Δουλειά δεν είχε ο διάολος....




Σήμερα πήγα με το τρόλεϋ-παραμένω φανατική των... ποδιών μου και των δημόσιων μέσων μεταφοράς-από την γειτονιά μου μέχρι την Καλλιθέα, σε μια δημόσια υπηρεσία και δυό τρία πραγματάκια μου έκαναν ή δεν μου έκαναν καλή εντύπωση κι εννοώ να σας τα πω.

Το πρώτο λοιπόν που διαπίστωσα ήταν ότι μπήκα σε ένα τρόλεϋ γεμάτο... Έλληνες-όχι τα συνήθη συνταξιοδοτημένα παππούδια που πάνε γενικώς κάπου με την πάνινη τσαντούλα του φαρμακείου υπο μάλης ή τα μπαγλαντεσιανοπακιστάνια που πουλάνε διάφορες αηδίες,αυτά όπου φύγει φύγει, α,πόσο έχω ανακουφιστεί, βρε παιδιά,να μείνει και καμιά δουλειά και για μας τους ντόπιους που μας τις πήραν όλες και βουλιάξαμε οικονομικώς εξ αιτίας τους ,να,ορίστε ,τώρα θα βγούμε εμείς να πουλάμε   φακούς Κίνας, κουνουποσκοτώστρες Κίνας ,ποδιές κουζίνας Ινδίας κτλ κτλ-  δικούς μας και νεότατους ήταν γεμάτο το τρόλεϋ,μάλιστα,που γκρίνιαζαν ότι πάει αργά και δεν θα φτάσουν εγκαίρως, ώστε να κάνουν τη δουλειά τους και να γυρίσουν με το ίδιο εισιτήριο.

Αυτό το φχαριστήθηκα κατά βάθος και σκέφτηκα με λίγη χαιρεκακία, επιτέλους,τόσα αυτοκίνητα με έναν επιβάτη ,την γνωστή θείτσα ή το κολοπαιδάκι με τη αοιδό τάδε στη διαπασών,που εννοεί να πάει στο κέντρο της πόλης και δεν το νοιάζει ούτε αν θα παρκάρει πάνω στη διέλευση του ανάπηρου, ούτε αν ρυπαίνει κι άλλο,νισάφι πια, καιρός ήταν,γι αυτό έχουμε τα λεωφορεία και τα τρένα και τα τρόλεϋ στο κάτω κάτω...

Το δεύτερο που πρόσεξα, αλλά αυτό δεν με παραξένεψε, ήταν το ότι οι υπάλληλοι, εκεί τουλάχιστον που πήγα, δεν έχουν γίνει καλύτεροι απέναντι στο κοινό,αλλά παραμένουν άξεστοι ,αγενείς και ακόμα πιο άσχετοι με το αντικείμενο της δουλειάς για την οποία τους πληρώνουμε οι υπόλοιποι....


Το τρίτο και φαρμακερό που μου συνέβη,πρόκυψε επειδή εγώ είχα ώρα στην διάθεσή μου και κάτι λίγα λεφτά πάνω μου και είπα να κοιτάξω για παπούτσια κι ο διάολος δεν είχε άλλη δουλειά να κάνει και... το ξέρετε το υπόλοιπο, τι λέει πως έκανε στα παιδάκια του.... με έβαλε να ψάχνω για μποτάκια...
Εδώ λοιπόν μαγαζιά, εκεί μαγαζιά, πού ΄ ναι τα πάλαι ποτέ ωραία και πολλά μαγαζιά της Καλλιθέας που έσφυζαν από κόσμο, έψαχνα να βρω μερικά , που μόλις ως χτες θυμόμουν, τίποτα, σχεδόν παντού,μα παντού, ξενοίκιαστα, άδεια, μεταφερθήκαμε, κοκ.

Έπαθα πλάκα,πλάκα σας λέω, ούτε πολύς κόσμος για τα δεδομένα της Καλλιθέας κυκλοφορούσε , ούτε στη πλατεία Δαβάκη ούτε και στην άλλη πιο κάτω,δεν είχε πουθενά τους θαμώνες που θυμόμουν-τα μιλιούνια που άραζαν στα κάποτε πολύβουα καφέ-ούτε γύριζαν βέβαια οι πάντες με τους φραπέδες στο χέρι όπως παλιότερα, μια κατήφεια κυριαρχούσε και μια αγελασιά, μη πω ότι κακία έβλεπα ζωγραφισμένη στην μούρη των όσων κυκλοφορούσαν εκεί γύρω κι όλα αυτά να συμβαίνουν πρωί έντεκα η ώρα θλιμμένης μέρας Οκτωβριάτικης  ,με ενοχλητική ζέστη και υγρασία και καυσαέριο και τίποτα καλό στην ατμόσφαιρα και πάνω που έφευγα, την προσοχή μου τράβηξε μια βιτρίνα με πολύ μοντέρνα παπούτσια ,μπότες, ζώνες,ρούχα και,και,και τι άλλο;




Δεν φαντάζεστε...Β ι β λ ί α !
Μάλιστα βιβλία,της εγχώριας και ροζ ευπώλητης βιοτεχνίας,τουβλάρες από άποψη σελίδων,κάτι τουβλάρες,να, μετά συγχωρήσεως,με τα ωραία εξωφυλλάκια τους τα ζουμπουρλούδικα, με τα γραμματάκια τους τα ανάγλυφα τα χρυσαφιά,τα ασημί ,όλα κάτι γκουμούτσες  νταρντανοειδείς, της τάδε και της δείνα κοπτοραπτούς,όου, σόρρρρρυ,συγγραφέως εννοούσα,όλα σε άριστη κατάσταση, εξωτερικά τουλάχιστον,ντάνες ολόκληρες στιβαγμένες με χάρη και στυλ , πανύψηλες ,ως τη μέση της βιτρινός της απαστραπτούσης από τα στρασάκια στα παπούτσια και γύρω γύρω μια ομορφιά,μα μια ομορφιά,που να σας λέω, μπότες με κρόσια,γόβες δεκαπεντάποντες, φλατ σε όλα τα πιθανά χρώματα και μπαλαρίνες και βεβαίως πολλά υπόλοιπα καλοκαιρινά,άπειρα παπούτσια με λουράκια ,με κουμπιά ,με καρφιά, με φιόγκους, κορδόνια,τρύπες, κομμάτια υφάσματα, λουστρίνια,αρβυλοειδή , ορθοπεδικά,ποδήματα για όλα τα γούστα τέλος πάντων!
Μπήκα μέσα, σκοτώθηκε η υπάλληλος,εγώ κι αυτή είμασταν, καλή σας μέρα, τι νουμεράκι φοράτε παρακαλώ ή μήπως ενδιαφέρεστε για   παντελονάκι,όχι ευχαριστώ, αυτά τα βιβλία ντεκόρ είναι,τη ρωτάω,στράβωσε λίγο η κοπέλα, όχι καλέ,ντεκόρ δεν είναι, άμα θέλετε,ντάξει, τα πουλάμε,εγώ δεν ξέρω και πολλά α κ ό μ α ,άμα σας αρέσει κάτι το παίρνετε με δική σας ευθύνη αλλά είναι πολύ μεγάλα,τα χρωματάκια τους, οκ , πάνε με τα παπούτσια και τα ρούχα  ...αλλά το χαρτοπωλείο (!)της γυναίκας .....που έκλεισε ....και γι αυτό εμείς.......

Μα δεν την άκουγα πια,είχα βγει έξω και προσπαθούσα να καταλάβω...
Τι να καταλάβω και να το παραδεχτώ επιτέλους;
Ότι διαβάζει βρε ο ελληνικός λαός!Διαβάζει!Αυτό να καταλάβω, διότι εγώ δεν το ήξερα,να ορίστε, βιβλία παντού και ας αφήσουμε τις τρίπλες αν είναι ψηλής ή κοντής λογοτεχνίας,τι λες εκεί,πάρε κόσμε βιβλία,από τα καλλυντικάδικα,τα σουπερμάρκετ, τα ρουχοπαπουτσίδικα,γιατί όχι και από τα σουβλατζίδικα!Οσουνούπω και στα τιμημένα μανάβικα!Στους τρεις πιτόγυρους δώρο μια ευπώλητη παπάρα για την χώνεψη!
Στα δέκα κιλά πατάτες ένα  γιγαντιαίο αγγούρι δώρο και φυσικά κι ένα κρεμμυδάτο -για κλάμα,ντε-μυθιστορηματάκι με συγκλονιστική υπόθεση και με την βούλα!Αμέ!



Και το κυριότερο; Δεν μπορώ και να πω καλά να πάθετε,δεν μου βγαίνει η δέουσα χολή,πώς να βγει, είμαστε για να βγει χολή από τέτοια φασόν ξεφτιλασιόν... Αμ,δεν είμαστε....


Σχόλια

  1. Λέω να βάλω τυρί και σαλάμι στην βιτρίνα μου,να κρεμάσω κανα λουκάνικο,πού ξέρεις....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μποτάκια πήρες τελικά;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αμέ,αλλά από ένα φυσιολογικό μαγαζί.

      Διαγραφή
  3. νανα ιωαννιδου17/10/12 14:55

    Φιλτατη Βιβη
    Δεν γελασα , στεναχωρεθηκα ειναι μια θλιβερη πραγματηκοτητα
    Θυμηθηκα το πρωτο μου επαγγελμα μαθητρια Inst.FR Πειραια
    που παραλληλα πουλουσα βιβλια το 1955 !με δοσεις
    και πως σαν μαθητριες τοτε αυτο που πουλουσαμε επρεπε να το εχουμε διαβασει για να το πλασαρουμε!Το πρωτο βιβλιο που πουλησα ...Το μεροκαματο του τρομου!
    Ποση αλληγορια στο σημερα αυτου του βιβλιου.....
    Βλεπω σημερα και στο Τροκτικο τα ονοματα με τα δις ευρω
    που εχουν βγαλει ολοι οι πολιτικοι και ειναι πια να
    ριχνεις πετρα και να φευγεις και να κλαις
    Δεν θελω απεργιες πια , θελω εκδικηση .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αρετή17/10/12 17:26

    Γελάς από τον τρόπο που το έγραψε η Βιβή αλλά κι αυτός πικρός είναι κατά βάθος.Για να χτυπάμε τα κεφάλια μας τα άδεια στον τοίχο είμαστε.Ο διασυρμός μας δεν τελειώνει με τίποτα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ξέρεις Βιβή τι μου έγραψε μια ανγνώστρια από Θεσσαλονίκη; Ότι στο βιβλιοπωλείο που ψωνίζει, της είπαν πως αν επιστρέφει τα βιβλία που διαβάζει άθικτα, θα της αφαιρούν περίπου 4 ευρώ από το επόμενο που θα αγοράζει. Πώς είναι το μπουκάλι της μπύρας που πίνεις το περιεχόμενο και σου αφαιρείται από τις επόμενες μπύρες η αξία του μπουκαλιού που επιστρέφεις; Έτσι ακριβώς και με τα βιβλία. Ρουφάς "απνευστί" ή με δυσκολία, δεν έχει σημασία, το περιεχόμενο και επιστρέφεις την συσκευασία ατσαλάκωτη, τη χαρτούρα δηλαδή, για να επωφεληθείς από το περιεχόμενο του επόμενου.
    Απίστευτο το τι μπορεί να βάλει ο νους του εμπόρου; Απίστευτο το πως αντιμετωπίζουν το βιβλίο κάποιοι;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και που'σαι ακόμα...Αυτό που με προβληματίζει είναι ότι αντί να συσπειρωθεί ο κόσμος,να κάνει ακόμα πιο δυναμικά συλλογικά πράγματα στην καθημερινότητά του,στρέφεται σε λύσεις μικρομπακάλικες,ατομικίστικες,πρόσκαιρες .
      Ακόμα και σε συλλογικότητες,συνελεύσεις κτλ βλέπεις να οργανώνονται πρωτίστως γλέντια ρεφενέ,καλοπερασάκικα εν γένει πράγματα, ομαδικά μεν και στην φιλοσοφία του "μαζί",δεν λέω, καλά είναι και χρειάζονται, αλλά πρέπει να πάμε και παρακάτω.

      Συζητούσαμε στην Μεσοποταμία περί δημιουργίας μιας επιτροπής ανέργων και πώς μπορούμε να ενημερώνουμε για κάτι προγράμματα του εσπα και του ξέσπα, πόσο κομπίνες είναι τελικά, καθώς βάζουν τον καθένα που απελπισμένος πάει εκεί,για ένα πεντάμηνο όλο κι όλο, να υπογράφει την σύμβαση παραιτούμενος από κάθε άλλο εργασιακό και συνδικαλιστικό δικαίωμα, χάνοντας τον χρόνο ανεργίας που ήδη έχει, ώστε αυτοί να δείχνουν και να επιδοτούν λιγότερους άνεργους και τον οποίο εργαζόμενο δεν ασφαλίζουν,δεν,δεν,ένα σωρό δεν και τον αποκαλούν ωφελούμενο!
      Δεν θα κρίνουμε την απελπισία του καθενός αλλά τι κάνουμε εκτός από λόγια;
      Ας στήσουμε εμείς δουλειές κι όχι μόνον επιτροπές σε τελική! Συνεταιρισμούς,μικρές μονάδες που να φτιάχνουν διάφορα εύκολα πράγματα που ως χτες παρήγαγε ωραιότατα η Ελλάδα και τώρα εισάγονται.Και δεν μιλάω για γυναικείους συνεταιρισμούς που φτιάχνουν μαρμελάδες...
      Όσο για το βιβλίο και τον χώρο συνολικά...Κάθε μέρα και πτώση σε όλα τα επίπεδα...

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου