" Ντρουντ ", Νταν Σίμμονς



865 σελίδες με βασικό ήρωα δράσης τον φοβερό και τρομερό,τον μεγάλο και τρανό,τον αξιότιμο κύριο Κάρολο Ντίκενς.Μεγάλος πειρασμός.Στον οποίο,εννοείται,ενέδωσα.Κι η μανδάμ Μπουρδίδου να το είχε γράψει πάλι θα ενέδιδα κι άντε κούτσα κούτσα πήρα την ανηφόρα και τελικά σαν βιβλίο το ογκώδες "Ντρουντ" του Αμερικανού Νταν Σίμμονς με αιφνιδίασε,καθώς δεν ήταν διόλου,όπως νόμιζα,ολίγον από γκοθίζουσα* αμερικανιά και διάφορα άλλα κακεντρεχή που μου πέρασαν,αυτό να λέγεται,από το μυαλό...
Να γίνω πιο σαφής,αφού πρώτα κοτσάρω την ετοιματζίδικη περίληψη του διαδικτύου, διαβάστε την και  τα λέμε:



ΚΑΡΟΛΟΣ ΝΤΙΚΕΝΣ

Βασισμένο σε πραγματικά βιογραφικά γεγονότα, το "Ντρουντ" εξερευνά τα άλυτα ακόμα μυστήρια των σκοτεινών τελευταίων ημερών του Καρόλου Ντίκενς σε μια βαθιά πρωτότυπη ιστορία που επαληθεύει το χαρακτηρισμό του συγγραφέα Dan Simmons ως "γίγαντα της συγγραφής".

Ντρουντ...είναι το όνομα και ο εφιάλτης που κατατρύχει τον Κάρολο Ντίκενς τα τελευταία πέντε χρόνια της ζωής του.Στις 9 Ιουνίου, 1865, ο Ντίκενς και η ερωμένη του επιστρέφουν κρυφά στο Λονδίνο, όταν το τρένο τους πέφτει σε ένα κενό στη σιδηροδρομική γραμμή. Όλα τα βαγόνια της πρώτης θέσης γκρεμίζονται στην κοιλάδα από κάτω, εκτός από εκείνο του Ντίκενς. Όταν ο Ντίκενς κατεβαίνει στην κοιλάδα για να φροντίσει τους νεκρούς και τους ετοιμοθάνατους, η ζωή του αλλάζει για πάντα. Και στην καρδιά αυτού του εφιάλτη που θα κρατήσει πέντε χρόνια είναι...ο Ντρουντ...το όνομα που ο Ντίκενς ψιθυρίζει στον φίλο του Γουίλκι Κόλινς.

Εξαρτημένος από το λάβδανο και λιγότερο επιτυχημένος συγγραφέας, ο Γουίλκι Κόλινς περιφρονεί τις ευαισθησίες της βικτοριανής εποχής και ζει με τη μια ερωμένη του και κάνει παιδί με μια άλλη, αλλά ίσως είναι ο μοναδικός άνθρωπος στη Γη με τον οποίο ο Ντίκενς μπορεί να μοιραστεί το μυστικό του... Ντρουντ. 

Με την όλο και αυξανόμενη εμμονή του για τις κρύπτες και τα νεκροταφεία, ο Ντίκενς σταματά να γράφει για τέσσερα χρόνια και περιφέρεται στις χειρότερες φτωχογειτονιές και κατακόμβες του Λονδίνου τη νύχτα, ενώ πραγματοποιεί δημόσιες αναγνώσεις τη μέρα, μακάβριες αναγνώσεις που τρομοκρατούν το κοινό του.

Τελικά ξεκινά να γράφει αυτό που θα γινόταν το πρώτο μεγάλο αριστουργηματικό μυθιστόρημα μυστηρίου, Το "Μυστήριο του Έντουιν Ντρουντ", αν δεν διακοπτόταν για πάντα από τον...

Ο Νταν Σίμμονς λοιπόν αποδεικνύει και με το παραπάνω ότι δεν είναι ένας ακόμα ευανάγνωστος μπεστσελλεράς με τις μανιέρες και τα κλισεδάκια τού είδους στο φουλ,όπως λένε οι διάφορες κακές κι ατάλαντες κουτσομπόλες της εγχώριας κριτικής.Ο άνθρωπος,ως επαγγελματίας συγγραφέας και μάλιστα αυστηρά κρινόμενος,είναι ένας ικανότατος λεξομάγειρας με ταλέντο,διαλέγει έξυπνα τα υλικά του και μαγειρεύει μεθοδικά,χωρίς να κάνει σιγκουνιές στο αλατοπίπερο και τα μπαχαρικά, στρώνει με φαντασία και σερβίρει ένα ιδιαιτέρως προσεγμένο ,πλουσιοπάροχο μπεστσέλερ μπουφέ για όλο τον αναγνωστικό κοσμάκη.
Διόλου κατακριτέο,τα έχω ξαναπεί αυτά,ως είδος εγώ αγαπάω το μπεστσέλερ, όταν μάλιστα είναι έντιμη λογοτεχνία,δεν έχω καμία αντίρρηση,μακάρι να εκδίδονται τέτοια χορταστικά,καλογραμμένα, ευκολοδιάβαστα μυθιστορήματα που ν΄αφήνουν στον αναγνώστη χειροπιαστά οφέλη κι ο κόσμος να τα προτιμά και να διαβάζει αντί να βλέπει και να καταπίνει πχ σαβούρα από την τηλεόραση και να 
αναπαράγει τα εντελώς ηλίθια τηλεοπτικά πρότυπα.
Στην Ελλάδα της κρίσης έχω ένα λόγο παραπάνω να το υποστηρίξω αυτό ως νοοτροπία την στιγμή που οι συγγραφείς μας -εκτός από  τους πολλούς κι εκπληκτικούς παλιούς και ορισμένους, όμως ελάχιστους, σημερινούς- αποδεικνύονται άλλη μια φορά μεγάλη μπασκλασαρία και καταντήσαμε και εξαιτίας τους,εκτός των υπολοίπων δεινών μας κι αν υπήρξαμε δηλαδή ποτέ κάτι άλλο εκτός από χειραγωγημένος ολιγάριθμος αναγνωστικός μικρόκοσμος, να διαβάζουμε, σαν λαός, αφενός πολύ λίγο, αφετέρου κατευθυνόμενα και πάρα, μα πάρα πολύ ακραία : ή σκουπίδια ή ελιτίστικα.
Μέση ποιοτική αναγνωστική κουλτούρα στην χώρα μας και ειδικά στην παρούσα φάση, με ποικιλία, αρετές λογοτεχνικές,καλή δομή,ευρεία θεματολογία και ανοιχτόμυαλες διαδρομές στον παγκόσμιο χάρτη του διαβάσματος ,δυστυχώς δεν φαίνεται να υπάρχει.
Φταίνε πολλά γι αυτό,είναι και δεν είναι της παρούσης,όμως το επισημαίνω πάλι εδώ,θέλοντας να προτείνω το δυτικότροπο,το άλλης αισθητικής και αντίληψης Ντρουντ σαν καλό διάλειμμα από τα δύο ακραία διαβάσματα στα οποία έχουμε συνηθίσει και αφεθεί.



ΓΟΥΙΛΚΙ ΚΟΛΛΙΝΣ
Ο Σίμμονς φυσικά και δεν είναι Έντγκαρ Άλαν Πόε.Τελεία και παύλα.Για το ανεκδιήγητο "γίγαντας της γραφής",το μαργαριτάρι αυτό της περίληψης,τι να πω,πρόκειται για τις συνήθεις υπερβολές του  επικοινωνιακού οίστρου των εκδοτικών.
Όμως κι αν δεν είναι γίγαντας της γραφής ο Σίμμονς είναι έμπειρος και καλός μάστορας και δίνει γενναιόδωρα στο ευρύ κοινό ένα πολύ καλό μυθιστόρημα,με πολλές εναλλαγές κι επιμέρους διεισδύσεις σε διαχρονικές καταστάσεις,με χιούμορ χαρακτηριστικό που αν και διακριτικό διανθίζει όλο το κείμενο,καλά διατυπωμένο με ζωντανό και όχι ψευτο-λόγιο γράψιμο, θεματικώς αμείωτα ενδιαφέρον κι ελκυστικό, ιδανικό για ξέδωμα του μυαλού, που σε κλείνει μέσα στην ατμόσφαιρά του χωρίς να σε βαραίνει και εστιάζεις, εννοείται, κυρίως στον Αμίμητο-πολύ εύστοχο παρατσούκλι του Ντίκενς -και στο κόλλημα που του προέκυψε τα τελευταία χρόνια της ζωής του,αλλά και σε πολλά άλλα μιας κι ο Σίμμονς δεν διστάζει  να παρουσιάσει επίσης γλαφυρά και μιαν ακόμα ενδιαφέρουσα προσωπικότητα,αυτήν του Wilkie Collins,αληθινού επίσης προσώπου,στενού φίλου και συνεργάτη του Αμίμητου,που εκτελεί χρέη αφηγητή με περισσή ακρίβεια και λεπτομέρεια σε περιγραφές και που κινείται, ως χαρακτήρας, στον αντίποδα του μεγάλου συγγραφέα,ο οποίος - όπως μαθαίνουμε από τον Νταν Σίμμονς και διασταυρώνουμε από πολλές πηγές ότι ήταν όντως έτσι- υπήρξε και ηθοποιός και θεατρικός συγγραφέας κι ερασιτέχνης υπνωτιστής και και ..κι αυτός και ο Κόλλινς.

Το ενδιαφέρον λοιπόν του αναγνώστη ανανεώνεται έξυπνα,με ωραία,πιστευτή διαδοχική σύνθεση των επινοημάτων του Σίμμονς και των αληθινών στοιχείων της ζωής των δύο λογοτεχνών,Ντίκενς και Κόλλινς,η δε εναλλαγή τους γίνεται χωρίς ο αναγνώστης να ξέρει τι έγινε στ΄αλήθεια και τι επινόησε ο σύγχρονός μας συγγραφέας, μπαίνει το ένα κομμάτι στο άλλο σε πολλά σημεία, με πιο χαρακτηριστικό άξιο να το μνημονεύσω εκείνο στο οποίο η μυθιστορία του Σίμμονς με τα έντονα βικτωριανής επιρροής στοιχεία,την επαρκή και όχι φλύαρη σασπένς,την συνοχή στην πλοκή και ένα πλήθος μυθοπλαστικών προτερημάτων αφήνει για λίγο τον Ντίκενς από το στόχαστρό της και κάνει εκτενέστατο ζουμ στην προσωπική ζωή τού-τόσο διαφορετικού  σαν χαρακτήρα-Γουίλκι Κόλλινς,ο οποίος πέφτει όλο και περισσότερο στο όπιο κι έτσι ο Σίμμονς βρίσκει μια βολικότατη  αφορμή να περιγράψει ένα άλλο Λονδίνο,εκείνο το σκοτεινό Λονδίνο του (εξαιρετικού) Τόμας Ντε Κουίνσυ, να δώσει πληροφορίες για τις γειτονιές και τα σημεία που σύχναζαν οι οπιομανείς, που δεν ήταν πάντα μόνον αγράμματοι , λαϊκοί άνθρωποι αλλά και κύριοι του λεγόμενου καλού κόσμου,συχνά δε ενδιαφέροντες διανοούμενοι, που αναζητούσαν παρηγοριά για τους σωματικούς και ψυχικούς τους πόνους, κάτι που αξιοποιείται ως ευκαιρία κι αυτό για τον συγγραφέα, δια στόματος Γουίλκι Κόλλινς πάντα, να καγχάσει για τα καλά  την υποκρισία της υποτιθέμενης καλής αστικής κοινωνίας της περιόδου στην οποία διαδραματίζονται τα εντυπωσιακά γεγονότα.

Ο Κόλλινς είναι,τολμώ να πω,σχεδόν το alter ego του υπέροχου παντογνώστη, αρχηγικού,νάρκισσου, εγωίσταρου μα οπωσδήποτε ανεπανάληπτου Ντίκενς.Ο κατά Σίμμονς Κόλλινς εμπνέεται από την ίδια του την αδυναμία,ζηλεύει και ταυτόχρονα θαυμάζει τον Ντίκενς,τον οποίο υποψιάζεται κιόλας σε κάποια φάση για την εξαφάνιση του νεαρού Έντμοντ Ντίκενσον που είναι ένας από τους τυχερούς διασωθέντες στο σιδηροδρομικό ατύχημα του Στέιπλχερστ με το οποίο αρχίζει το μυθιστόρημα του Σίμμονς αλλά και εμφανίζονται οι δαίμονες που κυνηγούν τα τελευταία  χρόνια της ζωής του τον Ντίκενς.
Ο Κόλλινς έχει τους δικούς του δαίμονες εκτός από το όπιο,έχει ερωμένες,λατρεύει την μητέρα του, θυμώνει,κάνει λάθη που τα παραδέχεται,δείχνει συχνά πυκνά μεταμέλεια, έχει ενοχές και μυστικά και παραβαίνει με τρόπο συνειδητό,με επιλογή,τους υποκριτικούς κοινωνικούς κανόνες της εποχής του,κινείται με έναν πιο άτσαλο τρόπο όμως που ενώ σ΄αυτόν φέρνει μπελάδες τον Ντίκενς από την άλλη,δεν τον ζημιώνει,παρόλο που είναι κι ο ίδιος μέγας παραβάτης αυτών των κανόνων.
Κατά πολύ περισσότερο διάσημος και καταξιωμένος ο Ντίκενς (μοιάζει να) δικαιούται να κάνει ό,τι θέλει παριστάνοντας ότι είναι αθώα περιστερά κι οι πάντες να μαγεύονται και να σιωπούν,όταν ο Κόλλινς σπάει κάποιους φραγμούς-οχυρά όμως και προκαλεί για τα καλά και ανοιχτά την αστική ηθική δεν συμβαίνει το ίδιο,η ανοχή  και η υποκρισία του κοινωνικού περίγυρου αλλάζει μεγέθη κι εκδηλώνεται με ακραία τιμωρητική διάθεση.
Ναι,ξέρω,κάτι μας θυμίζει αυτό,το έχουμε ξαναδεί το εργάκι...


Το πολυσέλιδο, πυκνογραμμένο μυθιστόρημα του Νταν Σίμμονς κυκλοφόρησε στην οπωσδήποτε τσουχτερή τιμή των 27,15 από τις εκδόσεις Πλατύπους το 2010,από τις πιο γνωστές στην κατηγορία της λογοτεχνίας του φανταστικού-με πολλές επιφυλάξεις βέβαια το διατυπώνω έτσι, αλλά στην χώρα μας τα συναφή είδη έχουν στην ουσία παραμείνει ένας αχταρμάς αταξινόμητος που του ρίχνουμε σαν σε χωνευτήρι τα πάντα-εδώ με μετάφραση από τα αγγλικά της Πηνελόπης Τριαδά, κι είναι κρίμα να διαβαστεί -λόγω τιμής και επιπόλαιης ένταξης στον αχταρμά που έλεγα πιο πάνω-από λίγους,ενώ απευθύνεται, διαθέτοντας μάλιστα πολλά και ανθεκτικά,ποιοτικά χαρακτηριστικά σ΄ένα ευρύτερο κοινό.



*όχι ότι έχω κάτι με την goth κουλτούρα,αντιθέτως,οι μούφες όμως και τα διάφορα δήθεν που εμφανίζονται κατά καιρούς στην Ψωροκώσταινα πολύ με εκνευρίζουν... 

Σχόλια

  1. Βιβή, απολαμβάνω πραγματικά τον αυθορμητισμό που διακρίνει τις αναρτησεις σου. Πώς από παρουσίαση βιβλίου, το γυρνάς σε κοινωνικά-πολιτικά σχόλια!! Συνέχισε έτσι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Άστα Θαλή μου,κόλλημα έχω φάει σαν τον Ντίκενς,ψάχνω κι εγώ σε κρύπτες..χαχα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αυτό όμως είναι το δυνατό της σημείο.Όταν δεν το γυρίζει σε κοινωνικά-πολιτικά σχόλια ανησυχώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. aithrioskairos20/3/13 20:31

    Συμφωνώ κι εγώ,μην αλλάξεις στυλ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Θάνος22/3/13 18:47

    Πόσο καιρό σου πήρε να το διαβάσεις;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Το ψιλοξεκίνησα τον Γενάρη αλλά επιπόλαια,δεν είχα όρεξη και το άφηνα,το έπιανα.Κυριακή 10/3 μου ήρθε ξαφνική φλασιά και το διάβασα μέσα σε εννιά μέρες,απολαμβάνοντάς το μπορώ να πω,με μέσο όρο 5 κεφάλαια την μέρα από τα 53 του συνολικά.
    Το καλύτερο διάβασμα έγινε το τριήμερο που ήμουν εκτός Αθηνών σε μέρος ερημικό,τέρμα Θεού σε βουνό και δεν έβγαινα με τους άλλους βόλτα το βράδυ αλλά με το τζάκι αναμμένο,απίστευτη ερημιά και σκοτεινιά γύρω, εγώ διάβαζα Ντρουντ...Τέλειο και βικτωριανό...χαχαχα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ανώνυμος16/4/13 00:19

    Παρά το βαρύ του θέμα ο Σίμμονς κράτησε ισορροπίες και μάλιστα δίνοντας με ένα ελαφρά ειρωνικό χιούμορ το στίγμα της μούρλας που κουβάλαγε ο Ντίκενς.
    Εμένα επίσης μου άρεσε πάρα πολύ ο χαρακτήρας του Κόλινς όπως τον σκιαγράφησε,έκλεψε δικαιωματικά μεγάλο μέρος από την δόξα του Κάρολου.
    Π.Φ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου