Σκέψεις-πάσες από βιβλιόφιλα μπλογκ.

Η σαββατιάκη ανάρτηση ενός βιβλιόφιλου μπλόγκερ που μου αρέσει το στυλ του, του No14me ,ήταν πολύ ενδιαφέρουσα, συμφωνώ με περίπου  όλα όσα έγραψε διότι  τα ζω από πρώτο χέρι και διαβάζοντάς την,  πολλές ήταν οι σκέψεις που έκανα .
Ιδού λοιπόν μερικές αλήθειες από την προσωπική μου εμπειρία,χύμα,ως συνήθως, διατυπωμένες .



Στο μαγαζάκι μου-που δεν είναι καθόλου μαγαζάκι,μια χαρά χώρος είναι- για το οποίο το πολύ στο τέλος Οκτωβρίου θα πέσουν τίτλοι ηρωικού τέλους κατάφερα από την αρχή,πριν ξεσπάσει και επισήμως η κρίση- καμαρώνω δε γι αυτό σαν γύφτικο σκεπάρνι-εκτός των υπολοίπων κατορθωμάτων μου,να αγοράζονται για δώρα κάτι μικρούλια, ολιγοσέλιδα βιβλία με "τεράστιο" περιεχόμενο και να μην ντρέπεται,να μην κοιτάζει καν  ούτε ο δωρίζων, ούτε ο λαμβάνων, ούτε εγώ που υποτίθεται είμαι  ο "έμπορος", αν κάνει 3,5 ή 8 ευρώ και αν αυτά θεωρούνται "λίγα".


Ξέρετε πώς το κατάφερα αυτό;
Φτύνοντας αίμα τέσσερα χρόνια τώρα, που μου ήρθε η φαεινή ιδέα να ανοίξω  το μαγαζί, ελπίζοντας ότι το προσωπικό μου κόλλημα με τα βιβλία και τα εικαστικά μπορεί να γίνει η ιδέα για μια δουλειά που να μπορεί να σταθεί,έτσι νόμιζα, αξιοπρεπώς οικονομικά χωρίς πολλές παραχωρήσεις από μέρους μου και να ζω βέβαια απ' αυτήν,δεν είμαι δα και καμιά απαιτητική.Μάλιστα, εξυπνάκηδες φανατικοί των λαμόγικων χρημάτων,δουλεύοντας δεκατετράωρα για να στήσω κάτι,φτύνοντας αίμα.

Βάζοντας κάθε μέρα την  προσωπική μου έγνοια,την κουβέντα  με τον βιβλιόφιλο πελάτη,σπάνιο είδος στις συνοικίες,την-απολύτως μη αμειβόμενη,παρά μόνον ίσως ηθικά και ναι,αυτό δεν είναι λίγο ούτε είμαι αχάριστη-εργώδη προσπάθεια στην ενδυνάμωση της λέσχη ανάγνωσης, που η ύπαρξή της έδωσε ξεχωριστό αναγνωστικό στίγμα και σε μένα και στην γειτονιά μου και πιο έξω .

Πηγαίνοντας κόντρα στην σουπερμαρκετίλα.
Αν είναι δυνατόν,βιβλία στα σουπερμάρκετ....Να είμασταν δηλαδή  λαός βιβλιόφιλος,να μην μπορούσαμε να κάνουμε χωρίς βιβλία, να πω,χαλάλι η συγκατοίκηση με τα λάχανα,τα μπρόκολα και τα κοτοπουλόμπουτα...

Προτιμώντας να έχω μια χιλιάδα  βιβλία  της προκοπής και όχι ντάνες με ό,τι σκουπίδι κυκλοφορεί + τόμους μαγειρικής + ροζ  + λογής  ευπώλητα  -φυσικά σ' αυτά δεν συμπεριλαμβάνω μόνο τα της κυρίας Δημτάδε ή της κυρίας Μανδείνα,ξέρετε, νομίζω, πόσα  κρυφευπώλητα τρισαχλότερα από τα δικά τους έχουν βαφτιστεί ποιοτικά, χαχαχα-αλλά πέρα από αυτά που όντως τα πέτυχα σε ένα μικρό αριθμό ανθρώπων που έγιναν φίλοι στην πορεία και κάναμε πολλά και ωραία,βραδιές, παρουσιάσεις,  γνωριμίες με πεζογράφους και ποιητές κτλ κτλ διότι ήταν έτσι κι αλλιώς αυτής της νοοτροπίας,ποιό ήταν όμως το αξιομνημόνευτο αποτέλεσμα;
Ένα  μεγάλο,ρομαντικό πάλι καλά...
Στην περίπτωσή μου- και φαντάζομαι αρκετών ακόμα ρομαντικών-σχεδόν κανένας από το βιβλιοσυνάφι δεν έδειξε να συγκινείται από την προσπάθεια και την ανάγκη  της ποιοτικής επιλογής -δεύτερο χαχαχα-και τίποτα δεν θα γινόταν αν δεν έσκαγα ,πιεζόμενη αφόρητα από τις τακτικές τους, χ ρ ή μ α τ  α .


Τρεις εκδοτικοί οίκοι,τρεις όλοι κι όλοι, τρεις,το διανοείστε, επειδή μου έδειξαν -ως αυτή την στιγμή που γράφω τουλάχιστον- ότι πραγματικά παραμένουν ταγμένοι στο να προωθήσουν το στοιχειωδώς καλό βιβλίο, στηρίζοντας και την δική μου ρομαντική όπως κατέληξε να είναι προσπάθεια, δεν μου έβαλαν, για παράδειγμα,το περίστροφο στον κρόταφο τις φορές που δεν έβγαιναν τα λεφτά....
Οι άλλοι,κάτι εύηχοι,κάτι μεγάλοι,κάτι πολλαβαρύδες με τετρακόσιες φουσκάλες που όταν σπάνε βγαίνει μπόχα,με απλήρωτους εργαζόμενους,με χρέη αλλά τρανταχτές προσωπικές περιουσίες, σκοτίστηκαν....

Ποιός μπορεί λοιπόν,  αναρωτιέμαι, να πιστεύει  ότι λόγω κρίσης οι άνθρωποι του βιβλίου είναι άμοιροι ευθυνών για το χάλι που όσο αυτή τεχνηέντως βαθαίνει χρακτηρίζει την τιμή,το είδος,την αραιή γραμματοσειρά,το ελεεινό χαρτί,καθορίζει ποιά  σκατοβιβλία θα μπουν και στην Ψωροκώσταινα και  σπεύδουν οι λογοτεχνοσκοτώστρες και παίρνουν τα δικαιώματα στο όνομα ενός περίεργου και όψιμου αναγνωστικού,λέει, πλουραλισμού κτλ κτλ  ή ποιός δέχεται ότι όλοι οι εκδότες a priori αγαπούν το βιβλίο επειδή λένε από τις φίλα προσκείμενες εκπομπούλες διαφόρων παρατρεχάμενων πέντε δήθεν βιβλιόφιλες, μεγαλόστομες παπάρες;
Τα  λ ε φ τ ά  είναι που αγαπούν!

Η αντιλογοτεχνική  πρακτική στην καθημερινότητα  του βιβλίου,πρακτική των εφτά στους δέκα, αυτό δείχνει περίτρανα. Εκδότες,βιβλιοπώλες,συγγραφείς και λοιποί ασχολούμενοι είναι στην συντριπτική τους πλειοψηφία επαγγελματίες... έμποροι,τους έτυχε ως προϊόν το βιβλίο,σήμερα βιβλίο,αύριο τυρί ή πατάτα,χρήμα να ρέει,αυτό είναι το κυρίαρχο ζητούμενο,γι αυτό πασχίζουν.

Αμήν και πότε ,Παναγία μου,να γίνουν τυρέμποροι να ησυχάσουμε...



Εμένα με στρίμωξαν σ'αυτήν τουλάχιστον την φάση- διότι δεν το βάζω κάτω έτσι εύκολα-κι αυτοί κι η κρίση  κι η καφρίλα βεβαίως τού τόσο παθητικά στον σαχλό καταναλωτισμό εθισμένου τηλεορασόπληκτου Έλληνα, ο οποίος πάει και αγοράζει ό,τι βρει-την χειρότερη "Κίνα",σε σχολικά ας πούμε ,απολύτως αμφίβολης ποιότητας- στα φανταχτερά κιτς πολυμάγαζα που ειδικά το βιβλίο το έχουν χεσμένο, πεισμένος από τις διαφημίσεις- πλύσεις εγκεφάλου που του έχουν γίνει ότι αγοράζει "φτηνά" ή ότι σε τελική εξασφαλίζει δουλειά σε συμπατριώτες του,το ακούσαμε κι αυτό.

Εκείνο δε που με  ενοχλεί  περισσότερο είναι το παρτάλι ποιότητας και κουλτούρας  με το οποίο ντύνουν την χρηματική τους λαγνεία οι  δεινόσαυροι του χώρου, αποκαλώντας εαυτούς υπηρέτες της λογοτεχνίας,για να ξαναπάω στο θέμα.
Και όμως και μόνον ότι γνωστότατοι,παλιοί  εκδότες παίρνουν λεφτά -ουκ ολίγα μάλιστα, υπάρχει  ταρίφα- από τον κάθε πικραμένο που την έχει δει λογοτέχνης και θέλει να βγάλει ντε και καλά βιβλίο, αποδεικνύει- και αυτό- ποιοί είναι στην πραγματικότητα,πόσο όντας αμόρφωτοι οι ίδιοι δεν σκοτίζονται για την Λογοτεχνία και να ένα γιατί  έχουν πλημμυρίσει την αγορά με άπειρες αηδίες στην Ελλάδα και παγκοσμίως δηλαδή, αλλά ας το περιορίσω στα εδώ.

Όσο για τους σημερινούς συγγραφείς...τους Έλληνες συγγραφείς... Άλλοι αχρείοι...Συνέταιροι στο φασόν ,στον τζόγο του βιβλίου, ατάλαντοι, αναξιοπρεπείς,συστημικοί, πλην ελαχίστων, σέρνονται στα μμε από την αλυσίδα από κολλαριστά ευρώ που τους έχουν δεμένους και μιλούν ή γράφουν αηδίες και ραγιάδικες ηλιθιότητες για να περάσουν στο αλαλάζον κοινό τις αποβλάκωση και τις φοβέρες και τις νουθεσίες του αρκουδιάρη, ύστερα ακολουθεί νέο σκουπιδοβιβλίο κι ο αγώνας γλειψίματος  αν  θα βγει  μπεστ σέλλερ,αν δεν θα βγει, καλά κρατεί...
Και δεν φτάνει που είναι τόσο συστημικοί, τόσο δευτεροκλασάτοι,είναι απίστευτα  φραγκοφονιάδες, απίστευτα μπακαλεμποράκοι,Θεούλη μου,οι περισσότεροι...

Σταματώ όμως εδώ την γκρίνια και την μιζέρια.Ναι,έτσι ξαφνικά,το κόβω,στοπ.
Δεν πάω καλύτερα ,σκέφτομαι,να (ξανα)διαβάσω την "Ασκητική" γιατί έχουμε οι Degίτες συνάντηση την Τετάρτη στις 26,να μιλήσουμε για τον Καζαντζάκη;
Και σκέφτομαι επίσης ότι την Κυριακή  στις 30 θα έρθει στην Μεσοποταμία ο Μακριδάκης ο συγγραφέας κι ο Αποστολάκης ο μουσικός-σπουδαίοι τύποι,αληθινοί,πέρα από τα κολολεφτά-και  αναθαρρώ και για τον Οκτώβριο, κάτι θα σκαρώσω πάλι και για τον Νοέμβρη και άμα δεν στήσω 10 λέσχες ανάγνωσης μέσα στο 2013,που να διαβάζουν τα μέλη τους  μονάχα καλά  βιβλία εκδοτών που σέβονται την λογοτεχνία , να μη με λένε Βιβή!


Σχόλια

  1. Όχι βρε Βιβή, να μην τον κλείσεις τον χώρο σου που με τόση αγάπη έφτιαξες, είναι κρίμα. Έτσι θα επικρατήσουν μόνο οι κρετίνοι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κατερίνα μου,αυτοί επικρατούν ήδη...
      Όταν κλείσω αυτόν τον χώρο-καθώς μαγαζί όπως είναι τώρα,χρειάζεται έσοδα για να συντηρηθεί και αυτά δεν έρχονται με τίποτα πια από την λιανική-έννοια σου, δεν θα "κάτσω καλά", θα ξεκινήσω κάτι άλλο,δεν ξέρω ακόμα ακριβώς τι αλλά αν μου μπει κάτι στην κεφάλα...
      Όσο να΄ναι όμως έχω στεναχωρηθεί και κουρδίζομαι πολύ εύκολα!Με κούρδισε λοιπόν άθελά του ο φίλτατος No14me και τα΄πα,τι τα΄πα,δεν βγήκε πανηγυρικά ο Ιούδας,έπρεπε να τους ονοματίσω τους φραγκοφονιάδες..

      Διαγραφή
  2. Ανώνυμος24/9/12 13:45

    Οσοι ασχολούμαστε με το καλό βιβλίο,ξέρουμε ποιούς εννοείς.Όποιος ψάχνει βρίσκει,τον σωστό δρόμο που οδηγεί έξω απο τον λαβύρινθο των ψευτοδιανοουμενίστικων κουλτουριάριδων,που νομίζουν οτι κάθε τυχαίος που ξέρει γράμματα,μπορεί να γινει και συγγραφεας και μάλιστα πολυγραφότατος.Μπράβο που δεν υπέκυψες στούς μπράβους της και καλά βιβλιοφιλιας.Ε ρέ Ρένος Αποστολιδης πού τους χρειάζεται...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Κώστας Νικολαΐδης25/9/12 11:09


    Ο Μοσχατιώτης έχει για μπύρες και καφέδες,γεμίσαμε καφετέριες και μπυραρίες στη γειτονιά αλλά στο βιβλίο κάνει οικονομία!
    Κώστας Νικολαΐδης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Βάλια Αλειφεροπούλου25/9/12 11:12

    Το Degas είναι το πιο ενδιαφέρον μαγαζί που είχαμε ποτέ στο Μοσχάτο.Ελπίζω να συνεχίσετε.Για μένα είναι πολιτική μας υποχρέωση να σας στηρίξουμε.Βάλια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ανώνυμος25/9/12 13:46

    Μη το κάνεις αυτό!Πού πήγε το πείσμα σου;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ααα,το πείσμα μου,αμ 'το δικό μου μόνο δεν φτάνει,φίλε...
      Το δάγκωσαν,βλέπεις,οι δυο πράσινοι χοντροί,ο δεξιός αριστεροειδής και η χοντρή σμέρνα της πικρόχολης ψαρόσουπας που μαγείρευε στα ύπουλα,ο πρώην γκόμενος της Άννας και συγκάτοικος του Γιώργου,ο Γιώργος,η άλλη Άννα,ο Γιάννης,η Όλγα και λοιποί τηλεκροκόδειλοι,η Αλέκα,ο Αλέκος,ο Αλέξης και τα αλεκόπουλα και είναι μακρύς ο κατάλογος με τους ιούς που φορτώθηκα και βαριέμαι κι επειδή έπαθα μόλυνση απ'όλα αυτά τα δαγκώματα και είμαι σε ανάρρωση θα δούμε πόσο πείσμα μου απέμεινε και τι θα το κάνω.
      Εσύ,όλοι εσείς από πείσμα πώς πάτε;Όλα καλά;Θα την παραδώσουμε την Ελλαδίτσα;Ε,τι λέτε;

      Διαγραφή
    2. Ανώνυμος24/9/13 18:10

      Συμφωνώ απόλυτα με τα γραφόμενά σας, με εκφράζουν απόλυτα και συγχαρητήρια για όλο το blog που το ανακαλύπτω σιγά σιγά και μένω άφωνη από την ποιότητα των βιβλίων που διαβάζετe και των σχολίων που καταθέτετε. Δεν ζω στην Ελλάδα οπότε δεν γνωρίζω τι απόγινε το Degas, αλλά εύχομαι εκ βαθέων ότι καλύτερο!
      Και πάλι συγχαρητήρια, Simone.

      Διαγραφή
    3. Το Degas τέρμα ως μαγαζί,μείναμε όμως 15-10 άνθρωποι σαν λέσχη,μια καλή παρέα με ψηλά πλέον τον αναγνωστικό μας πήχυ, διαβάζουμε βιβλία και βρισκόμαστε μια φορά το μήνα και τα συζητάμε.
      Σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια,να είστε καλά και να διαβάζετε βιβλία!

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου