Της Μεσοποταμίας και του Μακριδάκη τα Χαϊνια...β΄μέρος


Τι καταπληκτική Κυριακή ήταν αυτή χτες ,Χριστέ μου,150 και παραπάνω άνθρωποι, δημιούργησαν για ένα ολόκληρο τετράωρο ένα πρωτοφανές αδιαχώρητο στην αυλή της Μεσοποταμίας,άλλοι όρθιοι,άλλοι καθισμένοι οκλαδόν στο χωματάκι,άλλοι στην μπροστινή αυλή που δεν έβλεπαν μεν αλλά άκουγαν -ευτυχώς προνοήσαμε και είχαμε ένα μικρόφωνο-άλλοι πίσω από τα παραθύρια,άλλοι μέσα στους χώρους του παλιού σπιτιού,στο οποίο στεγάζεται η Κίνηση,όλοι αυτοί ένα ανθρωπολεφούσι ειρηνικό που στις φωτογραφίες δυστυχώς δεν το βλέπετε στο φουλ του,επειδή τραβήχτηκαν τις στιγμές που μπορούσε (!)να χωθεί ανάμεσα στους παρευρισκόμενους  ο φίλος που του είχαμε αναθέσει την φωτογράφιση, ανθρωπολεφούσι πολύχρωμο, διψασμένο να ακούσει αλήθειες,να μιλήσει,αποφασισμένο να βγει από το σαλόνι και την μίζερη ραχάτη του αλλά  να μην πάει για άκυρα ούζα κυριακάτικα-μια χαρά είναι τα ούζα μα να μην το ρίξουμε και σε αλκοολική κλάψα της κρίσης- και που διάλεξε συνειδητότατα να έρθει σε έναν κινηματικό χώρο να συναντήσει έναν χαρισματικό ά ν θ ρ ω π ο, πολύ ευγενικό, αντισυμβατικό,αυθόρμητο, με λόγο μεστό και φιλοσοφημένο ,που,ναι, είναι και χαρισματικός συγγραφέας, από αυτούς που ανήκουν σε όλον τον κόσμο.
Άλλα σκεφτόμουν να σας γράψω,κάτι αρλούμπες δηλαδή,άλλα βγήκαν από όλο αυτό χτες, δεν μπορώ να το συμμαζέψω στο μυαλό μου το χτεσινό ,έχω μείνει στην ατμόσφαιρα της  γιορτής, ναι,μια γιορτή ήταν,χωρίς τυπικούρες,χωρίς δημοσιοσχετίστικες χαιρετούρες,χωρίς παραγοντο παρελάσεις και χωρίς ,πολλούς τουλάχιστον μαϊντανούς,δεν ξέρω από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω,ήταν κι ο Χαϊνης μαζί με τον Γιάννη ,αυτός ο απίστευτος Δημήτρης Αποστολάκης,τι ποταμός είναι και αυτός ρε παιδί μου,μια εκδήλωση μόνος του,πληθωρικός, ευρυμαθής, αυθεντικός , να μιλάει,να τσαντίζεται, να γελάει και μαζί με τον Μακριδάκη-ένα εκρηκτικό δίδυμο- να γίνονται ένα με τον κόσμο!
Τον κόσμο,εμάς, που καταλαβαίνουμε ποιοί και γιατί είναι στο πλευρό μας και μας νοιάζονται επειδή και οι ίδιοι είναι κομμάτι μας ,τον κόσμο,εμάς, που ολοένα επουλώνουμε  τις πληγές μας από τα ύπουλα χτυπήματα που δεχόμαστε από τους αλήτες που μας  κατεβάζουν στην Κόλαση αλλά που δεν  χάνουμε το ηθικό μας και μαζί με τους πιο καλούς και ανιδιοτελείς εκφραστές μας σαν τον Γιάννη  και τον Δημήτρη, παλεύουμε με αλληλεγγύη και αξιοπρέπεια για την επιβίωσή μας, που δεν είναι μόνο οικονομική...
Περιττό να σας πω τι άλλο βλέπετε στις φωτογραφίες,είπαμε γιορτή ήταν,κάναμε και τα γενέθλια της Ρόζας,μας έπαιξε κι ένα θεατρικό σκετσάκι η Αμαλία και φάγαμε και ήπιαμε,όλοι μαζί από αυτά που φέραμε ρεφενέ κι αυτό θα κάνουμε μέχρι τελικής νίκης,όσο έχουμε έτσι  θα μοιραζόμαστε και την Κυριακή και την  ρακή και την λογοτεχνία!
Και τη μουσική,και τη μουσική, Παναγίτσα μου, μην με περιλάβει ο Χαϊνης....





Τ


































Σχόλια

  1. Θάνος1/10/12 20:42

    Ρε θεομπαίχτες ,αυτό το πήλινο μόνοι σας το φάγατε;Τι έχει μέσα;Α,να χαθείτε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. από την ΑΣΚΤ1/10/12 20:53

    Πολύ σημαντική εκδήλωση.Δίκαια την αποκαλείς γιορτή.Οι φωτογραφίες δεν δείχνουν τον κόσμο που είχε έρθει από την γειτονιά και από πολύ μακριά ακόμα,από Χολαργό.Εγώ ρε παιδιά καθόμουν κάτω, σε κάτι σκαλιά στριμωγμένος με δεν ξέρω πόσους άλλους.
    Φοβερή η επικοινωνία του Μακριδάκη με τον κόσμο,Δεν μου έχει ξανατύχει τόσο ανοιχτή εμπειρία που να είναι θεωρητικά παρουσίαση βιβλίου.Όσο για τον Χαϊνη,άπαιχτος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ανώνυμος1/10/12 20:55

    Εντάξει,είχε και τους συνήθεις αριστερόβλακες αλλά γενικά άξιζε.Να ξαναφέρει η Μεσοποταμία τόσο ωραίους
    ανθρώπους,πολύ ζεστοί,πολύ αληθινοί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Νίκος1/10/12 20:57

    Δεν μπορέσαμε να έρθουμε,κρίμα,αν ήξερα ότι μείνατε μέχρι τόσο αργά θα ερχόμασταν κατευθείαν από Πάτρα κι ας είμασταν κομμάτια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ανώνυμος1/10/12 20:58

    ΠΟλύ καλή εκδήλωση,πολιτική και λογοτεχνική.ΑΡΗΣ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Μαρία1/10/12 21:08

    Όντως.Γιορτή.Να τον ξανακαλέσετε,δεν τον χορτάσαμε.Δεν ήταν πολιτικάντικος αλλά πολιτικός ο λόγος και των δύο.Όταν αναλογίζομαι στην βουλή φασίστες και αγράμματους να μας απειλούν τα καθίκια νομότυπα με πιάνει τρέλα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Σταύρος1/10/12 21:09

    Με προβλημάτισε που αναφέρθηκε σε κάτι που δεν το ήξερα,ότι το 50% του παγκόσμιου πληθυσμού έχουμε γίνει αστοί,παρατήσαμε τη φύση για να γίνουμε υπάλληλοι σε κρίση στο έλεος του καπιταλισμού.Αν δεν αντιδράσει μαζικά ο κόσμος μαζικά θα ψοφήσει.Εφιαλτικό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ανώνυμος1/10/12 21:12

      Είπε πολλά και σοβαρότατα πράγματα.Και ο Αποστολάκης έβαλε ζητήματα.Πιστεύω γι αυτό δεν πολυμιλήσαμε,τι άλλο να πούμε,να δράσουμε πρέπει,κάτι έλεγε γι δίκτυο,δεν κατάλαβα.Σπύρος

      Διαγραφή
  8. Στέλιος Φαζάκης1/10/12 21:40

    Σας ευχαριστούμε για την εκδήλωση που μας ανοίγει τους ορίζοντες σε τόσο δύσκολες συνθήκες επιβίωσης!
    Αλλά όπως λέει και σε ένα του τραγούδι ο Αποστολάκης, " με τον καιρό να 'ναι κόντρα έχει τιμή να πετάς"...
    Καλά κουράγια στα δύσκολα που έρχονται!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ελένη2/10/12 11:30

      Καλημέρα,δίκιο έχει ο Στέλιος ,σε παρακαλώ βάλε το τραγούδι αυτό!Δεν χρειάζονται άλλα λόγια,ήταν καταπληκτική εμπειρία.Ελένη

      Διαγραφή
  9. Σοφία Τούντα2/10/12 15:15

    Καταπληκτικός άνθρωπος ο Γιάννης Μακριδάκης.Με συγκίνησε βαθύτατα.Εύχομαι να παραμείνει ο αγνός και οραματιστής άνθρωπος που γνώρισα την τελευταία Κυριακή του Σεπτέμβρη του θλιβερού 2012.Συγχαρητήρια στο Degas και στη Μεσοποταμία.
    Βιβή ψηλά το κεφάλι,δεν θα χαθείς ό,τι και αν γίνει με το μαγαζί σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Καλησπέρα και από μένα.Σας διαβεβαιώνω ότι δεν υπήρξε άνθρωπος από όλους αυτούς που είχε έρθει που να μην έφυγε στο τέλος χορτασμένος από συντροφικότητα και πολιτισμό.
    Μπράβο σε όλους.Η ευγένεια του Μακριδάκη και η πληθωρική προσωπικότητα του Χαΐνη θα μείνουν στην καρδιά όλων μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. ανδρ.2/10/12 15:32

    Σπουδαία εκδήλωση και απελευθερωμένη από στησίματα γι αυτό πέρασε αμέσως σε μεγάλο φάσμα διαφορετικού κόσμου.Για μένα χαρισματικοί άνθρωποι όπως ο Μακριδάκης είναι η επιβεβαίωση της αμεσότητας και της δύναμης της Τέχνης όταν η Τέχνη είναι τρόπος ζωής και όχι βιοπορισμός.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Στέφανος2/10/12 18:27

    Ποιός έφαγε τους χοχλιούς τελικά;Ο φοβερός και τρομερός Χαΐνης;
    Λοιπόν σοβαρά τώρα,έχουμε μείνει νοερά στην αυλή σας ακόμα. Λατρέψαμε τον Μακριδάκη και απαιτούμε να ξανάρθει να τον γνωρίσουμε καλύτερα,είναι μπροστάρης και τον χρειάζεται ο κόσμος.Ωραίες και οι νουβέλες του.Όλες.Δεν τις υποτιμώ ως εργαλείο αφυπνισμού.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Δήμος Αγαπίου3/10/12 13:01

    Ο Γιάννης Μακριδάκης γράφει με συγκεκριμένο τρόπο τον οποίο δεν θεωρώ εντάξιμο σε καμία επιμέρους λογοτεχνική σχολή από αυτές που μας μαθαίνουν στα σχολεία και στις σχολές οι φιλόλογοι.
    Ο ίδιος μας είπε ότι κάνει πολιτική λογοτεχνία.Δεκτό,σωστό και θα συμπλήρωνα:ακτιβιστική και οικολογική πολιτική λογοτεχνία υψηλού λογοτεχνικού επιπέδου.
    Αφότου τον άκουσα στην εκδήλωση να μιλάει για το πώς αποφάσισε να γυρίσει σελίδα στη ζωή του σιγουρεύτηκα ότι το ιδιαίτερο γράψιμο που τον χαρακτηρίζει ως προς τη θεματολογία αλλά και τη φόρμα, είναι απόρροια της καλωσύνης του χαρακτήρα του, τα καλά στοιχεία του οποίου προφανώς ήδη υπήρχαν και τα οποία βγήκαν στην επιφάνεια και απογειώθηκαν με την επιστροφή του στη Φύση.
    Ο κάθε άνθρωπος που ζει στη Φύση και τρέφεται από αυτήν χωρίς να την εκμεταλλεύεται βάναυσα και φυτεύει,σπέρνει,έχει ζώα και τα λοιπά με μεθόδους ήπιες και παλαιικές,τότε τη σέβεται και τη πονάει και αντιλαμβάνεται αλλιώς ολόκληρη τη ζωή.
    Γίνεται συμπαντικός.Υπάρχουν πάμπολλες εξαιρέσεις λόγω της αλλοτρίωσης που έχει επιφέρει ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός που κυριάρχησε απροσχημάτιστα ως σύστημα εξουσίας μετά τη φεουδαλιστική βαρβαρότητα ειδικά από τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο και ύστερα αλλά σε γενικές γραμμές ο άνθρωπος όσο πιο κοντά στη φύση ζει τόσο πιο ανθρώπινα λειτουργεί.
    Δηλαδή τρώει κρέας αλλά όπως είπε πολύ σωστά ο Μακριδάκης το σέβεται επειδή ξέρει ότι αφαίρεσε τη ζωή ενός έμβιου πλάσματος, ξέρει το γιατί το έκανε και το χρησιμοποιεί όχι άσκοπα και καταναλωτικά αλλά από μια ανάγκη του πραγματική που δεν είναι καθημερινή και δεν φτάνει στο άλλο άκρο των ανθρώπων της πόλης που δηλώνουν χορτοφάγοι και το εκδηλώνουν με αντιστοίχως ακραίο τρόπο δηλαδή δεν τρώνε ούτε τα προϊόντα, γάλα,αυγά και λοιπά των ζώων.
    Ωραία πράγματα,ωραίες αναφορές περί της συμπαντικότητας του ανθρώπου έκανε και ο έτερος ομιλητής της βραδιάς,ο εκ διαμέτρου αντίθετος στην έκφραση και προσέγγιση,πληθωρικός και εκρηκτικός Χαΐνης,ο Δημήτρης Αποστολάκης.
    Ο Μακριδάκης είναι διαφορετικός σαν προσωπικότητα,είναι η καλή πάστα ανθρώπου που η μόρφωση και η καλλιέργεια τον οδηγεί στον μετριοπαθή αναχωρητισμό αλλά χωρίς να κόβεται η επικοινωνία με τον υπόλοιπο κόσμο. Όταν αποκαλώ κάποιον άνθρωπο "καλό" δεν εννοώ εκείνον τον δήθεν του κατηχητικού που βάζει φόλα σε σκυλιά επειδή συνουσιάζονται δημοσίως στη πλατεία γύρω από την εκκλησία.Καταλαβαίνουμε όλοι νομίζω τη διαφορά.
    Πολλά θα ήθελα να πω αλλά ας μην κάνω κατάχρηση της φιλοξενίας σας.Η εκδήλωση ήταν εξαιρετική από κάθε πλευρά,ζωντανή, χαρούμενη,με τον προβληματισμό,την φιλοσόφηση,την αναζήτηση που επιβάλει η εποχή.
    Τα γενέθλια της φίλης σας που έγιναν στα τελειώματα της βραδιάς και ο τρόπος που οι δυο επίσημοι καλεσμένοι πήραν μέρος στην στιγμή ήταν η καλύτερη απόδειξη της αλήθειας για την οποία λίγο πριν μιλούσαν!Δεν νομίζω πως υπάρχουν πολλοί καλλιτέχνες που είναι τόσο αληθινοί ώστε που μοιράζονται σε μια εκδήλωση που γίνεται γι αυτούς τη χαρά ενός άλλου από το κοινό γενόμενοι μια παρέα όλη!
    Έφυγα πλήρης προβληματισμών,σκεφτόμενος πολλά.Παράλληλα είχα περάσει καλά και δεν είχα ενοχές γι αυτό!Χαίρομαι που ήμουν εκεί.Στη πιο ανατρεπτική και αντισυμβατική παρουσίαση βιβλίου που μπορούσα να φανταστώ.
    Γιάννη Μακριδάκη,Δημήτρη Αποστολάκη,Μεσοποταμία,Βιβή σας ευχαριστώ πολύ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Ανώνυμος3/10/12 13:24

    Κι εγώ σας ευχαριστώ πολύ.Θάνος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Γράφει η Κλωντ Εντμόντ Μαγνύ στο γράμμα της προς τον Χόρχε Σεμπρούν(Η προϋπόθεση της γραφής,εκδόσεις Ολκός):

    Πολλές φορές εκπλαγήκατε όταν μιλούσα γιά έναν άνθρωπο,επειδή επέμενα τόσο πολύ στην καλοσύνη του.Διακρίνατε σε αυτήν την τοποθέτηση ένα κατάλοιπο πουριτανισμού.Με βρίσκατε ηθικολόγο μέχρι τοξινώσεως.Όταν όμως διαβάζω στον Μπαλζάκ τα μέρη που αγαπώ περισσότερο,που θεωρώ τα πιο επιτυχημένα καλλιτεχνικά, δεν μπορώ παρά να σκεφτώ όσα λέει ο Λαμαρτίνος στη θαυμάσια προσωπογραφία που μας άφησε γι΄αυτόν: «Θα του ήταν αδύνατον αν μην είναι καλός».Αγαπώ επίσης,για την καλοσύνη τους,τους πιο αλλόκοτους ανθρώπους και τους πιο απρόβλεπτους:Π.χ τον Ρετς,που αυτήν τη στιγμή διαβάζω με μεγάλη ευχαρίστηση για να ξεκουραστώ από τον Μπαλζάκ.Ναι,τον αγαπώ περισσότερο και από την γλωσσική του δεινότητα για τον πηγαίο αυθορμητισμό του πνεύματός του.Τον αγαπώ για την αγάπη και κατανόηση που δείχνει στους ανθρώπους του λαού,μοναδικό φαινόμενο για την εποχή του, πράγμα που........

    Kαι συνεχίζει πιο κάτω:

    Σχεδόν θα έμπαινα στον πειρασμό ν΄αντιστρέψω τον αφορισμό του Ζιντ,και να πω: «Χωρίς καλά αισθήματα κάνουμε μόνον κακή λογοτεχνία»,εάν δεν φοβόμουν να μου καταλογίσουν ότι βρήκα έναν περίεργο τρόπο να υπερασπίσω την ηθική!.....


    Και ακόμη:

    Ευχαρίστως θα έλεγα: «ουδείς μπορεί να γράψει αν η καρδιά του δεν είναι καθαρή»,δηλαδή αν δεν έχει πάρει αρκετή απόσταση από τον εαυτό του.

    Και πολλά ακόμα από την φωτισμένη αυτή γυναίκα των γαλλικών γραμμάτων της οποίας θυμήθηκα το παλιό αυτό βιβλιαράκι επειδή μετά την εξαιρετική σας εκδήλωση για μένα ήταν σαν να περιγράφει τον θαυμάσιο αυτό συγγραφέα και άνθρωπο, που επιτέλους φάνηκε στον ελληνικό λογοτεχνικό ορίζοντα,τον Γιάννη Μακριδάκη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καιρό είχατε να μας τιμήσετε με σχόλιό σας.
      Τυχαίνει,νομίζω κάπου να έχω χωμένο στο σπίτι μου το ολιγοσέλιδο βιβλίο της Μαγνύ, αγορασμένο από πάγκο σε βιβλιοπαζάρι.Σπεύδω να το εντοπίσω.
      Ωραία αυτά που αντιγράψατε για μας.
      Αφού ήρθατε γιατί δεν θελήσατε να μιλήσουμε;

      Διαγραφή
  16. Νίκος3/10/12 21:07

    Με τις ίδιες πολύ καλές εντυπώσεις έφυγα κι εγώ προχτές,ότι πρόκειται για θαυμάσιο άνθρωπο,χαμηλών τόνων,ψαγμένο και καλλιεργημένο που αποφάσισε να ζήσει εναλλακτικά και από αυτή τη στροφή του εμπνεύστηκε και άρχισε να γράφει την υπέροχη λογοτεχνία που γράφει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Δημήτρης Αθανασάς3/10/12 21:15

    Δεν μου φάνηκε καθόλου αναχωρητής,το αντίθετο,πολύ μαχητικός άνθρωπος απλώς χαμηλών τόνων.Όποιος δεν μένει στην Αθήνα και επιστρέφει σε μια πιο φυσική ζωή δεν είναι αναχωρητής.Μπορεί να συμμετέχει στα κοινάγιατί σήμερα η τεχνολογία του δίνει τη δυνατότητα και να προσφέρει περισσότερα από τον αστό που καθηλώνεται άπραγος μπροστά σε μια τηλεόραση. Καθένας στο πόστο του κι ο Γιάννης βρήκε το δικό του,ευτυχώς και για μας που τον αγαπάμε από τη τέχνη του και για εκείνον.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Ντίνα4/10/12 18:23

    Κάποιος το έγραψε στα σχόλιά του και το άκουσα και η ίδια που το έλεγαν πολλοί στην εκδήλωση,ότι τους άρεσε που υπήρχε πολιτικό και λογοτεχνικό ενδιαφέρον αλλά σαν σε μεγάλη φιλική παρέα,τόσο άμεσο ήταν.Έγιναν ωραίες οικολογικές παρεμβάσεις και από τους δυο ομιλητές, βγήκε μια αγωνία από τον κόσμο πάνω στο τι μας περιμένει αύριο και ότι οφείλουμε με κάθε τρόπο να αντισταθούμε και το πιο καλό ήταν όλοι φύγαμε έχοντας "περάσει καλά" αλλά όχι με αυτή την ηλίθια υπονόηση που την ακούμε παντού,την παρτάκικη.Τη Κυριακή στο Μοσχάτο αυτή η φράση είχε ουσιαστικό αντίκρυσμα ,ήταν αληθινή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Νάντια4/10/12 21:35

    Πράγματι,ήταν μια διαφορετική παρουσίαση,χίλιες φορές προτιμότερη από τις στημένες βραδιές.Στον Μακριδάκη αυτός ο τρόπος επαφής με το κοινό ταιριάζει γάντι.Η παρουσία επίσης του Χαϊνη ήταν εκπληκτική. Εγώ τον έχω ακούσει κι άλλες φορές να μιλάει από το ραδιόφωνο.Έχει μια ενδιαφέρουσα αντίληψηπερί Σύμπαντος και παθιάζεται όταν μιλάει για τέτοια θέματα.Ελπίζω να ξανακούσω κάπου τον Μακριδάκη,με γοήτευσε με την απλότητα και την σεμνότητά του τα δε βιβλία του δεν το συζητάω,είναι πολύ καλά.Ξχωρίζω τη "δεξιά τσέπη του ράσου"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Βιβάκι συγχαρητήρια,σ'ευχαριστώ,τίποτα άλλο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Αντ (απέναντί σου)5/10/12 13:30

    Πολύ ωραία ήταν.Θα ήθελα πάρα πολύ να τους ξανακούσω.
    Τον χειμώνα έμαθα πως θα ανεβεί σαν θεατρικό έργο η Άλωση της Κωνσταντίας.Αν έρθει ο Μακριδάκης να μας ενημερώσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. Θοδωρής6/10/12 14:12

    Εύχομαι καλή δύναμη στην ανηφόρα που έχουμε πάρει.Η αρχή έγινε και όσο η λογοτεχνία ξαναγκαλιάζει το λαό οι Κυριακές θα αποκτούν φως και οι αγώνες μας αλήθεια.
    Γιάννη,Δημήτρη,χίλιες ευχές.



    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου