"Το πιο Λευκό Λουλούδι",Μπρένταν Γκράχαμ




Μυθιστόρημα 648 σελίδων,απλό,συμπαθητικό,κατάλληλο για μια πολύ χαλαρή σαββατοκυριακάτικη καλοκαιρινή ανάγνωση,προβλέψιμο,με τα κλισέ του,άκρως εικονοποιητικό με την τόσο σεναριακή, αλα Χόλυγουντ, δομή του,όμως με ένα κατ΄αρχάς ενδιαφέρον και συγκινητικό θέμα,που δίνει στον συγγραφέα το πλεονέκτημα να αφηγηθεί κάτι λίγο παραπάνω από μια ακόμα κοινότυπη ιστορία από τις πολλές της πατρίδας του και να γράψει, ως ένα βαθμό,κάπως πιο καταγγελτικά για τα δεινά των Ιρλανδών από τους Άγγλους, ένα από τα οποία δεινά ήταν ο μεγάλος λιμός της Ιρλανδίας και η συνεχής αιμορραγία της χώρας από την τεράστια μετανάστευση  που τον ακολούθησε στα 1840-1850 .

Τίποτα περισσότερο και δεν πειράζει κιόλας,ό,τι αξιοπρεπές διαβάζει κανείς και ξεστραβώνεται από το ρημαδόπραμα που λέγεται τηλεόραση είναι χίλιες φορές προτιμότερο....

Ο Μπρένταν Γκράχαμ λοιπόν περιγράφει  ισορροπημένα,με συνέχεια,με καλό ρυθμό και κυρίως με  απλή και εύληπτη γραφή, μέσα από την διαδρομή από την σκληρά δοκιμαζόμενη Ιρλανδία στην Αυστραλία κι από εκεί στην Αμερική και πάλι στην Ιρλανδία, την πορεία μιας δυναμικής,έντιμης και καλής γυναίκας του λαού του σε κείνη την χρονική περίοδο,που βλέπει την φτωχική αλλά τέλος πάντων ευτυχισμένη ζωή της στην πατρίδα της να διαλύεται από την μια χρονιά στην άλλη.

Μέσα από την  δύσκολη αλλά αξιοπρεπή και περήφανη προσωπική πορεία της Έλεν Ρούα Ο΄Μάλλεϋ,της όμορφης κοκκινομάλλας,ιδανικής ηρωίδας του, ο συγγραφέας με ευαισθησία,τρυφερότητα και καθαρή ματιά,δίχως μίσος και κραυγές,χωρίς να κάνει σε καμία περίπτωση πρωτοκλασάτη και διεισδυτική, ψυχογραφική λογοτεχνία αλλά και χωρίς να ξεπέφτει σε άρλεκιν-τα ΄παμε αυτά-εστιάζει καλά στις συνθήκες και αιτίες του λιμού και όλων εκείνων που διαδραματίστηκαν τότε στην χώρα του : στην ανείπωτη πείνα στην οποία κυριολεκτικά και με απίστευτη αδιαφορία αφέθηκαν οι Ιρλανδοί από την αγγλική κυβέρνηση και την βασίλισσα Βικτωρία όταν τις  σοδειές τους της πατάτας τις χτύπησε αρρώστια,στον τύφο που θέρισε τον απλό κοσμάκη και άφησε ένα εκατομμύριο νεκρούς πίσω του και έσπρωξε τουλάχιστον άλλο ένα σε μια μετανάστευση χωρίς καμία οργάνωση,ελπίδα και προοπτική-όχι δεν μιλάει ο κύριος Γκράχαμ για την σημερινή  Ελλάδα και ανθρώπους σε παρόμοια δεινή θέση,παρατημένους στο έλεος της ανέχειας για παρόμοιους λόγους,από παρόμοιες κυβερνήσεις και συστήματα-και να μην τα πολυλογώ,ο Γκράχαμ εξιστορεί, χωρίς να πολιτικολογεί,την αδικία που  βρήκε κατακέφαλα και γέμισε συμφορές την ηρωίδα του και την οποία σπέρνει πάντα ο.... καπιταλισμός,ναι,αυτό το  αισχρό και σάπιο σύστημα ανισότητας και κέρδους μόνον για τους λίγους-που αναμφίβολα τέτοιο κολοσύστημα είναι-σε όλες τις Έλεν Ρούα Ο΄Μάλλεϋ του κόσμου μας διαχρονικά.

Απλά ανθρώπινα πράγματα που δεν ονοματίζονται πάντα αλλά επαναλαμβάνονται σε όλα τα μήκη και πλάτη αυτής της γης,ίδια κι απαράλλαχτα,καλοί και κακοί στον αιώνιο αγώνα  επικράτησής τους στον κόσμο,πλούσιοι και φτωχοί και ο Γκράχαμ δεν κάνει βεβαίως πολιτικό μυθιστόρημα κι ούτε είναι ο... Στάινμπεκ ή ο... Λόντον, αλλά μόνο αναίσθητος και  βλάκας αν είσαι κι εντελώς παραδομένος δεν καταλαβαίνεις τα μηνύματα και, για μένα τουλάχιστον, αυτό ήταν που με κράτησε στο κλίμα του βιβλίου και το διάβασα μέχρι τέλους.



Σχόλια

  1. Νικηφόρος24/7/12 17:59

    Απλό αλλά όχι κακό βιβλίο,μάλιστα κατάλληλο να σε βάλει στην ιστορία της συνοδοιπόρου μας Ιρλανδίας στην κρίση.Ωραία χώρα και αγωνιστής λαός ο Ιρλανδέζικος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Νικηφόρε, δεν είπα κάτι αντίθετο!
    Γι αυτό και το διάβασα και το ανάρτησα με καλή πρόθεση αλλά όσο για το αγωνιστικόν του πράγματος,ελληνικόν τε και ιρλανδικόν,άσε καλύτερα...
    Κι εμείς κι αυτοί κι όλοι οι λαοί του κόσμου έχουμε(ξανα)γίνει έρμαια των μμε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αντωνία25/7/12 15:16

    Με το να ξετινάξει ο αναγνώστης ένα βιβλίο που διάβασε και να πει και τα καλά και τα κακά δεν το μειώνει.

    Αν έχει μπλογκ όπως εσείς και μοιραστεί τις εντυπώσεις που αποκόμισε με άλλους, ακόμα καλύτερα, επειδή έτσι αναδεικνύει το βιβλίο.

    Έχω σιχαθεί τις στημένες κριτικές.

    Βασίζω τις αναγνώσεις και συνεπώς και τις αγορές μου σχεδόν αποκλειστικά σε μπλογκ που ταιριάζουν τα χνώτα μας.Αν καμιά φορά πάλι δεν συμβεί αυτό δεν χάλασε κι ο κόσμος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Συμφωνώ.Χρειάζεται αυστηρότητα στις επιλογές μας αρκεί να μην γινόμαστε υπερβολικοί.Μου άρεσε το συγκεκριμένο βιβλίο και το θυμάμαι πολύ καλά ακριβώς γιατί ήταν εύκολο και απλό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ανώνυμος31/7/12 16:33

    Ωραίο σαν ιδέα,θέμα και τα λοιπά αλλά η γραφή δεν ήταν τίποτα ιδιαίτερο,την βρήκα επίπεδη,του συρμού .
    Έχω ανάμικτα συναισθήματα από το βιβλίο,το περίμενα πιο ώριμο,
    πιο εμπνευσμένο,δεν ξέρω,δεν βρίσκω την κατάλληλη λέξη.Κάτι δεν μου πήγε καλά πάντως χωρίς να μπορώ να πω ότι χαράμισα την ώρα μου.Βάσω

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου