"Η Προϋπόθεση της Γραφής" ,Κλωντ Εντμόντ Μαγνύ

Τα κατηγορώ τα βιβλιοπάζαρα και θα συνεχίσω αλλά αυτό το βιβλιαράκι από ένα τέτοιο το είχα αγοράσει.Είχα πάει γυρεύοντας να γκρινιάξω για τα χάλια τους και πραγματικα ένα χάλι και μισό ήταν αλλά μέσα στον κακό χαμό και τον συνωστισμό της αρπαχτής και των μεν και των δε,εκδοτών τε και αναγνωστών, καθώς με έσπρωχναν οι old time classic φραγκοφονιάδες βιβλιόφιλοι των παζαριών- κουλτουρέ ντε και καλά  περσόνες με μουσμουλί γιαλιά, φουλάρια,  σαλβάρια και πολύ, μα πάρα πολύ σνομπ ύφος,που πολύ το κάνω γούστο, ειδικά όταν τις σπρώχνω τάχαμου κι εγώ και διαμαρτύρομαι με την γλυκιά μου φωνούλα, έλα μαντάμ θα το πάρεις να πούμε το ανάγνωσμα,τζάμπα εδώ θες να το διαβάσεις,  άμα δεν,άντε πάγενε παρακάτω να πάρουμε σειρά κι εμείς οι νοικοκυρές, να βρούμε καμιά αστρολογία της προκοπής,οπότε η περσόνα παθαίνει σοκ και μπερδεύεται και ψαρώνει όχι με τα λεγόμενά μου,αλλά και με τη φάτσα που της τα λέει διότι κι εγώ τα ίδια περίπου σκατά είμαι, με ντοματί γιαλί και φουλάρι και αθλητικό μαυροκόκκινο που το βολεύτηκα πολύ, τώρα κιόλας που έγινα και τακτική διαδηλώτρια...
Αλήθεια σας λέω,έχω κάνει μεγάλα γέλια στα παζάρια,το μόνο που σκέφτομαι είναι εκείνος ο άγιος άνθρωπος ο άντρας μου  που τον σέρνω μαζί μου παρέα για να κουβαλήσει εκείνος, χαχα,άμα το σίχαμα εγώ γαϊδουροφορτωθώ, έλα όμως που είναι σοβαρός και βαρύς ο άνθρωπος και μου λέει ρε συ, σταμάτα τι σου έκανε ο κυριούλης με το σοφιστικέ κασκόλ,μπα τι μας λες,εγώ θέλω να τζερτζελέψουμε λιγάκι, σαν πομπή σε κηδεία είμαστε,οι  περσόνες με κοιτούν περιφρονητικά στο τέλος, ξανασκύβοντας συγκινημένες σε έναν διαλυμένο και περιχυμένο με καφέδες Καρκαβίτσα φερ' ειπείν, που ο εκδότης γνήσιος πνευματικός άνθρωπος κι αυτός σαν όλους εμάς,δεν θέλει να έχει στην αποθήκη και τον προσφέρει στο ναό της κουλτούρας και της σαβούρας μπιρ παρά.
Συγκινητικά στιγμιότυπα γεμάτα πνευματικότητα και χάρη,τι να σας λέω... Ξέρετε εξάλλου,πάτε κι εσείς,τι,δεν πάτε;

Μα τι σας έλεγα;Αααα,ναι,πως και γιατί αγόρασα το βιβλίο της Μαγνύ.Επειδή αναφερόταν στον Χόρχε Σεμπρούν, εκείνην δεν την ήξερα,μπήκα εκ των υστέρων στο ίντερνετ και έμαθα.Το είχα όμως χώσει κάπου σε μια από τις πολλές ντάνες των υποψήφιων για διάβασμα και το είχα ξεχάσει ως προχτές που ο σχολιαστής Κόκκινα Σύνορα είχε την ωραία ιδέα να αναφερθεί στον Γιάννη Μακριδάκη μέσω του βιβλίου της Μαγνύ. Έφερα πάνω κάτω τις ντάνες για να το ξετρυπώσω,μη τα ρωτάτε που ήταν,αλλά  θυμόμουν ότι υπήρχε σπίτι μου και με είχε πιάσει πείσμα.

Δικαίως.Ωραίο,περιεκτικό,σαφές,γραμμένο εν είδει επιστολής στον Ισπανό λογοτέχνη,χρήσιμο για το φιλολογίζειν και αν κι εσείς το βρείτε πεταμένο ανάμεσα σε βιβλία για σάλτσες , κλαδέματα, αστρολογίες και όλα τα άλλα ατάκτως εριμμένα ενός παζαριού βιβλίων,πάρτε το και αυτό.Έχει το μερτικό του στον αναγνωστικό σας χρόνο,να είστε βέβαιοι.

Σχόλια


  1. Χαχα, με έκανες και γέλασα, Βιβή μου. Εγώ πάλι ξεχωρίζω σαν τη μύγα μες στο γάλα, αυτό το φλουο, αρτιστίκ, μποέμ, δεν το εμπέδωσα ποτέ. Σα μικροαστούλα νοικοκυρά είμαι ντυμένη σε κάτι τέτοια, στολή εργασίας που έλεγε ο πρώην μου, όλα μαύρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Επειδή είσαι νέο κορίτσι καλό μου!
    Εμείς είμαστε αδικαίωτοι και αδιόρθωτοι ψιλομαθουσάλες,άσε,έχουν δει τα ματάκια μου Μάταλο και Γούντστοκ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μου άρεσε αυτό το αδικαίωτοι και αδιόρθωτοι ψιλομαθουσάλες (πώς λέμε μεγαλοκοπέλες;). Πάντως στα παζάρια που γίνεται όντως εκνευριστικός χαμός, η αποθέωση του καταναλωτισμού, η αγορά για την αγορά (και πολλών σκουπιδιών), μπορούμε να ξετρυπώσουμε κάποια διαμαντάκια, αν και προσωπικά προτιμώ τα ράφια των βιβλιοπωλείων και των βιβλιοθηκών.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου