" Heavy Horses " ,Jethro Tull




An October΄s day...






Βίντεο  και φωτογραφίες.Αναρτήσεις σε αμέτρητα μπλογκς. Καταγεγραμμένα ένα προς ένα  αυτά που δεν θέλω να πιστέψω ότι είναι οριστικές αλήθειες, όλα αυτά που συμβαίνουν στην Χαλκιδική, στην Θράκη,στο Βόρειο Αιγαίο,στην Κρήτη και σ΄ όλη την χώρα.
Σήμερα που είναι μια βροχερή και μουντή μέρα του Οκτώβρη του 2012, μαθαίνω τι γίνεται και μου έρχεται εμετός, δάκρυα κι ένας οξύτατος  πόνος στο στομάχι από την προδοτική γροθιά της συγκυβέρνησης. Τα αίσχη αυτού του ακήρυχτου πολέμου δεν είναι ένα και δυό,είναι πολλά και ανείπωτα,τρυπάνε το μυαλό και την ψυχή μου , δεν περιγράφονται με λόγια.
Αναλογίζομαι τι  άφησαν ακέραιο να το θέλω ως εικόνα και όραμα ζωής, λίγο  πριν -εξ αιτίας κυρίως της πολιτικής τους- θάψω τα όνειρά μου να σώσω το μικρό μου βιβλιοπωλείο .Τι θέλω ή τι δεν θέλω.Λοιπόν δεν θέλω να γίνει η  Ελλάδα ούτε  Ντουμπάι,ούτε Ελ Ντοράντο!Δεν τους πιστεύω όταν υπόσχονται το ανύπαρκτο μέλλον του καπιταλισμού τους,έχω πια και τις ατομικές μου αποδείξεις για την προστυχιά τους.
Δεν χρειάζομαι  την κάλπικη, την  λαμόγικη ανάπτυξή τους.Την είδα,τα αποκαϊδια της αχνίζουν στα παρατημένα, μεγαλεπίβολα έργα,την βίωσα,την ζω ακόμα,την αναπνέω στα ημιτελή έργα των Ολυμπιακών σ΄ όλη την ρημαγμένη Αττική και στα άχαρα τσιμέντα με τα οποία σκέπασαν όλα τα παλιά,πετρόχτιστα γεφύρια,την διακρίνω στους τόνους σίδερου που ύψωσαν ως μεταμοντέρνες δήθεν κατασκευές σε στάδια και  σταθμούς και έκρυψαν τον ουρανό της πόλης,  μιας πόλης που  η ιστορία της ήταν κάποτε ένα με το Φως.
Δεν χρειάζομαι ούτε τα χρυσάφια τους.Δεν με έθρεψαν αυτά,δεν έθρεψαν ποτέ, κανέναν, παρά μόνον την δική τους αχόρταγη σαπιοκοιλιά και την άρρωστη ματαιοδοξία των διεστραμμένων εγώ τους. 
Θέλω η Ελλάδα να μείνει ακέραια,όμορφη,όπως ακόμα είναι, με καταπράσινα βουνά και γαλάζιες θάλασσες. Θέλω στο χώμα της να φυτρώνουν καστανιές, θεόρατα πλατάνια κι ελιές,θέλω να βλέπω λιβάδια με λουλούδια και σπαρτά,αμπέλια, περιβόλια, όχι φωτοβολταϊκά για τρελαμένους αναπτυξιολάγνους που ονειρεύονται κέρδη από ξενοδοχεία φυλακές πάνω σε ξεραμένη,βιασμένη άκαρπη γη.
Θέλω να βλέπω και να ακούω τα πουλιά, την βροχή,τις νυφάδες του χιονιού στον ουρανό της χώρας μου και όχι  τεράστια τρομαχτικά φτερά από ανεμογεννήτριες-τέρατα.Τον ήλιο και το φεγγάρι επιθυμώ.Ανεμπόδιστα. 
Τις πόλεις της χώρας μου δικαιούμαι να τις θέλω κι αυτές  πράσινες,με πάρκα, με προσβάσιμες παραλίες, ελεύθερα κι άχτιστα οικόπεδα,βιβλιοθήκες,σπίτια που τα φτάνει καλά ο ήλιος,με ωραίους κήπους όπως μόλις χτες υπήρχαν σ΄όλες τις γειτονιές,σχολεία  όχι με τσιμεντένιες αυλές αλλά  χωμάτινες και ανθισμένες, εκεί όπου χαρούμενα παιδιά και ξέγνοιαστοι από το μεροδούλι δάσκαλοι θα μαθαίνουν για τους ποιητές  καθισμένοι  κάτω από τις  σκιές αιωνόβιων δέντρων.
Αυτό θέλω κι αυτό θα μου γιατρέψει  την στεναχώρια για την οικονομική μου δυσπραγία που και αυτή στον μεγαλύτερο βαθμό αποτέλεσμα της δικής τους ελεεινής διακυβέρνησης είναι...
Γράφω σκόρπια,το ξέρω,συναισθηματικά ως συνήθως και κάπως χύμα, όπως χύμα τα σκέφτομαι,τα όσα μου κόβουν το χαμόγελο.Σκέψεις και εικόνες, όλα  ανακατεύονται  στο μυαλό  και γίνονται μια τεράστια αγωνία που δεν μπορεί να πάρει συγκεκριμένη μορφή,ορατή, φθαρτή, αντιμετωπίσιμη.
Αναρωτιέμαι ,με αφέλεια θα μου πείτε,πώς αντέχουν το ρημαγμένο τοπίο ακόμα κι αυτοί που μεθοδεύουν την καταστροφή του...
Θα γλυτώσουν νομίζουν σαν θα ξεπαστρέψουν τα πάντα; Τι σχέδια έχουν για τα δικά τους παιδιά, πού θα ζήσουν;Άλλο αέρα θα αναπνέουν,θα φύγουν θαρρούν με τις τσέπες ακόμα πιο γεμάτες λεφτά , εντάξει και πού θα πάνε,θα εποικίσουν το φεγγάρι;
Τι φαντάζονται,αυτούς δεν θα τους αρρωστήσει κανένα Τσέρνομπιλ, καμία Φουκουσίμα,πώς;Έχουν εφεύρει κάτι,ένα μαγικό χαπάκι που τους απομονώνει  σαν σε αόρατη καραντίνα όσο ο κόσμος λιώνει από τον καρκίνο αφήνοντας την ύστατη δεκάρα του στην φάμπρικα της αρρώστιας που κάνει ζάμπλουτες τις φαρμακο βιομηχανίες τους;
Δεν εξηγείται με  όρους λογικής αυτή η απροσχημάτιστη παράκρουση των πλούσιων και των υπηρετών τους ,το απόλυτο μίσος κατά της φύσης και των συνανθρώπων τους, δεν το καταλαβαίνω, είναι κάτι σκοτεινό και πρόστυχο μακριά από τον τρόπο που ζω και σκέφτομαι....
Χρυσός,πετρέλαιο,γιγαντιαία αιολικά πάρκα ,χωματερές,επιχειρηματικότητα,εύκολες μπαρούφες  για θέσεις εργασίας σε ένα σύστημα σκάρτο από την μάνα του.
Και ξεπούλημα.Καθολικά,αβέρτα.Ξεπούλημα.Χωρίς να  τους νοιάζει στο ελάχιστο το μέλλον και η γη του του ελληνικού λαού, αρκεί οι  Καναδοί χρυσοθήρες να μπαστακώνονται στα δάση της Ελλάδας και να ξεριζώνουν τα σπλάγχνα των βουνών.
Όταν απ΄άκρη σ΄άκρη  οι πατεράδες κι οι παππούδες μας πολέμησαν πάνω σ΄αυτά για να εμποδίσουν τον -τελευταίο επίσημο- κατακτητή!
Ζει ακόμα, μωρέ,εκείνος που κατέβασε την σημαία του Γερμανού ,του ατιμώρητου φονιά,που δεν δίστασε να αφήσει να πεθάνει από την πείνα ένας λαός, που στο κάτω κάτω δεν  πήγε γυρεύοντας καταπάνω του, αλλά υπερασπίστηκε τα χώματά του,τα βουνά του,την υπόστασή του....Ένας εύπιστος,  αδιόρθωτος σαν έφηβος λαός, που η  θυσία των προγόνων του διαστρεβλώνεται ξανά στις μέρες μας από θλιβερά ανδρείκελα, καθώς η Ιστορία δεν έγινε ούτε μάθημα ούτε πάθημα,δεν ήταν  φάρος των νεότερων, μόνο περνούσε σαν τυχαίος κομπάρσος από  τις  οθόνες των τηλεοράσεων σαν βαρετή παρέλαση και αγγαρεία κατάθεση στεφάνων, μέρες εκμετάλλευσης κομματικών μικροσυμφερόντων,μπακαλιάρος σκορδαλιά, νεόκοπος φασιστικός τσαμπουκάς κομπλεξικών στρατόκαβλων φρικιών  με κούφια συνθήματα. Παλιά λάθη ντυμένα με καινούργιο μίσος.
Φαντάζομαι  το σάπιο αύριο που παλεύουν με κάθε μέσο να μας φυλακίσουν μέσα του, δεν φοβάμαι, αλλά έχω σοκαριστεί.Είμαι άνθρωπος της πόλης,την αγαπώ, δεν αντέχω όμως πια άλλο τσιμέντο, ξέρω τι με περιμένει χωρίς την αναπνοή των δασών γύρω μου,όσο αυτοί ξεπατώνουν την χώρα πρέπει  να ενώσουμε τις  φωνές μας με τις φωνές αυτών που αντιστέκονται , που σηκώνονται από τους καναπέδες και τα καφενεία και κρατάν έξω από το μυαλό τους τις τηλεοράσεις και το δηλητήριό τους.
Δεν είναι άλλος τόπος οι Σκουριές ,δεν είναι μακριά μου η Κρήτη,με νοιάζει η Θράκη και τα βουνά του Κιλκίς, ναι, εμένα εδώ στην Αθήνα,με νοιάζει και με παρανοιάζει το πώς θα ζήσουμε έτσι!

Σκέφτομαι, τι ακριβώς ακόμα να έχουν σχεδιάσει να κάνουν στην χώρα, ποιοί είναι τελικά  αυτοί οι παράλογοι άνθρωποι,ποιοί άνθρωποι,σιγά μην είναι άνθρωποι, ανθρωπόμορφοι σατανάδες είναι,πώς   συντονίζουν έτσι ψυχρά την καταστροφή,  πώς βάλθηκαν να καταστρέφουν,πώς εμείς στις πόλεις χειραγωγημένοι αλλά και δεμένοι χειροπόδαρα παραμένουμε στην αφασία μας,τι θα γίνει,τι μπορεί να γίνει, πώς να το καταλάβουμε ότι αφήνοντάς τους να βιάζουν την φύση κάνουμε το μέγιστο κακό στα παιδιά μας...

Και ξέρω πια με βεβαιότητα πώς αυτή δεν είναι καν  η πρώτη φάση  που τα δυστοπικά μυθιστορήματα έγιναν κιόλας η ζοφερή μας καθημερινότητα...

Βουνά Κιλκίς,πριν 10 μέρες εδώ ήταν ΔΑΣΟΣ

Σχόλια

  1. Ανώνυμος24/10/12 01:44

    Ωραίο τραγούδι,ωραία ανάρτηση.
    Έχεις απόλυτο δίκιο.Όλοι αναρωτιόμαστε πού μας πάνε και τι κάνουμε εμείς αλλά δεν αποφασίζουμε να αντιδράσουμε.Κάτι μας κρατάει δέσμιους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η βλακεία μας...και να με συγχωρείτε που το λέω έτσι ωμά,η απίστευτη μικρομπακάλικη,μικροαστική βλακεία μας...Αυτή που τους έδωσε την νομιμοποίηση στις εκλογές.Οι πάντες γκρινιάζουν πάλι,αλλά αυτοί δεν μπαστακώθηκαν μόνοι τους,κάποιοι τους ψήφισαν.Και τους τρεις.

      Διαγραφή
  2. Νικολέτα26/10/12 17:43

    Καταλαβαίνω τι εννοείς.
    Συγκλονιστικοί οι στίχοι αν και δύσκολοι, αναγκάστηκα να ανοίξω λεξικό αλλά άξιζε τον κόπο.
    Ωραία ανάρτηση.Νικολέτα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ελένη27/10/12 02:24

    Είδα τα βίντεο και διάφορα σε σχετικά μπλογκ.Δεν φανταζόμουν ότι είναι τόσο χάλια τα πράγματα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου