Κόρμακ Μακ Κάρθυ.

Κόρμακ Μακ Κάρθυ .Μια απλή και πολύ προσωπική προσέγγιση για το σύνολο του έργου του.



Κόρμακ Μακ Κάρθυ: πραγματικό και ευφυές μυρμήγκι, ένας από τους πιο μεθοδικούς εργάτες μιας λογοτεχνίας ολοένα και πιο λαμπρής και δημοφιλούς,της αγγλόφωνης βορειοαμερικανικής. Στην ενδιαφέρουσα και ελκυστική αν και συμπιεσμένη χρονικά παράδοση των ΗΠΑ*,ο οριστικός απογαλακτισμός τής εγχώριας από την ευρωπαϊκή λογοτεχνία,πέρα και πάνω από πιθανές και εξιδεικευμένες φιλολογικές ταξινομήσεις, επιβεβαιώθηκε πανηγυρικά δεκαετίες πριν κι έτσι τώρα εμείς οι αποδέκτες της,οι αναγνώστες, μπορούμε να μιλάμε με σιγουριά γι αυτήν και να την απολαμβάνουμε, αν μη τι άλλο,ως την πιο ζωντανή και πολυθεματική λογοτεχνία του πλανήτη.

Οθόνη και μετάφραση δεν αγγίζουν τον Μακ Κάρθυ.

Επιτρέψτε μου,να μοιραστώ μαζί σας την αδυναμία μου στον Αμερικανό συγγραφέα  Κόρμακ Μακ Κάρθυ για να σας προτρέψω να τον διαβάσετε.Θα το προσπαθήσω με δυο  ερασιτεχνικά, σαφή όμως και απλά στην συλλογιστική τους βάση επιχειρήματα που εξηγούν σε όλους αυτό το ζωντανή, που έγραψα ήδη.Πρόκειται για επιχειρήματα παρμένα το ένα από την σχέση λογοτεχνίας και σινεμά και το άλλο από την επίδραση της μετάφρασης που δεν καταφέρνει να σταθεί στο ύψος του σύνθετου κειμένου.
1.Θεωρώ φανερή απόδειξη της ιδιαιτερότητας της μακαρθικής γραφής το γεγονός ότι,μερικά από τα ούτως ή άλλως δύσκολα,μελαγχολικά και οπωσδήποτε σκληρά  βιβλία του,έγιναν ταινίες  -καλές ή κακές είναι μια άλλη συζήτηση με θέμα "τίποτα δεν ξεφεύγει από το Χόλυγουντ "- χωρίς αυτές να μπορέσουν,ούτε στο ελάχιστο,να τα ξεπεράσουν σαν εκπληκτικό κείμενο στο χαρτί,όπως συνέβη πολλές φορές ως τώρα με βιβλία,άλλων,που παραμορφώθηκαν στην κινηματογραφική μεταφορά ή έγιναν,φευ,καλύτερα.
2.Συνεχίζοντας μετά φόβου φιλολόγου περί θεματολογικής και συγγραφικής ιδιαιτερότητας του Μακ Κάρθυ,έχοντας εγώ πειστεί απολύτως γι αυτήν αφού διάβασα επιμελώς όλα του τα μεταφρασμένα στα ελληνικά έργα και επιστρατεύοντας όχι τις φτωχές μου γνώσεις αλλά τα συναισθήματα και την αβάντα που μου έδωσε η ανάγνωση και της  τριλογίας  του " Όλα τα Όμορφα Άλογα", " Πέρασμα" και "Πεδινές Πολιτείες"  **,θα περάσω στο επόμενο επιχείρημα,την (μη)επίδραση της μετάφρασης.
Τεράστιο ζήτημα.Ο Κόρμακ Μακ Κάρθυ έχει δυστυχώς ατυχείς μεταφράσεις και στην γλώσσα μας και σε άλλες και πολλοί ξένοι αναγνώστες και επαγγελματίες κριτικογράφοι το σχολιάζουν στο διαδίκτυο αρθρογραφώντας συστηματικά συμφωνώντας όμως όλοι σε ένα:η γραφή του έχει αυτή καθαυτή μοναδικότητα και δύναμη τέτοια, που τελικά παρά τις κακοτοπιές ξεπερνά όλα τα μεταφραστικά προβλήματα.Ο Μακ Κάρθυ είναι από τους ελάχιστους συγγραφείς που μια άτεχνη ή και κακή μετάφραση δεν τον υποβαθμίζει στα μάτια του αναγνώστη.
Ο Μακ Κάρθυ είναι συγγραφέας παγκόσμιος που στέκεται πάνω από τα γλωσσικά εμπόδια μα και την μετάπλαση των θεμάτων του σε άλλες μορφές τέχνης γιατί είναι αυθεντικός και πρωτογενής, όσο η σύγχρονη λογοτεχνία μπορεί ακόμα να είναι.Γιατί αν μιλήσουμε για  κλάση,ας πούμε,του ευρωπαϊκού σινεμά (παλιότερου και τωρινού)η υπεροχή της ευρωπαϊκής  αισθητικής είναι προφανής και έχει παμπάλαιες ρίζες. Παρά τις εξαιρετικά ενδιαφέρουσες προσπάθειες του Γούντυ Άλλεν και τις μεταγραφές τύπου Φον Τρίαρς και άλλων,η βαριά βιομηχανία του Χόλυγουντ συνεχίζει να παραμένει εργοστάσιο μαζικής παραγωγής και να κάνει περισσότερο σαματά (και βεβαίως εισπράξεις από την πώληση των προϊόντων της)παρά Τέχνη.Στην Λογοτεχνία όμως οι ΗΠΑ των απαράδεκτων πολέμων,των Νίξον και Μπους και  της απύθμενης θρησκομανιακής κιτσαρίας, έχουν αδιάλειπτα περγαμηνές.Στην νεόδμητη,όμορφη και αχανή χώρα των κάθε είδους αντιθέσεων, της παρανοϊκής (για κάθε λογικό ον)οπλοχρησίας,των 50.000.000 πάμφτωχων αλλά και της μειοψηφίας των πάμπλουτων λόμπυ που ελέγχουν την κζωή και τον θάνατο όλου του πλανήτη,των αιρέσεων και της επίμονης θρησκοληψίας,του φαστφούντ και μιας μάλλον ρηχής πολιτισμικής βιομηχανίας ψυχαγωγίας που αλέθει τα πάντα, η λογοτεχνία της ανθεί.
Είναι μια λαμπρή, υγιώς εξαγώγιμη Τέχνη, που δεν έχει να φοβηθεί τίποτα, ούτε καν επηρεάζεται από την παράλληλη βιομηχανία της παραλογοτεχνίας και δύσκολα θα ανατραπεί αυτό σαν δεδομένο ,είναι στο κάτω κάτω η σειρά της να ανθίσει και να εγγράψει κλασικούς στην παγκόσμια λογοτεχνία.
Η  Ευρώπη *** πρώτη έθρεψε συγκλονιστικές λογοτεχνίες μα τώρα ζει φτωχές λογοτεχνικές εποχές  έχοντας και δεκάδες άλλα προβλήματα κουλτούρας να την πονοκεφαλιάζουν, αν βέβαια δεχτούμε ότι οι μπερλουσκονοποιημένοι από τα Βαλκάνια ως την Σκανδιναβία της βιομηχανοποιημένης αστυνομικής λογοτεχνίας Ευρωπαίοι, νοιάζονται σήμερα για τον πολιτισμό  τους όπως έκαναν κάποτε,όπως μέχρι και ελάχιστα χρόνια μόνο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.





Μπολιασμένοι λοιπόν,πιστεύω,με τα διαβάσματα της μεγαλύτερης λογοτεχνίας του κόσμου-μετά τους Έλληνες κλασσικούς και κυρίως μετά τον Όμηρο-της Ρώσικης δηλαδή,με την Γαλλική,την Αγγλική και την Γερμανική να έχουν οπωσδήποτε σημαντικό μερίδιο ,όλοι οι μεγάλοι συγγραφείς των ΗΠΑ,που εμφανίζονται τον εικοστό αιώνα ή και λίγο πιο πριν,είναι όχι απλώς ταλαντούχοι, οξυδερκείς,φρέσκοι κι εμπνευσμένα τολμηροί,παραγωγικοί,πλούσιοι και με αποθέματα,γόνιμοι σαν την νεοανακαλυφθείσα γη τους,είναι επιπλέον και τόσο ικανοί, ευφυείς και αναλυτικοί μελετητές όλων των προηγηθέντων ευρωπαϊκών λογοτεχνικών σχολών,θεωριών και ρευμάτων,που δεν έχουν καρπωθεί με μιμητική πρόθεση και αδέξια φόρμα τα οφέλη των διαβασμάτων αυτών,αλλά σπέρνουν κι εκείνοι από νωρίς δικούς τους σπόρους στα νέα, ξεκούραστα χωράφια και γι αυτό σύντομα θα περάσουν στην συνείδηση του παγκόσμιου κοινού και ως φωτισμένοι προφήτες, που έρχονται πριν την ίδια την έλευση της εποχής των ιστοριών των ηρώων τους,για να αφηγηθούν οραματικά, θα έλεγα, και με εκπληκτική ακρίβεια, την ζωή του ανθρώπου,μέσα στην υστερία και την μιζέρια της επερχόμενης με σφοδρότητα παγκοσμιοποίησης του καπιταλισμού.
Ο Τζακ Λόντον για παράδειγμα στο "Σιδερένιο Τακούνι" διαβλέπει αυτήν την ιστορική εξέλιξη,την αφηγείται δραματικά πριν την ζήσει, γιατί θυμίζω δεν πρόλαβε καν την Οκτωβριανή Επανάσταση και την ηχηρή πτώση της κομμουνιστικής κοσμοθεωρίας ,σκεφθείτε δηλαδή πόσο πρωτοπόρος νους υπήρξε και ας θυμηθώ και τον Μέλβιλλ στο έξοχο διήγημά του "Ο Άνθρωπος με το Αλεξικέραυνο" που μαντεύει, με χιούμορ εκείνος,την θεοποίηση,την κυριαρχία της κατανάλωσης αλλά και των συνταρακτικών της ιστορικών αντίβαρων με τις επιτυχίες και τις αποτυχίες τους και όλα αυτά Λόντον και Μέλβιλ του παραδείγματος και όχι μόνον εκείνοι φτάνουν στα συγγραφικά δυσθεώρατα ύψη χρησιμοποιώντας και αναπτύσσοντας τεχνικές που μπορεί να δείχνουν αλλά δεν είναι απλές και κυρίως μέσα από μια συμπαθή και επιβεβλημένη ως εύκολη γλώσσα,(τα αγγλικά)που όμως δεν είναι η πιο εύπλαστη και ευφάνταστη του κόσμου.

Ο Κόρμακ Μακ Κάρθυ είναι ένας από τους εν ζωή μεγαλύτερους συγγραφείς του πλανήτη,ένας από αυτούς που ως τώρα έχουμε οι βιβλιόφιλοι ξεχωρίσει, κριτικοί και κοινό περιέργως ομόθυμα.Γιατί ο Μακ Κάρθυ και όχι,ας πούμε,ο Ντε Λίλλο ή ο επίσης ιδιαίτερα αγαπημένος μου Πέρσιβαλ Έβερετ;Ή ο ταραχοποιός Πίντσον,ο μισογύνης Ροθ,η Τόνι Μόρρισσον,o Πωλ Ώστερ και κάμποσοι ακόμα;Διότι ο Κόρμακ Μακ Κάρθυ είναι ο δωρικότερος και ταυτόχρονα ο πολυσχιδέστερος όλων,ο ομηρικότερος συγγραφέας των καιρών μας,ο τροβαδούρος του ανθρώπινου πόνου.
Αυτός που συγγράφει με την πένα της ψυχής του βυθισμένη χωρίς ναρκισσισμούς στην ξεφτίλα και την μεγαλοσύνη του ανθρώπινου δράματος,αυτός που σε καθηλώνει όχι μόνο με το κοφτερό κι εξασκημένο στο σκληρό γράψιμο ,το λογικό και  τετράγωνο μυαλό του.Αυτός που παρατηρεί χωρίς υπεροψία τον σάρκινο άνθρωπο,που κάπου μέσα στο ευάλωτο σαρκίο του υπάρχει και κάτι άλλο και τον "ανοίγει" διάπλατα χρησιμοποιώντας σαν νυστέρια  τις λέξεις,που προβλέπει (;),σαρκάζει,δεν μισεί -κάθε άλλο, συμπονά-,συμπάσχει,περιγράφει,αφηγείται κι έτσι παράγει εν τέλει έργο υψηλής αισθητικής , ξέχειλο από νοήματα μα χειροπιαστό, που πλάθει λογοτεχνία διαχρονική, καμωμένη με τα μαγικά υλικά, τα ψέματα και τις αλήθειες του ανθρώπινου και του πεπερασμένου τού ανθρώπου.
Ο Μακ Κάρθυ είναι ο επιθετικά εμπνευσμένος.Ο συνολικά πολιτικός.Ο βαθύτατα -μου έρχεται να πω ο καζαντζακικά ή ο ντοστογιεφσκικά -ένθεος. Ο ανελέητα ειλικρινής.Ο  σοκαριστικά πανανθρώπινος στο δια ταύτα κ ά θ ε  μυθιστορήματός του,όταν μέσα στην σκληρότητα αυτή-που (φαίνεται να ) διατρέχει όλη την βιβλιογραφία του,σκληρότητα που δεν γίνεται να περιγραφεί με τα δικά μου ερασιτεχνικά μέσα και λόγια αλλά να κατανοηθεί κάπως ομαλότερα μόνο με την προσεχτική ατομικά από τον κάθε αναγνώστη εντρύφηση στο ύφος του- τίποτα δεν είναι ,σε όλα τα κείμενά του έχω την γνώμη,αυτό που εξωτερικά φαίνεται.
Ό,τι συναίσθημα,ακόμα και τρόμου και δέους,αποκομίζουμε οι συστηματικοί αναγνώστες του Μακ Κάρθυ δεν προκαλείται από το δημόσια ορατό,από το εν πρώτοις αναγνώσιμο,από την εικονοποίηση τηςστιγμής.Προκαλείται από την ταύτιση της προσωπικότητάς μας ανεξαρτήτως της εθνικής κουλτούρας,που κουβαλά ο καθένας μας, με την με τρομαχτική διαύγεια και συμπόνια διατυπωμένη πρόθεση λύτρωσης των ηρώων από τα δεσμά τους, που θα συμβεί όμως σε ένα θολό εκ των πραγμάτων βάθος χρόνου ,στο κοντινότερο ή πολύ κατοπινό μέλλον και θα αφορά όλους και  κανένας μας δεν θα μπορεί να πει πώς ,παρά την διαφορετικότητά του,επειδή τίποτα δεν εκφέρεται με σιγουριά καθώς εκπονείται με λέξεις η ενθέωση του καθενός μας χωριστά, επειδή είμαστε όλοι κάτι αδιαπραγμάτευτα μοναδικό και ταυτοχρόνως το ίδιο :πεπερασμένα ανθρώπινα πλάσματα,ύλη στο Σύμπαν.
Και το συγκλονιστικότερο όλων στην μακαρθική γραφή; Ό,τι έρχεται,αφορά στο μέλλον μας αλλά έρχεται με βίαιο τρόπο και μόνον από το παρελθόν μας.

Η βιβλιογραφία του Μακ Κάρθυ φαντάζει  μεγαλειώδης σαν πολυπόθητη εγκυμοσύνη ,σαν μια ενορατική και πολλαπλή εγκυμοσύνη που υπεραμύνεται του σκοπού της και φέρνει  αλλιώτικα κάθε φορά γεννοβολήματα .Η γραφή του  έχει αυτό το  προσόν πρωτογενώς,μπορεί να πολλαπλασιάζεται, να γεννοβολάει και να μετατρέπεται-επειδή, πιστέψτε με, όσο προχωρά ο αναγνώστης στο διάβασμα νιώθει,δεν διαβάζει απλώς,νιώθει-σε έναν πρωτοφανή ύμνο υπάρχουσας στα μύχια της ψυχής, τίνος πράγματος;
Θα αιφνιδιαστείτε,μα τείνω να το υποστηρίξω επίμονα:της  αθέατης α θ ω ό τ η τ α ς του ανθρώπου,  που σε όλη του την ιστορική διαδρομή, ως έλλογο ον,έρμαιο ανάμεσα στα μη επαρκώς διακριτά στρατόπεδα του Καλού και του Κακού,τι κάνει;Τρέχει και δεν φτάνει,(μετα)βάλλει συνεχώς και (μετα)βάλλεται (σε)ένα φυσικό περιβάλλον κατά βάσιν ασταθές,αδυνατώντας να το διαχειριστεί σοφά,ηθικά και ισορροπημένα όχι επειδή στερείται ηθικής αντίληψης αλλά επειδή η  ε λ ε υ θ ε ρ ί α  του  αυθαιρέτως ως κυρίαρχο είδος αν και έλλογο ον,τον εμποδίζει να αφοσιωθεί  στην θρυλούμενη, την άπιαστη αθωότητα που επιθυμεί γιατί θυσιάζεται σε έναν κακώς εννοούμενο ουμανισμό που δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να υβρίζει τον Θεό που λέει ότι πιστεύει καθώς την ίδια στιγμή συνθλίβει τα υπόλοιπα όντα στην γη.Πόσο πιο τραγικό και αληθινό.

Τέτοιο βαθύ, σπαραχτικό ύμνο στην αθωότητα του Ανθρώπου-είτε του καλύτερου,του φωτεινότερου, είτε του ρυπαρότερου,του χειρότερου,του τελευταίου ανθρωπάριου, που να έχει ή να μην έχει με τα επιεικέστερα ή και τα αυστηρότερα κριτήρια κανένα λόγο ύπαρξης-μόνο ο Ντοστογιέφσκι στα συγκλονιστικά μυθιστορήματά του (έχω νιώσει να)συνθέτει,όσο τον κατανοώ δηλαδή πνευματικά και  σ'αυτό το σημείο θέλω διακαώς να ξεστομίσω ότι μέσα από τον Μακ Κάρθυ οδηγήθηκα  πολλές φορές -ειδικά στην τριλογία -στον Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι.
Βέβαια στα κείμενα τού  ανυπέρβλητου Ρώσου ο ύμνος αυτός δέχεται κι άλλες ερμηνείες που δεν χωράνε στο δυσκίνητο,εγελιανών στροφών μυαλό μου ( να σας εξομολογηθώ μάλιστα ότι  παράτησα φέτος το καλοκαίρι τους Καραμάζοφ-πάλι- μισοδιαβασμένους κι αμφιβάλω πολύ τι μπόρεσα να κρατήσω απ' όσα συγκλονιστικά διάβασα,από τους ατελείωτους σοφούς διαλόγους ,ο Ντοστογιέφσκι δεν είναι γενικώς και αορίστως ένας μεγάλος συγγραφέας επειδή έτσι γράφουν οι εγκυκλοπαίδειες, είναι ένας πάρα πολύ δύσκολος,σκοτεινός,δυσνόητος και πολλαπλής ανάγνωσης  και ερμηνείας συγγραφέας που προτίμησα να τον αφήσω για συγκυρίες πιο πρόσφορες ).

Το  αγαπημένο μου από τα  βιβλία τού Μακ Κάρθυ- κανένα δεν θεωρώ  δεύτερο-παραμένει βεβαίως το εξαιρετικό "Ματωμένος Μεσημβρινός" αλλά και η Τριλογία των Συνόρων αποδείχτηκε εξαίσια.Η ανάγνωσή της όλο σχεδόν τον Δεκέμβριο ήταν μια αναγνωστική εμπειρία που μου άφησε αίσθημα πληρότητας , ένιωσα δέος από το θέμα της και μια ικανοποίηση γιατί κατάφερα να  την ολοκληρώσω και να καταλάβω καλύτερα ένα συγγραφέα που νομίζω πως θα είναι δίκαια  ένας από τους κλασικούς του μέλλοντος.

Θεωρητικά τα τρία μυθιστορήματα διαβάζονται ανεξάρτητα το ένα από το άλλο . Όμως αυτό θα το χαρακτήριζα λανθασμένη κίνηση ,την έκανα, δεν τα διάβασα με την δική τους χρονική  σειρά  και γι αυτό  προτείνω εσείς να τα διαβάσετε το ένα κατόπιν του άλλου και σιγά σιγά, σαν να είναι βιβλίο ενιαίο,με πάρα πολλές σελίδες, που έχετε αποφασίσει συνειδητά ότι  θα  σας συντροφέψει καιρό και ότι χρειάζεται την αληθινή προσοχή σας, για να το νιώσετε και όχι να το διεκπεραιώσετε.
Θα κάνω αναλυτικότερες,ελπίζω,αναρτήσεις την επόμενη βδομάδα για το καθένα, μόλις ξεμπερδέψω με το μάζεμα των μπογαλακίων μου από το Degas,έχει βλέπετε και ατελείωτη πρακτική δουλειά το κλείσιμο μιας επιχείρησης ,δεν σου φτάνει η σκασίλα σου,έχεις την εφορία,το ταμείο,το επιμελητήριο και τα άπειρα άλλα τέτοια αηδιαστικά....



* Δύο και κάτι αιώνες μόλις μετράει αυτή η παράδοση, καθώς  κυρίως στις αρχές του 19ου αιώνα αναδύεται μια εντυπωσιακή λογοτεχνία, σαφώς διαφοροποιημένη από την ήδη φθίνουσα αγγλική και επειδή παρά την κοινή τους γλώσσα, περίπου από αυτό το χρονικό σημείο μπορούμε να μιλάμε για στιβαρή,αυτόνομη αμερικανική παρουσία με πολλούς και εξαιρετικούς εκπροσώπους,πρόχειρα θυμάμαι :Ναθάνιελ Χόθορν, Μαρκ Τουαίην,Χέρμαν Μέλβιλλ, Έμερσον,Πόε,Χένρι Τζέιμς, Θόρω, Αμβρόσιος Μπίρς και άλλους, που μου έρχονται  στο μυαλό ανάκατα, Έλιοτ, Πάουντ, Χέμινγουεϊ, Σκοτ Φιτζέραλντ, Τζακ Λόντον,  Στάινμπεκ, Φώκνερ, αλλά  και Κέρουακ και Μπάροουζ-γιατί όχι;-Έβερετ κά,χωρίς επίσης να ξεχνάμε τις σημαντικές γυναίκες συγγραφείς σαν την Γουίλα  Κάθερ για να φτάσουμε σήμερα στην Τόνι Μόρρισσον, έχοντας περάσει από την Κάρσον Μακ Κάλερς και την Τζόις Κάρολ Όουτς και πάει λέγοντας .


**Μετά τον "Ματωμένο Μεσημβρινό" ο Μακ Κάρθυ γράφει την Τριλογία των Συνόρων (The Border Trilogy)την οποία αποτελούν τρία έξοχα μυθιστορήματα για  τα οποία  οι εκδόσεις Καστανιώτη μπορούν δίκαια να καμαρώνουν ότι τα διαθέτουν ανάμεσα στους τίτλους τους:
" Όλα τα Όμορφα Άλογα" ,("All the Pretty Horses" 1992) μετάφραση Αλέκου Μπενρουμπή, 366 σελίδες, το 2000
" Το Πέρασμα" ('The Crossing" 1994) , μετάφραση Άννας Παπασταύρου, 495 σελίδες,το 2003
" Πεδινές Πολιτείες "( "Cities of the Plain" 1998) , μετάφραση Αλέκου Μπενρουμπή, 364 σελίδες,το 2009
*** Δεν ανακατεύω στις σκόρπιες σκέψεις μου την ισπανόφωνη λογοτεχνία,την λεγόμενη λατινοαμερικάνικη,αν το προτιμάτε σαν όρο.Την αφήνω απ ' έξω κι έχω τους λόγους μου.Αν και η γλώσσα και η αφετηρία της είναι ευρωπαϊκές και η θέση φιλοξενίας γεωγραφικώς αμερικάνικη, η λογοτεχνία του Μπόρχες και του Νερούντα,του Φουέντες, του Μάρκες και πολλών ακόμα από τις ισπανόφωνες χώρες είναι μια εντελώς διαφορετική περίπτωση.


ΥΓ1.Δυο χρόνια μετά το πρώτο του σαλπάρισμα στο διαδίκτυο τούτο εδώ το κείμενο για τον Κόρμακ Μακ Κάρθυ συμπληρωμένο με κάποιες παραγράφους από την ανάρτηση για την "Τριλογία των Συνόρων" είχα την τιμή να το δω σήμερα 14/5/2015  στο υπέροχο μπλογκ Cantus Firmus.
Το ξαναδούλεψα με χαρά και νέα όρεξη και στο Cantus Firmus δημοσιεύτηκε έτσι.

ΥΓ 2.Επίσης ένιωσα ενός τύπου δικαίωση για την επίθεση που μου έγινε -μέσω του fcb κιόλας και με τρόπο που μου θύμισε τα πιτσιρίκια που διασκεδάζουν χτυπώντας τα κουδούνια και φεύγουν τρέχοντας μα όταν τα πιάσουν στα πράσα αυτά τα κάνουν πάνω τους και τρέμοντας παριστάνουν τα μετανιωμένα- για το τρίτο κείμενο που έχω γράψει ,λες και σαν αναγνώστρια δεν έχω δικαίωμα να εκφράζω γνώμη για τα βιβλία που διαβάζω, για τον εξαιρετικό Αμερικανό συγγραφέα με αφορμή το αριστούργημά του "Ματωμένος Μεσημβρινός" .
Σ΄αυτό το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε κατάλαβα, βλέποντας να γίνονται μεγάλες κόντρες,να χύνεται κάθε μέρα άπειρη χολή και οι προσβολές να πέφτουν βροχή από τους επαγγελματίες κριτικογράφους και διάφορους  καλαμοκαβαλημένους που είναι χωμένοι στα κυκλώματα και αν και ατάλαντοι εκδίδουν βιβλία, κατάλαβα λοιπόν ένα πράγμα:όταν η τέχνη περνάει από το ταμείο και περνάει δυστυχώς ,όλοι αυτοί φοβούνται ότι τους λιγοστεύει το μερίδιο της πίτας από την οποία τόσα χρόνια κοροϊδεύοντας τους αναγνώστες βγάζουν φράγκα και παθαίνουν αμόκ.
Την Λογοτεχνία χεσμένη την έχουν.Για το ότι όμως μερικοί δονκιχώτες μπλογκάροντας χωρίς κέρδος τους παίρνουν κάτι ,αυτοί ξέρουν τι ακριβώς -διότι  πιστεύω ότι δεν είναι μόνο για το κομματάκι της συρρικνωμένης λεφτόπιτας η πρεμούρα τους - διαολίζονται τόσο που βγάζουν χολή και όλη τους την μικροψυχία σε ανθρώπους όπως εγώ που θεωρητικά είμαι εν δυνάμει και δική τους αναγνώστρια.Σκατόψυχοι τύποι,τσίπηδες,για γέλια.
Ένα μόνο είναι η απάντηση:να τους αγνοούμε και να συνεχίζουμε από τα ιστολόγιά μας αυτό που αρχίσαμε δουλεύοντας σεμνά, χωρίς να προσβάλουμε κανέναν σε προσωπικό επίπεδο, γράφοντας την γνώμη μας καλόγνωμα,ελεύθερα και δημοκρατικά.Όλα τα άλλα...

Σχόλια

  1. Ποταμός ο λόγος σου, νόμιζα είχες ξεχάσει την Μακ Κάλερς, όχι ευτυχώς. Δεν τους έχω διαβάσει όλους που αναφέρεις, τους έχω στο πρόγραμμα. Κι αυτός ο "ύμνος στην αθέατη αθωότητα του ανθρώπου", τι ωραίος λόγος αγάπης για τον άνθρωπο! Καλή χρονιά και..., όπως ευχήθηκε μια φίλη, με πολλά δεκατριάρια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλή χρονιά,Κατερίνα,πάντα αναγνωστική και αγωνιστική !
      Την Μακ Κάλερς μεν δεν την ξέχασα,άφησα άλλους απ'έξω από την ανυπομονησία που με έπιασε για την ανάρτηση.
      Σου προτείνω μια δίτομη συλλογή του 1985,με τίτλο "Αμερικάνικα διηγήματα",εκδόσεις Γράμματα.Ελπίζω να κυκλοφορεί ακόμα.Μ'αυτήν ουσιαστικά ξεκίνησε το ειδύλλιό μου με την αμερικάνικη λογοτεχνία.

      Διαγραφή
  2. Βιβή χρόνια πολλά και καλή χρονιά να έχεις! Πραγματικά χάρηκα πολύ με αυτή σου την ανάρτηση και μπράβο για το μεράκι που έβαλες να την γράψεις. Ο ΜακΚάρθυ είναι και για μένα ένας πολύ σοβαρός και αξιόλογος συγγραφέας και εκτιμώ πολύ το έργο του. Όπως και εσύ έχω διαβάσει και 'γω όλα τα βιβλία του -δεν με απογοήτευσε κανένα, ίσα ίσα..

    Η τριλογία είναι για μένα οι καλύτερες ιστορίες του. Εξαιρετικές πλοκές και με μια δόση ρομαντισμού που βάζει και στα τρία τους, δίνει ένα άψογο αποτέλεσμα.

    Ο ματοβαμμένος μεσημβρινός θεωρώ πως είναι το περισσότερο καλογραμμένο από όλα τα καλογραμμένα βιβλία του και το πιο σοκαριστικό σε σχέση με την αίσθηση που αφήνει στον αναγνώστη (αν και βαθύτερα είναι αντί- κάτι στην όλη βία που παρουσιάζεται στις σελίδες του)

    Στο "καμιά πατρίδα.." έχω την εντύπωση του ότι η γλώσσα του ΜακΚάρθυ είναι η πιο άμεση από όλα του τα βιβλία και ούτε συζήτηση πως η πλοκή του σε αναγκάζει να κολλάς στις σελίδες.

    Τέλος ο Δρόμος είναι ένα βιβλίο πολύ διαφορετικό από τα υπόλοιπα. Έχω βαρεθεί να διαβάζω ότι είναι μια δυστοπία -κάτι post-apocalyptic κτλ κτλ. Για μένα πρόκειται για μια εξαιρετική ιστορία αγάπης και αφοσίωσης του γονιού προς το παιδί του και ως προς αυτό το κρίνω σαν ένα πανέμορφο βιβλίο. Το τέλος του με συγκίνησε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλή χρονιά Read for a Life,ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.
      Συμφωνώ σε όλα τα σημεία του σχολίου σου και ειδικά στην εύστοχη επισήμανση που έκανες για τον ρομαντισμό της τριλογίας,αυτό το στοιχείο μόνο εκεί, νομίζω, το χρησιμοποιεί ο Μακ Κάρθυ τόσο φανερά και αποτελεσματικά.

      Ωραίος συγγραφέας,απ' αυτούς που θες να τους διαβάσεις ξανά,που δεν τελειώνεις μια και καλή μαζί τους...

      Διαγραφή
  3. Ανώνυμος3/1/13 23:37

    Ωραία ανάρτηση!Μπράβο,του αξίζει λίγη προσοχή του Κόρμακ.
    Άλκης

    ΑπάντησηΔιαγραφή

  4. Καλή χρονιά.Υγεία πάνω απ όλα.Κάνε το σταυρό σου που λένε και προχώρα.Μην αφήσεις ένα λουκέτο για το οποίο δεν φταις να σε ρίξει κάτω.Δεν είσαι μόνη σου.Κοίτα προσεχτικά γύρω. Η δυστυχία που προκαλούν οι μαύρες πολιτικές τους στο λαό μας,που δεν είναι χαζός,θα γυρίσει καταπάνω τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ανώνυμος13/1/13 10:46

    Καλημέρα
    δεν περνάω απ τη Χρυσοστόμου Σμύρνης, δεν μπορώ να βλέπω το "μνήμα" πλάι στο τυροπιτάδικο, δεν σε βρίσκω στο τηλέφωνο ούτε στη Μεσοποταμία και χτες σε θυμήθηκα βλέποντας το θρήνο για το κλείσιμο βιντεάκι του ιστορικού βιβλιοπωλείου Catalònia

    La muerte de uno de los templos de la cultura, vista desde dentro
    http://www.publico.es/448813/la-muerte-de-uno-de-los-templos-de-la-cultura-vista-desde-dentro

    Μην το βάζεις κάτω

    Vicente Fernandez - El Rey (en vivo)

    http://www.youtube.com/watch?v=YGbiWnoWTto&feature=youtu.be

    εύχομαι το νέο έτος να είναι γεμάτο υγεία, ευτυχία και αποτελεσματικούς αγώνες.

    Venceremos

    (κάποτε…)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ΄ευχαριστώ πολύ,πάρα πολύ για την στήριξή σου.
      Μαζεύω όπως κι άλλοι-θύματα της πολιτικής αυτών των πουλημένων τομαριών-κομματάκι κομματάκι τη δουλειά και το μεράκι τεσσάρων ολόκληρων χρόνων και είμαι στις μαύρες μου,μού βγαίνει μια τάση να κλειστώ σπίτι μου,το παραδέχομαι.Αλλά δεν θα τους κάνω την χάρη,έννοια σου.
      Venceremos (κάποτε...)

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου