" Καλά Εσύ Σκοτώθηκες Νωρίς " , Χρόνης Μίσσιος

Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς




Το πιο πολυδιαβασμένο βιβλίο του Χρόνη Μίσσιου είναι,νομίζω,το γνωστό " Καλά Εσύ Σκοτώθηκες Νωρίς ".Αυτό είχαμε διαλέξει κι εμείς για την συνάντησή μας του Δεκέμβρη φέτος,την τελευταία όχι μόνο της χρονιάς αλλά κυριολεκτικά την τελευταία που θα γινόταν ύστερα από    τέσσερα  χρόνια φιλοξενίας της βιβλιόφιλης παρέας μας στον χώρο του Degas..
Η συγκίνηση δεδομένη,όπως καταλαβαίνετε,τόσο, που ενώ υποτίθεται θα μιλούσαμε για το βιβλίο to συγκεκριμένο του Μίσσιου και τον ίδιο , βρεθήκαμε στο τέλος να πίνουμε ... κρασιά και να μιλάμε και για ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε και βέβαια για την κατάσταση της χώρας και την πολιτική της Αριστεράς-τι πρωτότυπο,ε;- στην Ελλάδα.
Αδιόρθωτα ρομαντικοί όντας δηλαδή, ανοίξαμε την μεγάλη, την κλασσική κουβέντα ,την ατελείωτη και την άκρως βαρετή πια κατά την γνώμη μου γιατί η Αριστερά και μάλιστα στο σύνολό της, τα παθήματά της δεν τα έκανε μαθήματα κι ούτε πρόκειται να τα κάνει ποτέ, επειδή σαν τέτοια που είναι στρουθοκαμηλάρα ,δ ε ν θ έ λ ε ι με τίποτα, αν κρίνω από το γεγονός ότι ο Μίσσιος ακόμα την ενοχλεί και τσαντίζει τόσο,μα τόσο πολύ τους καρεκλόφιλους κοντυλοφόρους της, που μαζεύουν μετά μανίας αριστερόσημα μα τσιγκουνεύτηκαν πολύ πρόστυχα να πουν μια καλή κουβέντα ακόμα και στον θάνατό του-και δεν μιλάω μόνο για το ανεκδιήγητο το ΚΚΕ και την τραγική ηγεσία του που την έχει δει Πόντιος Πιλάτος,όχι δα,δεν βγάζω ούτε τα διάφορα νεοαποκτηθέντα καρεκλόφιλα
μπάζα του Σύριζα, σε βάση και σε ηγεσία,απ΄έξω...
Ήρθαν πολλοί φίλοι και φίλες που είχαν καιρό να φανούν,είπαμε τα αστεία και τα σοβαρά μας και βεβαίως έπεσαν και ιδέες για την συνέχιση ο κόσμος να χαλάσει της Λέσχης Ανάγνωσης .Υπάρχουν και τα σπίτια μας, βρε αδερφέ!Μήπως έτσι δεν ξεκίνησαν οι λέσχες ανάγνωσης,αρχικά σε σπίτια,σε φιλικές μαζώξεις και γεννήθηκαν κυρίως από την διάθεση του μοιράσματος της εμπειρίας της ανάγνωσης ενός βιβλίου στην παρέα;Κάθε μήνα και σε άλλο σπίτι,αμέ,έπεσαν βροχή οι προτάσεις!
Θα συνεχίσουμε λοιπόν ακάθεκτοι,μάλιστα επιλέξαμε για τον Γενάρη το ωραίο μπεστελεράκι του Θαφόν "Η Σκιά του Ανέμου" και όσο για τον Μίσσιο τι να λέγαμε και τι να αφήναμε ασχολίαστο...
Οι περισσότεροι το είχαμε διαβάσει από παλιά.Το ξαναδιαβάσαμε και μας άρεσε σαν να μην πέρασε μια μέρα,το βρήκαμε ακόμα πιο ειλικρινές,ζεστό,αυθόρμητο,επίκαιρο,διαχρονικό.Μας φάνηκε σαν ένα ποτάμι αγάπης για τον άνθρωπο και την ψυχή του,χωρίς μιζέριες και κλάψες, αγωνιστικό, πικρό, τρυφερό,γραμμένο με χιούμορ και τσαγανό,με αντρίκιο τρόπο,χωρίς φτιασίδια,με ορμή και πάθος αλλά χωρίς στάλα κακίας ή εμπάθειας για την κομματική ξετσιπωσιά και τα σκατοσυντροφικά μαχαιρώματα...ή μήπως έχει αλλάξει κάτι κι έγιναν καλύτεροι οι αριστεροί ή γενικότερα οι άνθρωποι σήμερα και δεν βγάζουν ο ένας το μάτι του άλλου...Ας γελάσω...
Ο λόγος του Μίσσιου όμως είναι, θαρρώ,σαν κι εκείνον,ευθύς,ρέων,ευφυής,ανυπόκριτος,πικρός αλλά όχι πικρόχολος,σαρκαστικός και αυτοσαρκαζόμενος,αγνός,αμόλυντος,ντόμπρος και η ροή του κειμένου είναι ένα σύνολο,μια καλόγνωμη σκέψη που αποτυπώνεται στο χαρτί παρέα με χιλιάδες ανιδιοτελή συναισθήματα εκφρασμένα απλά και καθαρά.
Σκέφτομαι γι΄αυτό τον ωραίο άνθρωπο της Αριστεράς -εκείνης της αγνής κι ωραίας αριστεράς των θεωριών και των βιβλίων,των μεγάλων ιδεών,της απόλυτης ανθρωπιάς,του οράματος και της ελπίδας, μιας αριστεράς σχεδόν ουτοπικής,που τελικά δεν μπορεί να επιβιώσει έξω από την σφαίρα του ιδανικού γιατί μολύνεται με τα μικρόβια της κάθε ιδιοτέλειας-πως είναι άξιος κάθε θαυμασμού και σεβασμού γιατί έζησε αρκετά για να δει τα ατελείωτα χάλια των ανθρώπων και όμως δεν αλλοτριώθηκε ,δεν παράδωσε το εξαίσιο πνεύμα του στα καμώματα των καιρών,δεν αφέθηκε στην κακία και την ανοησία του χειραγωγημένου πλήθους κομματικού και ακομμάτιστου, τρομάρα μας...

Σχόλια