" Η Ενοχή της Αθωότητας ",Ιωάννα Μπουραζοπούλου

Σε μια φανταστική Ευρώπη, όπου την έννοια του πολίτη έχει αντικαταστήσει αυτή του επαγγελματία, δυο φίλοι, ένας καλλιτέχνης κι ένας διανοούμενος, αναλαμβάνουν μια περίεργη αποστολή: διορίζονται συνοδοί κάποιου αθώου κρατούμενου που αντιμετωπίζει την ποινή του θανάτου.

Η δίκη του διεξάγεται δημόσια, ενόσω οδοιπορούν προς τον τόπο εκτέλεσης, διασχίζοντας τις οροσειρές του Αίμου, των Καρπαθίων, των Άλπεων και των Πυρηναίων. Τους φιλοξενούν πόλεις-κάστρα, πόλεις-θέατρα, πόλεις-σανατόρια, πόλεις-μοναστήρια, πόλεις-βιβλιοθήκες, πόλεις-οίκοι ανοχής, που αποτελούν τα μέλη του δικαστηρίου.

Ένορκοι είναι όλοι οι κάτοικοι της Ευρώπης, οι οποίοι πρέπει να αποφανθούν για το αν η αθωότητα του υπόδικου δεν είναι παρά μια ενοχή διεστραμμένη, ή αν η ευθυκρισία των δικαστών του δεν είναι παρά μια διαβολή εκλεπτυσμένη... 


Μάλιστα,κάπως έτσι έχει το δραματουργικό μέρος,αυτά σε πολύ γενικές γραμμές όντως συμβαίνουν και αναπτύσσονται με γλωσσική δεινότητα και νοηματικό πλούτο σε  μιαν έκταση 400 σελίδων αλλά δεν δίνονται στον αναγνώστη-ειδικά αυτόν που ξέρει ήδη την γραφή και τον κόσμο της Μπουραζοπούλου-μόνον τα παραπάνω κι ούτε είναι ακριβώς έτσι απλά τα πράγματα σαν ένα σενάριο ας πούμε και τέλος.Υπάρχει  μεγαλύτερο  βάθος στην ανάπτυξη τής ούτως ή άλλως πολύ ενδιαφέρουσας κεντρικής ιδέας,υπάρχει συμπαγής πλοκή,καλό δέσιμο, εμφανής ισορροπία, μεγάλη δράση, πολλές σκέψεις,επιχειρούνται φιλοσοφικές και όχι μόνον καταβάσεις σε τεράστιους τόπους που η αναφορά τους και μόνον σε ιντριγκάρει  να δεις κι εσύ πολλά από μια νέα οπτική,οδηγείσαι δε σχεδόν αναπόφευκτα σε ό,τι τέλος πάντων λέμε δεύτερη ανάγνωση,σε επιμελή ανίχνευση των λέξεων και πολλά είναι τα διαβαστικά οφέλη που αποκομίζεις ολοκληρώνοντας την ανάγνωση ενός ακόμα ξεχωριστού μυθιστορήματος από την συγγραφέα του  σημαντικότατου "Τι Είδε η Γυναίκα του Λωτ; " του 2007.
Ήθελα λοιπόν να σας πω κι εγώ διάφορα για το μυθιστόρημα αυτό της Ιωάννας Μπουραζοπούλου,το πιο πρόσφατο,να ασχοληθώ πχ με το αν εκείνη και μερικοί ακόμα-λίγοι-νέοι ηλικιακά συγγραφείς μπορούν να συγκαταλεγούν ή αποτελούν ήδη ένα συγγραφικό ρεύμα έστω στα σπάργανά του ,που διαμορφώνει- με κόπο και με βήμα σημειωτόν είναι η αλήθεια- μια  σύγχρονη μοντέρνα,  να την πω ,πως αλλιώς να την πω,ελληνική λογοτεχνία,που έχει και δεν διστάζει να τις παραδεχτεί και να τις εντάξει στην γραφή της θέματα δυστοπικά και επιρροές από τον κινηματογράφο- κυρίως από κει λέω - αλλά και γενικότερα από μια οπωσδήποτε εκτός Ελλάδας κουλτούρα που συνδιαμορφώνει ρεύματα σε πολλές τέχνες κάνοντάς τα συγκοινωνούντα δοχεία Τέχνης, ήθελα τέλος πάντων να κάνω μια μεγάλη και άκρως μπουραζόφιλη ανάρτηση αλλά -ξέρω, λέτε "ευτυχώς γλυτώσαμε τα κατεβατά της βλαμένης"- είμαι  πολύ στις μαύρες μου και δεν έχω όρεξη ούτε καν να διαβάσω μπλογκ,ούτε του Degas,ούτε κανένα,με το ζόρι ψιλομπαίνω σε μερικά από το μπλογκοδρόμιο δεξιά,ούτε και να γράψω μου βγαίνει διάθεση κι ότανείμαι έτσι προτιμώ να μην λέω τίποτα ή να λέω λίγα..
Απλά λοιπόν,καλοί μου διαδικτυακοί φίλοι που είστε το πιο ενημερωμένο ελληνικό βιβλιόφιλο κοινό,που έχω την τιμή και την χαρά-έτσι δεν λένε- να με επισκέπτεται κι εμένα, σας προτείνω  να διαβάσετε  οπωσδήποτε Μπουραζοπούλου ,όποιο βιβλίο της θέλετε,όποιο σας τύχει,αξίζει και με το παραπάνω λίγη από την προσοχή σας  αυτή η συγγραφέας.



Σχόλια