" Ο Μαγιακόφσκι.Τα Εύκολα και τα Δύσκολα ", Μήτσος Αλεξανδρόπουλος





Αυτού του είδους τα βιβλία-αποτέλεσμα  έρευνας και σκληρής δουλειάς του συγγραφέα (εδώ του Μήτσου Αλεξανδρόπουλου) για την επαρκή αποτύπωση της προσωπικότητας αλλά και του έργου εκείνου για τον οποίο γίνεται η αναφορά (του Μαγιακόφσκι εν προκειμένω)-δεν προσφέρονται έτσι απλά για ένα ακόμα διάβασμα,το διάβασμα το σύνηθες  με αρχή, μέση, τέλος, ένα τελικό πόρισμα
μας άρεσε,δεν μας άρεσε,μια ανάρτηση, ωραία το προσθέσαμε κι αυτό στην ετικέτα κι έπονται  τα άλλα-και φυσικά δεν χρειάζεται ούτε ο Αλεξανδρόπουλος τους δικούς μου επαίνους για την έρευνα και τον μόχθο του πάνω στον Μαγιακόφσκι κι όσο για τον ίδιο τον καλλιτέχνη, εξαίσιο κι οπωσδήποτε ανατρεπτικό ποιητή και εικαστικό,τον ενθουσιώδη επαναστάτη και πληθωρικό άνθρωπο-που αυτός κι αν (επιλέγοντας ή  ωθούμενος) έφυγε νωρίς-τι να ψελλίσω τώρα,πρωτόλειες απόπειρες παρουσίασης....

Ή πάλι δεν ξέρω,μπορεί ο Μαγιακόφσκι και η εποχή του -ό,τι έγινε και δεν ολοκληρώθηκε,αντιθέτως στραγγαλίστηκε, όλος εκείνος ο πρωτόγνωρος ,ακράτητος, πανζουρλιστικός (λέξη που ο Μ.Α. χρησιμοποιεί ) ποταμός ιδεών, συγκρούσεων, αλλαγών, ξεκινημάτων,όλο αυτό που συντελέστηκε τότε με τα μύρια αναποδογυρίσματα της Ιστορίας μα και τα τραγικά λάθη που κόστισαν άπειρες ζωές,τα μεγάλα πάθη,τα μεγάλα συναισθήματα,τις μεγάλες ιδέες και προφανώς την μεγάλη αν και όχι ακόμα οριστική ήττα μετά από έναν σχεδόν αιώνα,καθώς το πάθημα δεν έγινε μάθημα με νικηφόρα προοπτική για την αριστερά όλου ως φαίνεται του πλανήτη- να τα χρειάζονται  ξανά τα πολλά κι εγκωμιαστικά  λόγια, ακριβώς από τους σημερινούς ,απλούς ανθρώπους σαν εμένα κι εσάς και χιλιάδες άλλους,που εν έτει 2012 δοκιμαζόμαστε όχι μόνον  οικονομικά μα και ηθικά και ιδεολογικά -παρόλο που η λέξη ιδεολογία κατάντησε κουρελάκι ένθεν και ένθεν- από τις νέες ,πιο εφευρετικές και σύνθετες ατιμίες του κυβερνώντος παγκόσμιου χρήματος.
Σαν όλους εμάς,που δεν τα φάγαμε μαζί τους παρά την βλακεία μας και το αφελές ή αν προτιμάτε και κουτοπόνηρο ,εφηβικό, πέσιμο με τα μούτρα στα εύκολα δανειοχρήματα που μας μπούκωσαν, ακριβώς για να μας στριμώξουν στα δύσκολα  την κατάλληλη στιγμή και που καμία σχέση δεν έχουν, και πάλι ,αυτές οι φαιδρές,καταναλωτικές μικρολιμάρες της μεσαίας τάξης με τα δικά τους λουκούλεια μεγαλογλεντοκόπια στα πρόστυχα τραπέζια του  καπιταλισμού, για τους εκφραστές του οποίου η Αφρική πχ μπορεί να συνεχίζει να πεινάει κυριολεκτικά, αλλά αυτών να μην τους καίγεται καρφάκι.
Σαν εμάς, που η ψόφια εγχώρια διανόηση-στο μεγάλη της πλειοψηφία συστημική και άκρως φιλομνημονιακή-δίνει λυσσαλέα μάχη στο πλευρό της συγκυβέρνησης εναντίον μας,σε όλα τα μέτωπα και πρώτα πρώτα σ΄εκείνο, που σχετίζεται με τον πολιτισμό και την παιδεία.

Διαβάζοντας τον Μήτσο Αλεξανδρόπουλο κατανοούμε πάνω απ΄όλα πως και γιατί η τιτάνια σύγκρουση ανάμεσα στους διανοητές της Ρωσίας-με τον Μαγιακόφσκι και τους  φουτουριστές να θέλουν ,δίκαια θα τονίσω,να γκρεμιστεί συθέμελα ο παλιός, συντηρητικός καλλιτεχνικός κόσμος των σαλονιών,που είχε στηρίξει, κόλακας και γλύφτης ολκής στις αυλές, τους τσάρους και αδικήσει  και αφήσει στο έλεος της πείνας το λαό-είχε βρει νικητές τους ανθρώπους του λαού με τους ποιητές  και τους καλλιτέχνες, επικεφαλής σχεδόν, στην διαμόρφωση μιας συγκλονιστικής λαϊκής πρωτοπορίας.
Εδώ και τώρα σε μας συμβαίνει το  εντελώς αντίθετο ....

 Ο Влади́мир Влади́мирович Маяко́вский  βέβαια έφυγε το 1930,πριν προλάβει να δει ,να μιλήσει και να συγκρουστεί ενδεχομένως για τη στρεβλή πορεία που ακολούθησε η χίμαιρα στην οποία τόσο πίστεψαν εκατομμύρια άνθρωποι  αλλά εμείς στην Ελλάδα του σήμερα παλεύουμε για το ίδιο -ένα καλύτερο, δίκαιο,πανανθρώπινο αύριο- αυτονόητο,όπως και το δικό του, κι εμείς με κρυφούς και φανερούς εχθρούς να ξεφυτρώνουν από παντού  και με νύχια και με δόντια που λένε,έχουμε καταφέρει και διατηρούμε ακόμα μια ελπίδα, αχνή και εύθραυστη, ενώ πάνω μας αμέτρητα  έρχονται τα χτυπήματα .

Σ΄αυτή την κατεύθυνση λοιπόν το διάβασμα του βιβλίου του Μήτσου Αλεξανδρόπουλου,το οποίο κυκλοφόρησε το 2011 από τις εκδόσεις Γκοβόστη,τροφοδοτεί με γνώσεις κι επομένως και σκέψεις τους αναγνώστες που θα το επιχειρήσουν χωρίς κομματικές παρωπίδες,επειδή ουσιαστικά καλές και λεπτομερείς προσεγγίσεις εκτός από λίγες- μία είναι σαφώς του Αλεξανδρόπουλου- άλλες δεν έχουν γίνει για το φαινόμενο του Μαγιακόφσκι, που το σπουδαίο ποιητικό του έργο δεν βλέπω να έλκει τον  κόσμο της ανάγνωσης και του πνεύματος γενικότερα και δεν το καταλαβαίνω αυτό ,μάλιστα με στεναχωρεί  που μόνο κάτι θλιβερές πολιτικές ηγεσίες με δευτεροκλασάτους έμμισθους κοντυλοφόρους τον θυμούνται που και που και τον λιανίζουν, όπως τους συμφέρει, κατά περίσταση δηλαδή, ενώ ξεκάθαρα- κι ας μη τους αρέσει η άποψή μου-ο Μαγιακόφσκι διόλου δεν ανήκει ως... κομματικό υλικό  σε κάποιους ολίγους -και κυριολεκτικά ολίγους-ακριβώς επειδή ανήκει σε όλους!


Σχόλια

  1. γράφοντας για τον Μαγιακόφσκι είναι σα να παλεύεις να δαμάσεις ένα καταρράκτη ή να χωρέσεις σε ένα μπουκάλι μια θύελλα... όμως το εγχείρημα αξίζει... πολύ ενδιαφέρουσα η ανάρτηση... την καλημέρα μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έτσι ακριβώς Νημερτή μου,με την επιπλέον θλίψη που μου προκάλεσε η αναφορά του Ριζοσπάστη για τον θάνατο του Χρόνη Μίσσιου...Δεν περίμενα τόση χαζή χολή..

      Διαγραφή
    2. Και μοχθηρία και ακόμη περισσότερο μικροψυχία! Λυπάμαι πολύ!

      Διαγραφή
  2. Έτσι ακριβώς! Και πολύ σωστή η σύνδεση με το σήμερα και το εδώ, δυστυχώς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δυστυχώς Κατερίνα μου,δυστυχώς...

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου