" Το Κόκκινο στο Φτερό του Παπαγάλου ",Ντανιέλ Τσαβαρία




Ωραίο,απλό,έξυπνο,αστυνομικό μυθιστόρημα, πολιτικό από το ίδιο το καλούπι  του, αφού έτσι κι αλλιώς η στρωτή και ζουμερή ιστορία του διαδραματίζεται στην γνωστή και μη εξαιρετέα Κούβα του γνωστού και μη εξαιρετέου Φιντέλ,την  χώρα των 11 μόλις εκατομμυρίων ανθρώπων για την οποία χώρα έχουν χυθεί τόνοι μελάνης εδώ και 70 πάνω κάτω χρόνια και συνεχίζουν να χύνονται, φτάνοντας ως τις μέρες μας -μέρες της πιο παγκοσμιοποιημένης και απροκάλυπτης  και μεγαλύτερης κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος από καταβολής του-και ενώ η Κούβα και το πείραμά της στα μάτια εκατομμυρίων ανθρώπων παραμένει η αξιολογότερη προσπάθεια απάντησης στον καπιταλισμό, αλλά από την άλλη στα μάτια κι άλλων τόσων είναι το πιο εύκολο επιχείρημα ότι όταν,όπως κι όπου ο χι,ψι κομμουνισμός  εφαρμόστηκε,γρήγορα μετατράπηκε- εξαιτίας της ανελευθερίας του από   ελπιδοφόρο αντίπαλο δέος της καπιταλιστικής απανθρωπιάς σε όνειρο θερινής νυκτός ή σε παραλλαγή ολοκληρωτισμού κόκκινου χρώματος και πως ελπίδα άλλη πια δεν υπάρχει,ο καθένας μέσα στον καπιταλισμό και για την πάρτη του...
Μη  ξεχνάμε όμως,ότι πάνω απ΄ όλα Κούβα θα σημαίνει  για πάντα Φιντέλ Κάστρο και Τσε Γκεβάρα κι ότι ζει ακόμα,αυτός ο τρομερός τύπος,ο Κάστρο κι ότι με τούτα και μ΄εκείνα η Κούβα  παραμένει,  ακόμα,μια ανεξάρτητη χώρα μέσα στην μούρη των ΗΠΑ των διάφορων Μπους και  Ομπάμα, που ο λαός της προσπαθεί, ακόμα, να κάνει αυτήν την όποια καλή ή κακή υπέρβαση με λάθη,πάθη, εμπόδια,απώλειες, βήματα μπροστά,βήματα πίσω,μεταρρυθμίσεις,δεχόμενος χτυπήματα κάτω και πάνω από το τραπέζι,εντός κι εκτός,με έλλειψη ή "έλλειψη" πολλών δυτικών  αγαθών ή "αγαθών" αλλά και αποδοχή πλέον και συντήρηση φαινομένων άσχημων,της πορνείας φυσικά και της μαύρης αγοράς και όλων των  υπόλοιπων  που, υποθέτω, ξέρουμε κι εσείς κι εγώ περί Κούβας και επιτρέψτε μου να πω επίσης,όχι  βρε βλάκες,η Κούβα δεν είναι το πιο μεγάλο νησί των ΗΠΑ (!) όπως άκουσα να λένε σε μια παραλία της Αργολίδας φέτος κάτι περίεργοι τύποι  όντας  αγεωγράφητοι βλάκες ή πορωμένοι βλάκες και στις δυο περιπτώσεις πάντως βλάκες....
Εκτός κι αν εξέφραζαν ευχή οι άνθρωποι,κάτι μαύρες μπλουζίτσες φοράγανε κατακαλοκαιριάτικα στην παραλία κι από μαλλί ,άστα να πάνε ή μεγάλη καράφλα  είχανε τα παλικάρια  ή τους τα πήρε όλα η ψιλή μαζί και  το λιγοστό το εντός του κρανίου...

Ο Ντανιέλ Τσαβαρία, για να ασχοληθούμε και λίγο με το θεματάκι μας ,είναι Ουρουγουανός που πίστεψε στην Κουβανική εκδοχή και ζει μόνιμα εκεί μετά τον Κάστρο και γράφει τα ωραία του βιβλία εμπνεόμενος από τα καλά και κακά αυτής της μικρής αλλά συνάμα τεράστιας χώρας και νομίζω γράφει καλά και ζεστά και με ένα καλόδεχτο από τον αναγνώστη χιουμοράκι χωρίς ούτε να πολυχαϊδεύει τ΄αυτιά της κουβανέζικης εξουσίας- κρύβοντας τσαπατσούλικα άσχημες καταστάσεις-  ούτε και να πετάει αφειδώς λάσπη σε ό,τι καλό μπόρεσε να κατακτηθεί και εν μέσω εμπάργκο να διατηρηθεί από τον Κάστρο για τον κουβανικό λαό, ώστε σήμερα σαφώς να  απολαμβάνει ένα εντυπωσιακό σύστημα εκπαίδευσης ,συγκεκριμένη ιατροφαρμακευτική και νοσοκομειακή περίθαλψη και λοιπά θετικά και ωραία σε  υψηλά επίπεδα ποιότητας και εντελώς δωρεάν αλλά και παράλληλα να φημίζεται και για τις χινετέρας ας πούμε,που κατέληξαν να αντιμετωπίζονται και ολίγον ως... τουριστική ατραξιόν αλλά ε,πώς να το κάνουμε δεν είναι και φαινόμενο να ενθουσιάζεσαι κιόλας, ό,τι κι αν πρεσβεύεις....

Ο Τσαβαρία έγραψε το "Το  Κόκκινο στο Φτερό του Παπαγάλου " το 2002 και το μετέφρασε στα ελληνικά , καλά νομίζω,ο Κρίτων Ηλιόπουλος για τις εκδόσεις Όπερα και μέσω του παραπάνω συνδέσμου διαβάστε περί τίνος πρόκειται ( επειδή εγώ συνεχίζω να έχω τις μαύρες μου και πολύ βαριέμαι να σας λέω ονόματα ηρώων και φάσεις και τέτοια) και θα τσιμπήσετε και μια φιλότιμη παρουσίαση του Τάσου Γουδέλη,τι άλλο θέτε από την μπλογκική μου ζωή πια;

Γενικώς το απόλαυσα ,δεν είναι κανένα συγκλονιστικό ανάγνωσμα που μπορεί να σε ξετρελάνει αλλά είναι καλογραμμένο,έχει πράγματα να σου πει χωρίς να σε φορτώσει,  εσένα στην άλλη άκρη του πλανήτη πιο πολύ απ΄ ό,τι είσαι φορτωμένος-κάπως ένα ο βρεγμένος την βροχή δεν την φοβάται-δεν διστάζει  να αφηγηθεί μέσα από μια καλοδουλεμένη τεχνικά γραφή χωρίς κενά και κοιλιές και θα επανέλθω στα βιβλία του, που δεν έχω ήδη διαβάσει, με την πρώτη ευκαιρία.
Είμαι απ΄αυτούς που θεωρούν ανεπανάληπτο το «Χαιρετίσματα στο θείο» αλλά γενικά ο Τσαβαρία έχει αρετές ,μου αρέσει η ματιά με την οποία αντέχει την καθημερινότητά του και την δίνει και σε μας και προτιμώ, τις λιγοστές φορές που θα μου έρθει να διαβάσω αστυνομικού τύπου  μυθιστορήματα να αναζητήσω κάτι στα δικά του, θεωρώντας τα χίλιες φορές καλύτερα από τις κουτοπόνηρες, εγχώριες σαχλαμάρες μερικών μερικών-ονόματα ας μην πούμε- που την έχουν δει  συγγραφείς αστυνομικού μυθιστορήματος με μια πολιτική τάχαμου πινελιά και δόστου και τους προβάλουν τα κυρίαρχα κανάλια και  έντυπα ως συγγραφείς με την πολιτική οξυδέρκεια που αρμόζει στους καιρούς μας,ας γελάσω η κατακαημένη  υποψήφια  άνεργη,  αλλά τελικά,  εμένα, με τις μπαρούφες τους,αυτοί οι "καταξιωμένοι" μου σπατάλησαν σε προηγούμενες αναγνώσεις τον πολύτιμο χρόνο μου.Και τα ευρώ μου.Τα λίγα.Που πάω και τα μετατρέπω σε βιβλία.Αντί να παίρνω κανα τρόφιμο κι εγώ για καβάντζα,μη ξεχνάμε και το κατοχικό μας σύνδρομο ,για δε μας βλέπω καλά.

Σχόλια

  1. Ανώνυμος8/9/12 16:11

    Πολύ ωραίο βιβλιαράκι ρε συ,να σαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου