" Αστείο " , Γιάννης Παλαβός




Στους βιβλιοφιλικούς κύκλους γίνεται συχνά αναφορά αυτόν τον καιρό στον συγγραφέα Γιάννη Παλαβό και στην συλλογή  των 17 διηγημάτων του, που εξέδωσε η Νεφέλη, με τον τίτλο "Αστείο".
Χαίρομαι όταν γίνεται αυτό επειδή εμείς οι απλοί αναγνώστες ,μέλη λεσχών ανάγνωσης , ιστολόγοι και λοιποί προτείνουμε ο ένας στον άλλο συνεχώς νέα και παλιά βιβλία και συγγραφείς χωρίς να έχουμε κανένα ειδικό συμφέρον και συχνά ανακαλύπτουμε αξιόλογα πρόσωπα και κείμενα. Παρακινούμενοι από την λόξα μας για τα βιβλία ψάχνουμε και ψαχνόμαστε και ως παρέες απλών αναγνωστών που αναδεικνύουν έναν συγγραφέα ή ένα βιβλίο ποτέ δεν βλάψαμε την Λογοτεχνία, νομίζω,όπως συχνά κάνουν οι έμποροί της,ηθελημένα ή αθέλητα,αντιθέτως μέσα από τις λέσχες ή τα μπλογκς, παρεΐστικα ή μεμονωμένα είμαστε,ίσως,το πιο ανιδιοτελές κομμάτι στον χώρο.
Αισθάνθηκα δε την ανάγκη να το διατυπώσω αυτό απόλυτα και απλοϊκά,επειδή διάβασα προχτές ένα πολύ ενδιαφέρον post του συγγραφέα Αλέξη Σταμάτη και κάμποσα σχετικά, πολύ ενδιαφέροντα κι αυτά,σχόλια. 
Εμένα λοιπόν τον Παλαβό μού τον πρότεινε ένας φίλος που τον εμπιστεύομαι κι αφού διάβασατην συλλογή με την σειρά μου την κουβέντιασα με έναν άλλο φίλο που τη διάβασε κι αυτός εμπιστευόμενος εμένα κοκ και δεν απογοητευτήκαμε και ευτυχώς έγινε όλο αυτό,γιατί καθώς είμαι στις μαύρες μου και δεν ψάχνω όπως παλιότερα για βιβλία-αφήστε που έχω ένα σωρό αδιάβαστα,προμήθειες για ένα τρίμηνο και λίγο λέω- μπορεί να μην τον έπαιρνα χαμπάρι.
Ενδιαφέρων λοιπόν αν και όχι εξεζητημένα διαφορετικός ο τριαντάχρονος Γιάννης Παλαβός κουβαλάει στα κείμενά του την προίκα του ανθρώπου που έζησε στην ελληνική επαρχία των τελευταίων δεκαετιών, που ήταν και παραμένει με το ένα πόδι χωμένο στην όποια παράδοση έχει απομείνει  και με το άλλο τσαλαβουτάει στις  δυτικοφερμένες και από τηλεοράσεως επιβεβλημένες μαζικές νοοτροπίες.
Με τα κείμενά του δεν λέει κάτι συγκλονιστικά καινούργιο,δεν κάνει καμιά φευγάτη, μοντέρνα λογοτεχνία,θεματολογικώς τουλάχιστον,αλλά βλέπει με φρέσκια, διεισδυτική ματιά και λεπτεπίλεπτο χιούμορ τα παλιά και κοινά είτε αγαπημένα είτε ενοχλητικά της καθημερινότητας και κυρίως τις νεοελληνικές οικογενειακές καταστάσεις,γράφει νεανικά οπωσδήποτε,χωρίς επιτήδευση, σωστά, στρωτά και πυκνά και τα διηγήματά του,πράγματι ολιγοσέλιδα και πράγματι μικρά διηγήματα με χαρακτηριστικότερο το μόλις μιας σελίδας "Password", διαβάζονται σαν δροσερό καλόδεχτο νεράκι,αφήνοντάς σου την γλυκιά και όχι,ευτυχώς,γλυκερή αίσθηση του πλήρους.

Ο Παλαβός γράφει λιτά και με πειθαρχημένο ρυθμό γεφυρώνοντας ωραία τα μεστά,παλιά διαβάσματα -δεν θα πω μεγάλες κουβέντες αλλά με πήγε στις γραφές πολλών παλιών αγαπημένων λογοτεχνών- καθώς συγγράφει πειστικά και όχι μιμητικά και σε υποδέχεται το ίδιο καλά σε ένα που μπορεί για παράδειγμα να πραγματεύεται τον θάνατο,(το διήγημα "Φώτα") μα και σε άλλα με διαφορετικό θέμα ,πάντα όμως με την ζεστασιά και την δοτικότητα που μας είχαν καλομάθει   οι παλιότεροι,πολύ παλιότεροι λογοτέχνες.

  • Password
  • Γέροι άνθρωποι
  • Για αλλαγή
  • Αστείο
  • Φώτα
  • Από την αρχή
  • Νίκος Τσούμπας
  • Τιμής ένεκεν
  • Αυτοκόλλητο
  • Όπισθεν
  • Λένα
  • Στο δάσος
  • Ο Γιώργος βγαίνει στη σύνταξη
  • Φαγητό
  • Μια ανάσα
  • Ο Σαράντος Ζουργός δεν μπορεί να το εξηγήσει
  • Μαρία


Από τα εν γένει πολύ καλά γραμμένα δεκαεπτά αυτά του διηγήματα ξεχώρισα τέσσερα:"Στο δάσος", "Μαρία","Ο Σαράντος Ζουργός δεν μπορεί να το εξηγήσει"και "Γέροι άνθρωποι" ως αν όχι αρτιότερα -που νομίζω ότι το τελευταίο χάρη στην κάπως μεταφυσική ας την πω έτσι,ονειρική του τέλος πάντων διάσταση ξεχωρίζει οπωσδήποτε- πάντως ως εκείνα που εμένα με συγκίνησαν περισσότερο και για το θέμα και για την γραφή και για το πως τα κλείνει.
Συγχωρείστε με,πάλι  δεν θα σας πω ούτε λεπτομέρειες,ούτε ψυχρά πληροφοριακά στοιχεία για τους ήρωες και τις καταστάσεις.Συνεχίζω να αντιπαθώ τις αποκαλύψεις και τις πλήρεις αναφορές που κάνουν κυρίως οι των εντύπων.Θεωρώ ότι χαλάνε με την περιττή φλυαρία* τους την ωραία έκπληξη που κρύβεται σε ένα καλό βιβλίο η οποία μπορεί ακόμα και να σου φτιάξει την διάθεση.

*η δική μου φλυαρία -διότι ξέρω ότι την κάνατε την παρατηρησούλα,μη χάσετε-είναι υπεράνω κριτικής επειδή είναι χρήσιμη,διόλου περιττή και επιπλέον καταπληκτική, αλίμονο...


Σχόλια

  1. Δε θα αργήσει η στιγμή που θα το διαβάσω, μεγάλες προσδοκίες μου έχουν γεννηθεί με τόσα που ακούω και διαβάζω...
    Όσο για την τελευταία παράγραφο, και επειδή πολύ συζήτηση βλέπω σχετικά με το ορθό Blogging, θα σε παρακαλούσα να συνεχίσεις με το δικό σου στυλ, αυτό είναι άλλωστε που κάνει τον καθένα μας διαφορετικό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Α,ωραία,για να δούμε πώς θα σου φανεί ο Παλαβός..
    Προσυπογράφω αυτό που λες για τη διατήρηση του στυλ του καθένα μας,αλλιώς δεν έχει νόημα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μόλις διάβασα τον τίτλο της ανάρτησης, ο νους πήγε σε ένα άλλο βιβλίο με τον ίδιο τίτλο, το "Αστείο" του Μίλαν Κούντερα, ένα καταπληκτικό και αποκαλυπτικό βιβλίο. Άσχετο, αλλά το σκέφτηκα σαν ένα ωραίο παιγνίδι στις βιβλιόφιλες παρέες! Ενδιαφέρουσα πάντως η ματιά για το εν λόγω βιβλίο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο καημένος ο Κούντερα.Δεν τον χώνευα κάποτε με καμιά Παναγία και δεν θυμάμαι για ποιό... λόγο.Ακόμα δεν τον χωνεύω.Τέτοιο αναγνωστικό κάθαρμα είμαι.Μάλλον πρέπει να ξαναδιαβάσω κάτι δικό του...

      Διαγραφή
  4. Ανώνυμος19/9/12 13:35

    Ορίστε που γκρινιάζατε,φέτος είχαμε δυο πολύ καλά βιβλία από νέους στην ηλικία συγγραφείς.Κορτώ με τον οποίο γέλασα πολύ και Παλαβό με τα εξαιρετικά διηγήματά του.Έτυχε να τα διαβάσω πριν δυο μήνες.Σε αυτά που αναφέρατε ότι προτιμάτε θα ήθελα να προσθέσω τα "Φώτα","Λένα","Ο Γιώργος βγαίνει στη σύνταξη" που μου άρεσαν επίσης πολύ.
    Καλή συνέχεια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου