" Όταν ο στοχασμός παντρεύεται την ερημιά! " 'Υλας.Μια συνέντευξή του στην Πασκουαλίτα Κότσιφα


Η  τελευταία μέρα αυτού του τόσο καυτού  Ιουλίου  ήρθε καταπάνω μας μ' όλη της την ζέστη και  μιαν ανυπόφορη υγρασία που δε λέει να υποχωρήσει κι έτσι  την γκρίνια μου την περί καιρού, τσιμέντου,έλλειψης δέντρων και πάρκων και επίθεσης  μιζοκονόμας με το ονοματάκι "ανάπτυξη" κι όλα τα συναφή σκατά κι απόσκατα της "αξιοποίησης", δηλαδή της καταστροφής κάθε ελεύθερου χώρου, που είχαμε στην πόλη,αξιοποίηση με το πρόσχημα ειδικά των Ολυμπιακών του 2004 και που μας την φορέσαν καπέλο με το ζόρι και δεν αντέχουμε πια αλλά είμαστε ζώα και συναινούμε και καταντήσαμε να δουλεύουν τα κλιματιστικά μέρα νύχτα και τελειωμό να μην φαίνεται, τουλάχιστον έτσι εύκολα ,να  έχει όλο αυτό το χάλι,λοιπόν την συνήθη γκρίνια μου την ξεκίνησα νωρίς νωρίς  το πρωί με μουρμούρα του στυλ-θα περάσουν από πάνω μας  άλλοι δυο μήνες για να δροσίσει το κολοτσιμέντο γύρω,κι αν δροσίζει δηλαδή που δεν δροσίζει με τίποτα αυτό το τερατώδες υλικό που μας πνίγει και πώς περνάνε αυτοί οι  δυο μήνες και δεν παλεύεται τούτο το βαρύ καλοκαίρι φέτος στην Αθήνα και να μας γίνει κατανοητό και να μην τους χαρίσουμε και την παραλία,ό,τι τέλος πάντων απόμεινε από την πάλαι ποτέ ωραία παραλία του Μοσχάτου κτλ κτλ και μπούρου μπούρου- αλλά όταν άνοιξα το e-mail και είδα την συνέντευξη της Πασκουαλίτας και το γλυκό της σημείωμα μου περάσαν όλα και φωτίστηκα και δροσίστηκα και ένιωσα καλά κι είπα -ξανά-άντε μωρέ,μην το βάζεις κάτω,μην τους κάνεις το χατίρι να γκρινιάζεις παθητικά,να ορίστε,υπάρχει πάντα κόσμος που αντιστέκεται στην τρελή αλλοτρίωση και παλεύει με τον τρόπο του και η Πασκουαλίτα ορίστε,μας στέλνει σήμερα ,τελευταία Ιουλιάτικη μέρα,το πιο ταιριαστό δώρο,που τώρα στο τέλος της μέρας κι ενώ έχει πέσει η λυτρωτική σκοτεινιά της νύχτας το μοιράζομαι με χαρά μαζί σας: ελπίδα μέσα από μια ωραία συνέντευξη.


Βιβή μου γεια σου! Ξέχασα να σου πω χτες που πέρασα, ότι έχω πάρει μια συνέντευξη ενός "άγνωστου'' (στο ευρύ κοινό) γνωστού ζωγράφου ασκητή, ο οποίος είναι και ποιητής (θα καταλάβεις). Σκέφτηκα ότι μπορεί να σε ενδιαφέρει μιας και ασχολείστε και με τον εικαστικό χώρο (και μιας και μπήκε και η ιδέα περί συνεντεύξεων). Λέει καλά κι ενδιαφέροντα πράγματα, ενώ είναι ενάντια στη διαφήμιση γι' αυτό και θα δεις ότι δεν αναφέρει όνομα παρά το ψευδώνυμό του ως ζωγράφος. Θα δεις και τρία του έργα από την 1η  του ατομική έκθεση που είχε κάνει με αναφορά στην καταστροφή του περιβάλλοντος από τον άνθρωπο. Διάβασε τη και πες μου αν σου αρέσει. Σ' ευχαριστώ.
Σε χαιρετώ,
Πασκουαλίτα
-->



« Όταν ο στοχασμός παντρεύεται την ερημιά!»


ΥΛΑΣ


Ανέβηκα όρη και βουνά κι εκεί ψηλά στην κορυφή συνάντησα την ερημιά. Γιομάτη εκπλήξεις η ζωή! Τότε αντάμωσα άνθρωπο βαθύ και κουβέντα πιάσαμε πολύ. Τάδε έφη…
Πώς προέκυψε η ζωγραφική στη ζωή σου;
Από τη στιγμή που αποφάσισα να κάνω αυτό που ήθελα κι όχι αυτά που ήθελαν οι άλλοι, τα βρόντηξα όλα και ασχολήθηκα με τη ζωγραφική που πάντα υπήρχε μέσα μου. Είμαι αυτοδίδακτος και η ζωγραφική προέκυψε από ανάγκη πρώτα απ’ όλα και όχι για βιοποριστικούς λόγους. Κατ’ ανάγκη, για να πω πράγματα τα οποία με φόρτωναν μέσα μου κι έπρεπε να βγούνε κάποια στιγμή σε πιο ήπια μορφή από μια άλλη που μπορεί να ήταν κι απαράδεκτη. Αυτό εγώ το έλεγα ζωγραφική, άλλοι το λένε τέχνη πέστε το όπως θέλετε, και ξεκίνησα στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα σε ηλικία 45 χρονών. Κατάφερα να τα παρατήσω όλα μετά από τόσα χρόνια που με κατέτρεχε ένας ποιητικός στίχος του Γουίλιαμ Μπλέικ, ένας σατανικός στίχος που δεν εννοούσε να φύγει απ’ το μυαλό και τον ίσκιο μου. Έλεγε λοιπόν, «Κάλλιο να πνίξεις μωρό στην κούνια του παρά να νταντεύεις ανεκπλήρωτες επιθυμίες», έφτασα 45 χρονών για να πω δεν πάει άλλο πρέπει να το κάνω αυτό πράξη. Ωστόσο τονίζω, ότι δεν μπήκα ποτέ στο εργαστήριο μου για να ζωγραφίσω αν δεν έκαιγε πυρετός στο κεφάλι μου, για να βγάλω αυτό που ένιωθα. Πάντα ήταν η ανάγκη αυτή που μ’ έσπρωχνε και ποτέ το ότι έπρεπε να δουλέψω ή η συνήθεια. Δεν υπάρχει συνήθεια στην τέχνη ή καίγεσαι και το κάνεις ή παρατάς τα πινέλα και δεν τρελαίνεσαι.
Ποια είναι κυρίως η θεματολογία των έργων σου;
Η ζωγραφική δεν έγινε, όπως ανέφερα ήδη, επειδή απλώς ήθελα να ζωγραφίζω, αλλά ήταν το έρισμα να πιάσω το πινέλο. Ήταν η ανάγκη να μιλήσω για πράγματα που ο ίδιος ο άνθρωπος θέλει ν’ αποκρύψει για την καταστροφή που ‘χει κάνει στο περιβάλλον του. Η εμμονή μου και το σημείο αναφοράς είναι το δέντρο. Το δέντρο που μέσα από το δέντρο λέω αυτά που θέλω να πω. Είτε μεταμορφωμένο, είτε αυτούσιο, είτε σε συμβολική μορφή πάντα κάτι έχει να πει- όχι σαν τοπίο. Όλα τα έργα μου είναι συμβολικά και δεν έχουν σχέση με τοπιογραφία και πάντα μιλώ για την καταστροφή της φύσης από τον άνθρωπο. 

«Δέντρο μου πικροδέντρο μου
οι φλέβες μου είστε και οι αρτηρίες μου όλες
γήινη μέθη στου μυαλού μου τη νιότη
και στων ματιών μου την έξαψη, δημιουργεί
στης φαντασίας μου τα υπερώα.» Ύλας

Ζωγραφίζεις πορτρέτα;
Το πορτρέτο για μένα είναι η αρχή και το τέλος της τέχνης της ζωγραφικής. Μ’ ένα πορτρέτο κάνεις όλο τον κόσμο. Το πορτρέτο δεν είναι φωτογραφία ενός προσώπου. Απεικονίζει το χαρακτήρα, την ταυτότητα του μοντέλου και δε σταματάει εκεί. Στο μεγάλο πορτρέτο ο θιασώτης πρέπει πρώτα απ’ όλα να δει το ζωγράφο. Αν δεν μπορεί να δει το ζωγράφο και δει μόνο το μοντέλο, δεν μπορεί να πλησιάσει το έργο. Κατ’ επέκταση της μορφής του ζωγράφου που πρέπει να δει μέσα από το μοντέλο, πρέπει να δει και τον εαυτό του. Φυσικά αυτό είναι κάτι βαθύτερο και δεν απαιτείται από κανέναν να το γνωρίζει- ελάχιστοι είναι οι μυημένοι. Η ζωγραφική δεν αναπαριστά, αποκαλύπτει.
Παρατήρησα ότι σε όλα σου τα έργα χρησιμοποιείς το ψευδώνυμο Ύλας. Σημαίνει κάτι για σένα;
Ναι κάτι σημαίνει για μένα, αλλά η αλήθεια είναι ότι προέκυψε ως αντίδραση προς τον πατέρα μου, ο οποίος όταν ζούσε δεν ήθελε με τίποτα να σπουδάσω τέχνες και μάλιστα ήταν πρόθυμος να με σπουδάσει με οποιοδήποτε κόστος, γιατί μιλάμε και για άλλες εποχές. Ο Ύλας από τη μυθολογία ήταν ο αδερφικός φίλος του Ηρακλή και ο μόνος άνθρωπος που τον νίκησε στο αγώνισμα του δίσκου, με το γνωστό τρόπο της πονηριάς, δίπλα στη λίμνη. Αυτό το στιγμιότυπο έμεινε στο μυαλό μου ως παιδί και κάπως έτσι μου ήρθε να το χρησιμοποιήσω ως ψευδώνυμό μου.
Έχεις κάνει κατά καιρούς εκθέσεις ζωγραφικής;
Μέχρι τώρα έχω κάνει τρεις μεγάλες εκθέσεις. Η πρώτη μου ατομική έκθεση έγινε με χίλια βάσανα, αλλά στάθηκα τυχερός και απέσπασα κριτικές που δεν περίμενα να μου γίνουν και μάλιστα από αξιόλογα άτομα. Ο μακαρίτης Βάσος Κουντουρίδης θυμάμαι είχε ενθουσιαστεί τόσο, που μου ‘χε πει «μην κάνεις το λάθος και δε συνεχίσεις». Κάπως έτσι λοιπόν, συνέχισα παρά το ρίσκο που έπαιρνα αν σκεφτεί κανείς πως ήμουν άγνωστος και αυτοδίδακτος. Από ‘ κει και πέρα έκανα τη δεύτερη ατομική έκθεση σε ακουαρέλα. Πρόκειται για υλικό που με έχει απασχολήσει πάρα πολύ εγκεφαλικά και ως προς τη ματιέρα του, αλλά και ως προς την ανάγκη αυτή τη ματιέρα να τη μετουσιώσω λόγω της ρευστότητάς της. Για μένα η ακουαρέλα είναι η τιμιότητα της διαφάνειας. Αυτή η έκθεση αργότερα μεταφέρθηκε από τον ελληνογαλλικό σύνδεσμο στο αγαπημένο μου χωριό το Συρράκο, γενέτειρα του αγαπημένου μου ποιητή Κώστα Κρυστάλλη, κι έμεινε εκεί για περίπου 2 χρόνια. Ήταν έκθεση φόρος τιμής στο Συρράκο και στον Κρυστάλλη. Η τρίτη έκθεση ήταν ομαδική και σκοπό είχε κυρίως να βοηθήσουμε τους σεισμοπαθείς που είχαν πληγεί από το μεγάλο σεισμό. Από ‘κει και πέρα έφυγα κι οριστικά από την Αθήνα. Φυσικά ελάχιστα έργα πούλησα, αλλά εγώ δε ζωγραφίζω για να πουλήσω. Και τι να πουλήσω όταν όλα σχεδόν είναι πολύ σκληρά έργα και δεν είναι για να μπουν σ’ ένα σαλόνι σπιτιού κι όλα έχουν προκύψει μέσα από πόνο κι ατέλειωτα ξενύχτια προκειμένου να αποτυπωθούν πάνω στο μουσαμά. Γιατί δεν αποτυπώνω μια εικόνα που βλέπω, αλλά την εικόνα της σκέψης μου.
Πώς σου φαίνεται που έχεις εγκαταλείψει την Αθήνα, είχε αντίκτυπο στη ζωγραφική σου;
Βρήκα την υγειά μου εδώ πάνω στο βουνό. Αν και γεννήθηκα Αθηναίος γκάγκαρος, η ψυχή μου ήταν πάντα στο βουνό- φύση και θέση βουνίσιος, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν αγαπώ και σέβομαι και τη θάλασσα. Ένας Αθηναίος βέρος που σ’ ένα ηπειρώτικο μοιρολόι με πιάνουν τα ζουμιά, αυτός είμαι για όποιον κατάλαβε. Ο ερχομός μου στη φύση αναμενόμενο ήταν να επηρεάσει και τη ζωγραφική μου. Έφυγα από τον εχθρό μου, την πόλη, κι ένιωσα χαρά. Η ανάγκη μου, λοιπόν, να ζωγραφίσω κάπως καταλάγιασε. Βεβαίως τώρα ασχολούμαι περισσότερο με την ποίηση. Ποίηση και ζωγραφική ήρθαν ταυτόχρονα. Δυό πόνοι στην καρδιά. Έτσι λοιπόν, έχω βρει τον εαυτό μου, έχω τον κήπο μου που με συντηρεί και τα σκυλιά μου που με συντροφεύουν. Όπως έλεγε κι ο μέγας Νίτσε « ο πόνος κάνει την κότα να κακαρίζει και κάνει το αυγό».
Έχεις κάποιον αγαπημένο ζωγράφο;
Ναι έχω, αλλά κάποια στιγμή είχα αναφέρει ότι θα ήμουν ο πιο ονειρεμένος ζωγράφος εάν είχα την έμπνευση του Πικάσο, την ατμοσφαιρικότητα του Μούνκ, τη δύναμη του Σουτίν και το βάθος του Μπουζιάνι. Όποιος θα μπορούσε να έχει αυτό το συνδυασμό θα ήταν μεγάλος ζωγράφος. Και φυσικά κι άλλοι μ’ αρέσουν για παράδειγμα οι γερμανοί εξπρεσιονιστές όλοι, αλλά κάποιους πρέπει να ξεχωρίσεις.
Φαίνεσαι ιδιαίτερα μοναχικός άνθρωπος και το λέω κυρίως με αφορμή το γεγονός ότι επέλεξες να ζήσεις απομονωμένος κι ούτε καν μέσα στο χωριό. Αυτό πώς έχει επηρεάσει τον τρόπο ζωής σου; Δεν επιθύμησες ποτέ να κάνεις οικογένεια;
Καλά τα λες και μου λείπει το να συζητάω, οπότε καλά έκανες και ήρθες. Θα σου πω όμως το εξής « Όταν καταφέρεις και ψάλλεις τη σιωπή σ’ αγάπησε η μοναξιά με την εικόνα, με το λόγο, με τον ήχο μα σα δεν μπορείς να τη ψάλλεις σ’ αρρώστησε». Όντως είμαι μοναχικός, απομονωμένος, δεν κυκλοφορώ στο χωριό παρά μόνο για λόγους ανάγκης και να μιλήσω με κάνα γνωστό. Δεν έχω σχέση με τον κόσμο, αφού εξ’ ορισμού μιλάμε άλλη γλώσσα. Μπορεί να με θεωρούν και περίεργο, δε μ’ ενδιαφέρει. Στο κάτω κάτω είμαι πολύ ειλικρινής για να’ μαι συμπαθής. Ευτυχώς ακόμα νιώθω ισορροπημένος. Γιατί κι άμα δεν τρελαίνεσαι δεν μπορείς να δημιουργήσεις. Πρέπει να πηγαίνεις κόντρα στα κοινά, στο καθημερινό μίζερο γίγνεσθαι- τότε παράγεις τέχνη. Να κάνω τι στο χωριό; Κάποτε ήμουν ιδιαίτερα επικοινωνιακός και όποτε έβρισκα ευκαιρία συζητούσα με τις ώρες τώρα τι να πω όταν η πλειοψηφία αναλώνεται σε άλογες, ανούσιες κι άσκοπες συζητήσεις. Με κούρασαν. Κάθε λεπτό που περνάω θέλω να το ζω είτε σε πράξη είτε σε θεωρία δεν έχω χρόνο ν’ αναλώνομαι σε τέτοιου είδους καταστάσεις. Έχω τα βιβλία και μου κάνουν παρέα μιας και ούτε την τεχνολογική ανάπτυξη ακολουθώ. Στο βιβλίο Τάδε έφη Ζαρατούστρας, ο Νίτσε είχε αναφέρει «Έτρεξα στο μέλλον σας μπροστά και ανατρίχιασα, ω σύγχρονοι , γιατί το μόνο πράγμα σύγχρονο που είδα ήταν ο χρόνος», νομίζω πως αυτό τα λέει όλα. Όσον αφορά στο γιατί δεν έκανα οικογένεια με την έννοια που όλοι ξέρουμε παιδιά κλπ. Θεωρώ τον εαυτό μου πολύ υπεύθυνο σ’ αυτό που λέγεται ζωή. Από τη στιγμή που εγώ για να γίνω καλλιτέχνης είχα τόσο πόνο για ποιο λόγο να το μεταφέρω, δεν του χρωστώ.
Για την οικονομική κρίση θέλεις να πεις κάτι, αν τη βιώνεις;
Φυσικά την έχω βιώσει, αν και ερημίτης ζω σ’ αυτόν τον κόσμο, αλλά δεν έχω γνώμη γιατί μάλλον θα πρέπει να μιλήσουμε άγρια και δε θέλω. Θα σου πω όμως αυτό ότι έχω την ίδια γνώμη που έχω και για το μπουλούκι. Ό,τι και να με ρωτήσεις αναφορά στο μπουλούκι θα σου κάνω. Δεν έβγαλα εγώ την κρίση κι έχω τη συνείδησή μου καθαρή, άλλοι καθόρισαν τη ζωή μου κι όχι εγώ. Δεν έχω τύψεις συνείδησης, γιατί ποτέ κανείς δεν αντιπροσώπευε ούτε τις ιδέες μου, ούτε τις σκέψεις μου. Τουλάχιστον δεν έπεσα στην παγίδα να προδοθώ, τίποτε άλλο. Ευδαιμονιστές όλοι κι αν φτάσαμε εδώ που φτάσαμε ήταν η απόληξη της παρακμής, μέχρι τώρα ήμασταν ευτυχείς καταχρεωμένοι και κανείς δεν έβλεπε το μέλλον. «Πώς να φύγω απ’ αυτή τη γης αφού μισώ το σκοτάδι, μα και να ζω πώς μπορώ αφού δεν είμαι τυφλός» 
Την κριτική όταν σου γίνεται τη δέχεσαι;
Φυσικά και τη δέχομαι και πολλές φορές την αναζητώ. Συνήθως όμως, δεν την πιστεύω και δε με πολύ ενδιαφέρει. Η κριτική δεν είναι τίποτε άλλο από βιομηχανία που στηρίζεται σε νόρμες με τις εξαιρέσεις της, αλλά κυρίως δε τους συμμερίζομαι τους κριτικούς γιατί δεν έχουν την ικανότητα να ζωγραφίζουν. Κι αφού δεν μπορούν να ζωγραφίσουν κριτικάρουν.
Συνήθως οι καλλιτέχνες δεν τα πάνε πολύ καλά με το κομμάτι της θρησκείας, εσένα ποια είναι η σχέση σου;
Όντως για μένα δεν υπάρχει καλλιτέχνης που ταυτοχρόνως να’ ναι και θρήσκος. Ωστόσο θα σου πω κάτι βαθύτερο το οποίο πιστεύω, ο πραγματικός καλλιτέχνης έχει το δικαίωμα να είναι ότι θέλει αλλά να είναι αληθινός, οι άλλοι δεν έχουν το δικαίωμα γι’ αυτό και συγχωρώ τη θρησκοληψία του οποιουδήποτε. Αυτοί υπάγονται σε νόμους, ο αληθινός καλλιτέχνης όχι. Η τέχνη είναι η γλώσσα της αλήθειας. Και μην ξεχνάς ότι τα ατσαλάκωτα πράγματα ψεύδονται.
Τι είναι για σένα η τέχνη;
Θα μπορούσα να δώσω πολλούς ορισμούς. Εν συντομία θα πω η μετουσίωση του τίποτα σε σπουδαίο με οικουμενική προέκταση αν είναι δυνατόν.
Να τολμήσω να ρωτήσω τι είναι για σένα ή καλύτερα αν πιστεύεις στον έρωτα;
Φυσικά. Για μένα ο έρωτας είναι το αιώνιο μίσος των δύο φύλων.
Έχεις ξεχωρίσει κάποια έργα σου;
Ναι. Θα έλεγα ότι έχω ξεχωρίσει σχεδόν όλα τα έργα της πρώτης μου έκθεσης. Όλα είχαν προκύψει μετά από πολύ πόνο και ζόρι. Και για ένα από αυτά τα έργα, το οποίο έχω ονομάσει «το σφαγείο» ,δέχτηκα και τη μεγαλύτερη αμοιβή μου. Δεν ήταν οικονομική σίγουρα. Στάθηκε μια κυρία μπροστά του ώρα πολλή και γύρισε και μου’ πε « σήμερα μ’ έκανες να νιώσω τύψεις για το εξοχικό που έχω», τότε της είπα «αυτή τη γροθιά ήθελα να σου δώσω στο στομάχι κι εφόσον το κατάλαβες σ’ ευχαριστώ που το πέτυχα».
Πώς θα χαρακτήριζες τον εαυτό σου;
Είμαι σπαθί που δε βρίσκει θηκάρι.
Θα ήθελες μια και είσαι και ποιητής να μας αναφέρεις ένα ποίημα σου που το νιώθεις ιδιαίτερα;
«Ψυχή μου αγέραστη
Θάλασσα παντέρημη
ένα χέρι ένα βότσαλο
εφήμεροι ρυτιδισμοί
στο παιδικό σου πρόσωπο.»

Αυτά κι άλλα πολλά ειπώθηκαν και πραγματικά χάρηκα πολύ που βρέθηκα εκεί. Να ‘ναι καλά κει πάνω στα βουνά! Στάθηκα να τον ευχαριστήσω μα να η απάντηση που πήρα « Άσε τις ευχαριστίες και δε με συγκινούν, χαρά δική μου που μίλησα με σένα».
Ειρήνη- Πασκουαλίτα Κότσιφα






























ΥΓ. Συγχωρείστε με,  για τις εικόνες των πινάκων του Ύλα,δεν γινόταν προς το παρόν να έχω καλύτερες,θα επανέλθω.Εσείς με Ctrl+ κάντε μια μεγέθυνση να τις δείτε πιο καλά.

Σχόλια

  1. Ανώνυμος5/8/12 12:11

    Ευτυχώς που ακόμα και σήμερα, στη χώρα μας, υπάρχουν τέτοιοι άνθρωπο, (μόνο που είναι λίγοι). Άνθρωποι καθαροί σε πνεύμα και ψυχή. άνθρωποι ντόμπροι, δημιουργικοί, φιλόσοφοι της ζωής, για να μπορούμε να ελπίζουμε εμείς και τα παιδιά μας σ' ένα καλύτερο αύριο.Ευχαριστούμε την Πασκουαλίτα για την έμπνευση που είχε να πάρει αυτήν τη συνέντευξη από ένα τόσο συνειδητοποιημένο καλλιτέχνη τον ΥΛΑ.
    Γιόλα Πετρίτση

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. νανα ιωαννιδου5/8/12 16:25

    Φιλτατες Βιβη και Πασκουαλιτα
    Στα περισσοτερα συμφωνω οχι σε ολα , ωστοσο
    το στιχακι, Ψυχη μου αγεραστη ,θαλασσα παντερημη κτλ
    Ειναι ολα τα λεφτα!
    Οταν οι ανθρωποι στοχαζονται και μαλιστα καλλιτεχνες ισως δεν παντρευονται την ερημια αλλα νομιζω εκτελουν ασκηση
    αυτογνωσιας γιατι ο πραγματικος καλλιτεχνης πρεπει να ειναι στοχαστης και ερημιτης.Ευχαριστουμε για τη δροσερη
    και ανθρωπινη αποτυπωση ,του κ. Υλα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πέτρος Παυλακάκης5/8/12 22:21

    Εγώ συγκινήθηκα και δεν ντρέπομαι να το πω.
    Ποιός είναι ο Ύλας,πώς κατάφερε τόση ειρήνη και αγάπη;Τα λόγια του βάλσαμο.
    Μπράβο στη Πασκουαλίτα,νέο κορίτσι που δεν κάθεται με σταυρωμένα χέρια ,που ψάχνεται και ψάχνει και ξετρυπώνει τέτοια λόγια και σε σένα φυσικά που ανοίγεις το μπλογκ σου.
    Συνεχίστε έτσι.Καλή δύναμη.Πέτρος Παυλακάκης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ελευθερια6/8/12 23:46

    μέσα από την συνεντευξη η Πασκουαλίτα μας εδωσε την δυνατότητα να γνωρίσουμε εναν αξιόλογο άνθρωπο...συνέχισε έτσι Πασκουαλίτα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου