" Ο Κίτρινος Στρατιώτης ",Ανδρέας Μήτσου



Ο Ανδρέας Μήτσου μου αρέσει,το γράψιμό του είναι για μένα ενδιαφέρον και- κρινόμενο συνολικά σαν ό,τι έχει δηλαδή μέχρι τώρα παρουσιάσει,παρά τις διακυμάνσεις που κι αυτές είναι φυσιολογικό να υπάρχουν σε μια πολύχρονη συγγραφική πορεία-πολύ αξιοπρόσεκτο. 
Προσωπικά τον θεωρώ ως έναν από τους σύγχρονούς μας συγγραφείς που υπηρετούν με χαμηλούς τόνους και συνέπεια την Λογοτεχνία,απευθυνόμενο πάντα στο ευρύ κοινό με θέματα που το αφορούν αλλά που δεν είναι απλώς καλογραμμένα και έχω την εντύπωση ότι αν κάποτε του τα φέρει έτσι η έμπνευση και το θελήσει κι ο ίδιος να συγγράψει με εντονότερα ή πιο τολμηρά εκδηλωμένο-και δουλεμένο πιστεύω,με την ερευνητική επάρκεια,που ήδη δείχνει πως έχει-το πότε λανθάνον,πότε εμφανέστερο μεταφυσικό στοιχείο,που βλέπω στην θεματολογία του και σε μένα προσδίδει το ενδιαφέρον να τον διαβάσω,τότε έχοντας καταφέρει να μπολιάσει την γραφή του -που έτσι κι αλλιώς τεχνικά είναι καλή-με περισσότερο στοχαστικό υλικό, μπορεί να κάνει μεγάλο άλμα για τα ελληνικά δεδομένα και ξεφεύγοντας από το βαρίδι της ιστορίας μας κι αυτό το κομμάτι ειδικά του β' παγκοσμίου,που μαζί με την δικτατορία είναι σχεδόν το μόνιμο φόντο της μπουκωμένης και βαλτωμένης μεταπολεμικής ελληνικής λογοτεχνίας,να πάει προς μια πιο διεθνή,ας την πω έτσι, λογοτεχνία,που να μπορεί να μεταφραστεί σε οποιαδήποτε γλώσσα χωρίς μεγάλες απώλειες και ο Ευρωπαίος ή ο Αμερικανός αναγνώστης ας πούμε να καταλαβαίνει καλά και να μπαίνει άνετα στο κλίμα αξιόλογων,σύγχρονων,ελληνικών κειμένων και κάτι να έχει να πάρει.
Βλέπετε,καλώς ή κακώς η θεματολογία των περισσότερων συγγραφέων μας παραμένει περιορισμένη ακόμα,δεν μπορούν όμως έτσι να σταθούν ικανοποιητικά στην παγκόσμια βιβλιοθήκη παρά ελάχιστα σημερινά, ελληνικά γραπτά και φυσικά η υπέροχη αλλά μη ευρέως ομιλούμενη,δύσκολα σε άλλες μεταφραζόμενη γλώσσα μας δεν είναι η αιτία όταν και συγγραφείς υπάρχουν και δείγματα έχουν δοθεί,είναι κρίμα,κρίμα,κρίμα,να είμαστε ανύπαρκτοι (και) λογοτεχνικά.

Η περιορισμένη,τοπικιστικά ιδωμένη θεματολογία από την οποία αντλεί η πλειοψηφία των συγγραφέων από την μια και η αδράνεια της επίσημης πολιτείας-αυτών των υπαλληλίσκων,που εμείς,εμείς τα κουτοπόνηρα ζώα,τους νομιμοποιούμε με μια ψήφο πανικόβλητη και υπαγορευμένη τηλεοπτικά,να μας κατσικώνονται κάθε φορά ως κυβέρνηση- η αδιαφορία τους για τον πολιτισμό γενικότερα άρα και την προώθηση της λογοτεχνίας,φταίνε σε μεγάλο βαθμό που ελάχιστοι εκτός Ελλάδας αναγνώστες γνωρίζουν τον Όμηρο και ίσως τους τραγικούς και άντε και τον Καζαντζάκη κι αυτόν λόγω...Ζορμπά,μου φαίνεται.....
Θέματα δηλαδή παρμένα μετά μανίας και κατά κόρον από την πιο πρόσφατη ελληνική ιστορία αποδεικνύονται,έτσι όπως ως τώρα έχουν προσεγγιστεί,πολύ ενδοοικογενειακά και ενώ τον ισπανικό εμφύλιο,για παράδειγμα,τον ξέρουν όλοι,σ' όλο τον πλανήτη και έχουν γραφτεί καν και καν,για τα πολύ δικά μας,αν δεν προβλέπονται επεξηγηματικά και σημειώσεις που θα αποτελούσαν...βιβλίο μέσα στο βιβλίο-μειονέκτημα από χέρι-δεν νομίζω να σκοτιζόταν κανείς και τα έχουμε βαρεθεί κι οι ίδιοι πια.
Γιατί όμως έκανα όλη αυτήν την παρένθεση;Διότι παρόλο που κάποια σημεία μου φάνηκαν λιγάκι άτονα- σε σχέση πάντα με την ιστορικότητα της θεματολογίας-γενικώς αναπτύσσεται συναρπαστικά όλη η ιδέα και το κείμενο διαβάζεται μια κι έξω.
Στον " Κίτρινο Στρατιώτη" ο Μήτσου έχει μεν ως φόντο της αφήγησής του το σύνηθες υλικό,το χιλιοχρησιμοποιημένο ,το παρμένο κυρίως από τον β' παγκόσμιο- εδώ από την συμμετοχή των Ελλήνων στρατιωτών στις υπό τους Άγγλους επιχειρήσεις κατά των Γερμανών στην Μέση Ανατολή- αλλά δεν φορτώνει εγκυκλοπαιδικά την μυθοπλασία μ' αυτό,είναι απλώς το όχημά του για να φτάσει κάπου,σε ένα τέλος που δεν το περιμένει ο αναγνώστης,που τον ξεπερνάει, νομίζω.
Ο Μήτσου όχι μόνον χρησιμοποιεί-με μαστοριά που της αξίζουν πολλά μπράβο επειδή δεν προκαλεί-επιλεγμένα κομμάτια ζωών και θρύψαλα ψυχών από τον ελληνικό εμφύλιο χωρίς να τον παρουσιάζει, ως ιστορικό γεγονός, εμφανώς τουλάχιστον πολιτικολογώντας από την σκοπιά κάποιου από αυτούς που τον έκαναν,αλλά γράφει με τρόπο στοχαστικό,ισορροπημένο,κρατώντας τις πρέπουσες πολιτικές αποστάσεις μα και χωρίς να γίνεται ψυχρά περιγραφικός στα νεανικά πάθη και στις πράξεις του κεντρικού του ήρωα,του Γιάννου,έτσι καταφέρνει στο δια ταύτα,στο σωστό σημείο,ν΄αναποδογυρίσει την κλεψύδρα που εξαρχής αισθάνεσαι ότι έχει τοποθετήσει στις σελίδες και μετράει ρυθμικά τον αφηγηματικό χρόνο,να σε οδηγήσει και σένα αποζημιώνοντάς σε,ως αναγνώστη,σε μιαν έξοδο γραφής,γενναιόδωρη,με ποιητικά,ανθρώπινα,συγκινητικά και συναρπαστικά συμπεράσματα από την νοερή συμμετοχή σου στα δρώμενα.
Ο Μήτσου δεν ασχολείται με τον Εμφύλιο αναπλαστικά,δεν ανακατεύει τον Γιάννο δραματουργικά σ' αυτόν- αν και ο πόλεμος θεριεύει και διενεργείται με φρικαλεότητες, προφανώς, και από τις δυο πλευρές-αλλά αφηγείται τις οριστικές κι μη αναστρέψιμες συνέπειές του πάνω στον ήρωα τελικά 
καταγγέλλοντας τον Πόλεμο, κάθε πόλεμο και αποκαλύπτοντας την χυδαιότητα και την κτηνωδία των επίσημων νικητών, τουλάχιστον στην καθ' ημάς περίπτωση με τον τόσο δικό μας δικό του Κίτρινο Στρατιώτη,που τον χρωματίζει κυριολεκτικά και συμβολικά ίσως,αφού ο ήρωάς του δεν είναι ούτε δεξιός ούτε αριστερός,είναι-λέω εγώ,έτσι όπως ερμήνευσα και κατνόησα ανθρωποκεντρικά  το ωραίο του μυθιστόρημα-κάπου,κάποτε,απλώς,ένας ακόμα Έλληνας, ένας ακόμα άνθρωπος που αποτυπώνεται πάνω του μια ολόκληρη περίοδος της ιστορίας όλων κι ο πόλεμος του καταστρέφει-χωρίς να έχει προηγηθεί καμία επιλογή από μέρους του- την αθωότητα,την ομορφιά,την γαλήνη,την πατρίδα,τον πολιτισμό,την ζωή με μια λέξη,που κάθε άνθρωπος δ ι κ α ι ο ύ τ α ι να απολαμβάνει ειρηνικά κι απρόσκοπτα,με αξιοπρέπεια κι ελευθερία.

Σχόλια

  1. Νίκος24/8/12 18:58

    Καλησπέρα Βιβή μου,αυτό το μυθιστόρημα το είχα ξεφυλλίσει προ καιρού σε ένα βιβλιοπωλείο του κέντρου αλλά δεν το αγόρασα.Η ανάρτησή σου με έπεισε να ξεπεράσω τον οικονομικής φύσεως δισταγμό μου και είπα από τα δυο βιβλία που θα πάρω για το καλοκαίρι το ένα να είναι αυτό.Ήταν το πρώτο του Μήτσου για μένα και το διάβασα στην διάρκεια του ταξιδιού μου προς Θεσσαλονίκη μέσα στο τρένο και δεν κατάλαβα πότε φτάσαμε.
    Φοβερό,δυνατό,πολύ ανθρώπινο βιβλίο.Όχι μόνον δεν με κούρασε,ήθελα αν ήταν δυνατόν να έγραφε άλλες τόσες σελίδες,μου άνοιξε την όρεξη να πάρω κι άλλα βιβλία του ίδιου συγγραφέα.
    Τι θα γίνει με τις τιμές των καινούργιων βιβλίων; Δεν μπορούμε να αγοράζουμε αλλά εγώ δεν μπορώ και να δανείζομαι.Κάτι πρέπει να γίνει,να κατεβάσουν τις τιμές επιτέλους να παίρνουμε περισσότερα νέα βιβλία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ωραίο και συγκινητικό.Απλό,καλό γράψιμο με ανθρωπιά και ζεστασιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ελένη Τσιρώνη5/9/12 11:15

    Το βρήκα πολύ αξιόλογο,καλογραμμένο,συγκινητικό και όμορφο μυθιστόρημα και χάρηκα που δεν είναι τοποθετημένο στην μια ή την άλλη πλευρά.Εμένα με κάλυψε συναισθηματικά, που λες κι εσύ, 100%

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου