερόμαστε
    ραγιάδικα,μην πω τίποτα βαρύτερο.
    Πάνω στην αγανάκτησή μου παίρνω φόρα και λέω,λέω,λέω διάφορα, σωστά και χαζά πράγματα κι όποιον πάρει ο χάρος.
    Στην πραγματικότητα δεν είναι ηλικιακό το ζήτημα,τουλάχιστον δεν είναι μόνο αυτό.Μήπως η δική μου γενιά ή η επόμενη φέρθηκε λιγότερο βολεψίδικα;Καλά κουμάσια...
    Τέλος πάντων έντιμοι άνθρωποι έχουν απομείνει σε όλες τις γενιές και τα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας και αγωνίζονται και πολύς είναι ο κόσμος που αντιστέκεται,αλλά δεν είναι ως φαίνεται ακόμα ώριμος ο πληθυσμός στο σύνολό του και τον ξεγελάνε με ευκολία.Κι επειδή είμαι και μεγάλη Κατίγκω να ρωτήξω, ειδάλλως θα σκάσω,γιατί δεν μπορείτε να μας πείτε ποιός είστε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ανώνυμος16/8/12 12:24

      Δεν είναι ακόμα ώρα να σας πω.
      Πάντως το μπλογκ σας πραγματικά μου αρέσει.Ελπίζω να μην αλλάξετε ύφος και πολιτική στάση.

      Διαγραφή
  3. εφταράκι20/7/12 18:24

    Ξαφνιάστηκα ευχάριστα.Ωραίο το γράψιμο του Γκιμοσούλη.Κι εγώ δεν τον ήξερα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου