"Μπαγαπόντηδες ", Κνουτ Χάμσουν



Τα εξώφυλλο πάνω δεν έχουν καμία σχέση με το βιβλιαράκι "Μπαγαπόντηδες"των 70 σελίδων,που βρήκα* πεταμένο στο δρόμο μου και περιμάζεψα και διάβασα στα ανάμεσα της ανάγνωσης του "Ανθρώπου που Αγαπούσε τα Σκυλιά" του Παδούρα .Απλώς αυτό που βρήκα στον δρόμο δεν το επιβεβαίωσα μετά πουθενά,ούτε στην βάση της Βιβλιονέτ,ούτε γενικότερα στο Ίντερνετ**.
Έβαλα λοιπόν το εξώφυλλο της συλλογής "Knut Hamsun Remembers America: Essays and Stories, 1885-1949", έκδοσης του Πανεπιστημίου του Μιζούρι των ΗΠΑ σε επιμέλεια, μετάφραση κτλ του Richard Nelson στην οποία συμπεριλαμβάνεται το διήγημα " Vagabond Days",αυτό που διάβασα και που στην ελληνική έκδοση φέρει τον τίτλο " Μπαγαπόντηδες " και μεταφράστηκε από την Τούλα Σιετή το 1983,για τις εκδόσεις Μπογιάτη, που τις αναζήτησα κι αυτές-ίσως όχι πολύ και καλά-αλλ΄ εις μάτην αλλά πάντως βρήκα το εξώφυλλό τους.

Το διήγημα αναφέρεται στην tramp life περίοδο του Χάμσουν στις ΗΠΑ,στην αλήτικη δηλαδή ζωή,εκείνη του περιπλανώμενου  νεαρού άντρα φερμένου να αναζητήσει την τύχη του από διάφορες χώρες,που δουλεύει, κάνει, ράνει όπου βρει κτλ και ζει μια ζωή λίγο τυχοδιωκτική,λίγο νομαδική, συντροφική αλλά και μοναχική ταυτόχρονα και που παρά τις δυσκολίες της είναι ,τουλάχιστον στις ταινίες και στα μυθιστορήματα κι όσο κρατάει η νιότη του,ενδιαφέρουσα,ίσως και γοητευτική.
Ο Χάμσουν περιλανήθηκε στις ΗΠΑ,είχε ο ίδιος τις εμπειρίες αυτές της αλήτικης ζωής,από πρώτο χέρι και τις κατέγραψε συνδυάζοντας με τον καταπληκτικό του τρόπο μυθοπλαστική ευρηματικότητα και βίωμα.Το αποτέλεσμα είναι ακριβώς το αναμενόμενο από μια πένα σαν τη δική του και στους "Μπαγαπόντηδες" επιβεβαιώνεται,που είναι εν προκειμένω τρεις:ο Νουτ,δηλαδή ο ίδιος που εκτελεί χρέη αφηγητή,ο  Γιές τον οποίο αποκαλεί συνεχώς αλήτη κι ο Ιρλανδός Χάντλεϊ.
Η κοινή τους ιστορία αρχίζει ουσιαστικά όταν το σκάνε αδέκαροι κι απλήρωτοι από το κτήμα Orange Flat- αφού δεν έχει ολοκληρωθεί η συμφωνημένη δουλειά -για να περιπλανηθούν στην χώρα όπου κι όπως τους βγάλει, αποκτώντας κι έναν τέταρτο συνοδοιπόρο κάποια στιγμή,τον γερμανικής καταγωγής,Φρεντ με τον οποίο συνδέει την μοίρα του ο Νουτ στο υπόλοιπο του αφηγήματος.
Πείνα,δίψα,ζέστη την μέρα,παγωνιά την νύχτα,ύπνος κακήν κακώς στην ύπαιθρο, καβγάδες από την ένταση και την αφραγκία, συμμαχίες  κι έχθρες χωρίς προφανείς λόγους κι αιτίες, κούραση,αδιέξοδο και ατελείωτο περπάτημα. Όμως και περιστασιακή δουλειά που συναντούν στο διάβα τους, άρα χορταστικό φαΐ,κανονικός ύπνος και δολλάρια στην τσέπη και πάλι τα ίδια,μεθοκόπια στα καπηλειά, μικροαπατεωνιές,φευγιό προς το άγνωστο και ξανά και ξανά.
Και φυσικά έρωτες,πώς θα μπορούσαν να λείπουν!
Ο αφηγητής και κεντρικός μας χαρακτήρας ερωτεύεται την Άλις,κόρη ενός μικροκτηματία στον οποίο δουλεύουν μαζί με τον Φρεντ, που επειδή είναι ο ωραίος, τα καταφέρνει να προσελκύσει το αντικείμενο του κοινού πόθου,οπότε θα συμβούν διάφορα ακόμα, μικρά , αληθινά,συνηθισμένα κι ανθρώπινα,που χωράνε μια χαρά στο  μικρούτσικο βιβλίο βαλμένα αριστουργηματικά από την μεγάλη πένα του Χάμσουν και καταδείχνουν την ανοησία,τη ματαιοδοξία,την ελπίδα,την ανάγκη αγάπης ,την τιμιότητα που κι ένας αλήτης έχει παρά την φτώχεια,την μικροκακία,την αδυναμία,τον ρατσισμό αλλά και την αλληλλεγγύη έστω και λειψή κτλ που κρύβει ή φανερώνει ο άνθρωπος στα εύκολα και στα δύσκολα.

*Πεταμένο,ναι,στον δρόμο,κάτω από το σπίτι πολύ ηλικωμένου λυκειάρχη που πέθανε πρόσφατα μαζί με  πολλά καλά ,παλιά κυρίως, βιβλία (του Λόντον,του Ντοστογιέφσκι,του Μιχάλη Κατσαρού,του Φώκνερ,του Χώθορν,του Παπαδιαμάντη και ,και,και,του Πλωρίτη, του Ελύτη,του Βερν,του Σεφέρη,του Σταντάλ,του Γκαίτε κά ολιγοσέλιδα τα πιο πολλά) βιβλία, που δεν κρίθηκαν ως κατάλληλα (;) να μπουν στο σπίτι καμιάς, από τις τρεις πλατινομαλλούσες και μερσεντούχες  κόρες του ή δεν ξέρω,μη λέω χολές,να χαριστούν τέλος πάντων κάπου κι όχι να κάνουν παρέα-απ΄έξω από τον σκουπιδοτενεκέ ευτυχώς-μαζί με παλιά παπούτσια, κομματιασμένα έπιπλα που αυτά εξαφανίστηκαν τσακ μπαμ για τα  τζάκια των γειτόνων,χαχα,με σαράβαλες ηλεκτρικές συσκευές και διάφορα παλιοσίδερα πριν έρθουν να τα μαζέψουν οι πριγκηπες των σκουπιδιών και ξεκοιλιασμένα στρώματα και λοιπές σαβούρες , που άφησε το παππούδι,ένα σωρό παλιά υφαντά, χράμια και τέτοια πράματα.

Αλλά βιβλία, βρε παιδί μου,δεμένα τα περισσότερα,με τις ωραίες τους ράχες και τους πλεχτούς, πορφυρούς σελιδοδείκτες,δεν καταλαβαίνω,πώς τα αμολάνε,έτσι άσπλαγχνα...
Εντάξει,δεν τις γουστάρεις τις παλιαντζούρες του γέρου-ήτανε και ξινόλας ο συγχωρεμένος, μονόχνωτος-αλλά δώστες τις κάπου που μπορεί να τα εκτιμάνε αυτά τα παλιομοδίτικα...
Γιατί πρέπει να τα παρατήσεις στην βροχή,πόσο άσχετος μπορεί να είσαι...
Υπάρχουν -ακόμα-δημοτικές βιβλιοθήκες,σχολεία,συλλογικότητες κτλ που χρειάζονται καλά βιβλία.

Ε,με κάτι τέτοια νευριάζω  κι αρχίζω μετά τις λαϊκίζουσες διαπιστώσεις του στυλακίου να γεννάς παιδάκια και να τα κάνεις σαν την μούρη σου,να οδηγείς πχ στην πόλη τη τζιπάρα κι όποιον πάρει ο Χάρος,να ψηφίζεις από τον τηλεφόβο ό,τι σου φυτεύουν στην κεφάλα κι ειδικά σ΄αυτήν την περίπτωση να είσαι η προσωποποίηση του όποιον πάρει όχι απλά ο Χάρος, αλλά τρεις Χάροι πακέτο και στους τρεις ο ένας δώρο,αυτά κι άλλα πολλά γκιόζικα ξέρεις να τα κάνεις Ελληνάρα, ψευτοπατριώτη της σκορδαλιάς και του μπακαλιάρου, γιαλαντζί τσαμπουκά του χρυσαύγουλου, τηλεχειραγωγημένε αμόρφωτε που πιάνεις στο στόμα σου τους αρχαίους ημών προγόνους και δεν ντρέπεσαι...



**Ευχαριστώ πολύ τον Κώστα, που σε σχόλιό του μου έλεγε ότι είχε ανακαλύψει κι εκείνος το συγκεκριμένο βιβλίο και σήμερα 16/7 μου έστειλε και το εξώφυλλο!Άμα σας λέω ότι ισχύει, παρά την παλιοκρίση, το with a little help from my friends, να με πιστεύετε.


Σχόλια

  1. Ανώνυμος4/2/13 19:32

    αν δεν το γυρίσεις στο πολιτικό δεν μπορείς βρε κοπέλα μου,έτσι;αλλά δεν έχεις και άδικο ρε γαμώτο,η κατάντια μας τελειωμό δεν έχει

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ανώνυμος4/2/13 22:44

    πλατινομαλλούσες και μερσεντούχες κόρες+Ελληνάρες,
    ψευτοπατριώτες της σκορδαλιάς και του μπακαλιάρου, γιαλαντζί τσαμπουκάδες του χρυσαύγουλου,τηλεχειραγωγημένοι αμόρφωτοι
    χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχααααα
    (ένας Μοσχατιώτης γείτονας)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γελάτε;Για κλάματα είναι κι όχι για γέλια...

      Διαγραφή
  3. Ευχαριστώ πάρα πολύ για τη γνωριμιία αυτή που μου προσφέρετε με ένα βιβλίο που πρόκειται να αποκτήσω. Κρίμα μόνο (με κάποια χαρμολύπη το λέω) που δε μου συνέβη κι εμένα να βρεθώ ξάφνου μπροστά σ' έναν τέτοιο (για μένα) θησαυρό!
    Τα χάλια μας ως λαού είναι δεδομένα και συμπεριφορές όπως η καταγραφείσα θα επαναληφθούν ξανά και ξανά, σ' ένα φαύλο κύκλο όπου όλοι θα αναρωτιούνται για το λόγο που η ζωή τους έχει την τροπή που αντικρίζουν, ενώ την ίδια ώρα θα κλωτσάνε δίχως δεύτερη σκέψη την ευκαιρία (εν έιδει έκλαμψης) να βρούνε μπροστά τους λύσεις και "τροχεία" για το περιεχόμενο της κούτρας τους...
    http://www.teleioskiklos.gr/shop/product_info.php?products_id=8745
    Ελλείψει άλλου τρόπου, αναρτώ έτσι μια εικόνα του εξωφύλλου του εν λόγω βιβλίου.
    Κώστας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. https://www.youtube.com/watch?v=2j-kHfrS03c

      Ένα πολυαγαπημένο κομμάτι μιας μπάντας των περασμένων, αφιερωμένο στο blog σας (και το νονό του).

      Διαγραφή
    2. Να έχετε ανοιχτές τις ρακοσυλλεκτικές σας κεραίες,ποτέ δεν ξέρει κανείς ,η σύνδεση η πρώτη δεν ανοίγει σε εξώφυλλο,θα ξαναπροσπαθήσω,ωραίοι οι Midnight Choir,σας ευχαριστώ για όλα.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου