" Οι Δακτύλιοι του Κρόνου " , Μαξ (Βίνφριντ Γκέοργκ) Ζέμπαλντ


O Βίνφριντ Γκέοργκ  Ζέμπαλντ (W.G.Sebald) δεν ζει πια,άφησε όμως κάμποσα ωραία βιβλία πίσω του,για να μας συντροφεύουν στις σιωπές και στις αναζητήσεις μας, καθώς προσπαθούμε μέσω της Τέχνης να επανεφεύρουμε τον γήινο χρόνο μας,σε πνευματικό έσοδο μετασχηματίζοντάς τον ,όσο βεβαίως μας το επιτρέπει ο πρωτοφανής,οικονομικός πόλεμος,που μαίνεται στην Ευρώπη.
Αναφέρομαι κατ΄ευθείαν στον ανθρώπινο χρόνο, επειδή αυτός,διαπίστωσα,ήταν που κυλούσε πολύ συντροφικά από τις πρώτες κιόλας σελίδες ανάγνωσης  του κειμένου στο βιβλίο του Ζέμπαλντ "Οι Δακτύλιοι του Κρόνου" και με πήγαινε σε ξενικούς τόπους , μνήμες άλλων ανθρώπων άλλων εποχών , σε μακρινά σημεία αναφοράς, συλλογισμούς διαφορετικούς μα και τόσο παρόμοιους ,μου έδινε ασυνήθιστες για μυθιστόρημα πληροφορίες-αν και το κείμενο του Ζέμπαλντ δεν πρέπει νομίζω να το βαφτίζουμε μυθιστόρημα-επίσης μου προκαλούσε συγκίνηση και συνεχές ενδιαφέρον, κατάφερνε και με επανασυνέδεε με σκηνές κι εικόνες από ξέχειλους ελληνικούς αποταμιευτήρες , λουσμένες στο ωραίο μεσογειακό φως αλλά τόσο κοντινές στις περιγραφές τις δικές του έστω από τις βόρειες θάλασσες και τα λιγότερο φωτεινά μέρη ,τα ποτισμένα όμως κι αυτά μέσα στον χρόνο με βαθιά ανθρώπινα συναισθήματα .

Ήταν μια έκπληξη η ανάγνωση του Ζέμπαλντ, που περίμενε με δυό του βιβλία εδώ και δυόμιση περίπου χρόνια,υπομονετικά, την σειρά του για να διαβαστεί κάποια στιγμή . Κάθε βιβλίο πιστεύω έχει την ώρα και την συγκυρία του ξεχωριστά για κάθε αναγνώστη .
Χαίρομαι λοιπόν που δεν άφησα άλλο  χρόνο να περάσει άπρακτος και σήμερα μπορώ να σας γράψω μερικά επαινετικά λόγια γι αυτόν τον συγγραφέα και το συγκεκριμένο βιβλίο του κατ΄αρχάς, που είναι ένα κράμα  μυθοπλασίας χωρίς διαλόγους,ιδιότυπου ταξιωτικού κειμένου αλλά επίσης και ημερολογίου με προσωπικά στοιχεία,πολλές φωτογραφίες και αναμνήσεις.
Απόλαυσα ολόκληρο το βιβλίο αλλά θέλω να σταθώ στην εμπνευσμένη αναφορά τού Ζέμπαλντ στον Τζόζεφ Κόνραντ, ένα συγγραφέα που θεωρώ χαρισματικό και στην περιγραφή τού πώς ο Κόνραντ ανάμεσα στις δικές του ψυχικές διεργασίες αντίδρασης για την εκμετάλλευση των μαύρων από τους λευκούς που λυμαίνονταν την Αφρική εκμυστηρεύεται σε κάποιον Λονδρέζο γνωστό του -κι έτσι ο Ζέμπαλντ περνάει ομαλά στο επόμενο θέμα,πρόσωπο,φάση-ότι ο Βρεττανός πρόξενος στην Μπόμπα του μαρτυρικού Κονγκό, ο Ρότζερ Κέησμεντ, έχει ήδη αρχίσει να υποβάλει λεπτομερή στοιχεία για την ανελέητη μεταχείριση και καταλήστευση των ντόπιων πληθυσμών.
Ο Κόνραντ αργότερα έγραψε το συγκλονιστικό βιβλίο του "Στην Καρδιά του Σκότους",ο Ρότζερ Κέησμεντ,μεθοδευμένα, κατέληξε να κριθεί ένοχος εσχάτης προδοσίας και να θανατωθεί...
Η Αγγλία πανταχού παρούσα,από κοντά οι Ολλανδοί,οι Γάλλοι,οι Βέλγοι και ,αλίμονο,οι υπόλοιποι εξελιγμένοι ευρωπαϊκοί λαοί,οι λάτρεις του ...Όμηρου και του πολιτισμού του φωτός των Ελλήνων το ίδιο ... Πόση γελοιότητα και άγρια εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο...

Αλλά ο Ζέμπαλντ μας εξιστορεί κι ένα σωρό άλλα,γράφει για παράδειγμα και για την εξέγερση των Ταϊπίνγκ στην Κίνα και τι συνέβαινε με το μετάξι και το όπιο,πατάει προσεχτικά στα χνάρια του Έντουαρντ Φιτζτζέραλντ κι εμείς ακολουθούμε,θυμάται τον Σατωμπριάν,τον Τόμας Μπράουν κι επίσης πάμε κι εμείς ξωπίσω,κι όλο αυτό το κάνει με ένα σταθερά πρωτοπρόσωπο αφηγηματικό τρόπο που θα τον χαρακτηρίσω, χωρίς τσιγκουνιές, θαυμάσιο και τεχνικά άρτιο.
Με ό,τι περιγραφή τοπίου,ανθρώπων,ιστορικών περιόδων κτλ μας ταξιδεύει μέσα από το δικό του μοναχικό οδοιπορικό το 1992 στο Νόρφολκ και Σάφφολκ της Αγγλίας,εκείνος συντηρεί ωραία ένα στρωτό, ευαίσθητο και ταυτοχρόνως πειθαρχημένο και καταγγελτικό μα χωρίς κραυγές γράψιμο,  με κορυφαία σημεία εκείνα για την οικολογική καταστροφή που επιφέρει η απληστία κι η υπερβολή όταν αυτές καθορίζουν τις επιχειρηματικές δραστηριότητες των πολιτισμένων ανθρώπων, χωρίς να κατηγορεί την ανάγκη  της ανάπτυξης και της έρευνας.
Ο Ζέμπαλντ περνάει με καταπληκτική άνεση από το ένα θέμα,τον ένα τόπο,το ένα πρόσωπο,τη μια χρονική ιστορική φάση και ούτω καθεξής στα αντίστοιχά τους επόμενα,κρατώντας τον αναγνώστη μαζί του στις εκτενείς ή πιο σύντομες ποικίλες περιηγήσεις του.Νομίζω θα διαβάσω σύντομα και το δεύτερο βιβλίο του.

Ωραία μετάφραση από τον βραβευμένο Γιάννη Καλλιφατίδη,ωραία έκδοση γενικότερα από την Άγρα,μια απολαυστική και ουσιαστική ανάγνωση 330 περίπου σελίδων,ένα βιβλίο κι ένας συγγραφέας που σας προτείνω ανεπιφύλακτα να σπεύσετε να γνωρίσετε!


ΥΓ.Είδα, σήμερα 29/3, ότι ο Librofilo έχει κάνει ωραιότατη ανάρτηση για τον Ζέμπαλντ ,  διαβάστε την ,έχει πολύ ενδιαφέρον.

Σχόλια

  1. Βιβή Σκοπέτου30/3/13 01:42

    Λέτε καλά λόγια δεν διακρίνω ενθουσιασμό στα γραφόμενά σας όμως.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δεν ενθουσιάστηκα.Διάφοροι φίλοι που εκτιμώ πολύ την γνώμη τους δηλώνουν εκστασιασμένοι,ξετρελλαμένοι,λένε ότι πρόκειται για έναν από τους μεγαλύτερους συγγραφείς που έχουν διαβάσει ως τώρα.Γίνεται ντόρος με τον Ζέμπαλντ γενικότερα.Είναι πάρα πολύ καλός ομολογουμένως αλλά κλασσικός;Δεν ξέρω,θα διαβάσω και το δεύτερο που έχω και τα ξαναλέμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Χριστίνα Σπυράκου30/3/13 12:23

    Με άγγιξε πολύ αυτό που γράψατε,ότι προσπαθούμε μέσω της Τέχνης να επανεφεύρουμε τον γήινο χρόνο μας, μετασχηματίζοντάς τον σε πνευματικό έσοδο.
    Πολύ ωραία φράση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αντρέας2/4/13 13:40

      Ήταν πραγματικά εύστοχη,θα την "κλέψω".

      Διαγραφή
  4. Πολλοί δικοί μου φίλοι είναι επίσης ενθουσιασμένοι με το γράψιμό του.Ακόμα δεν τον έχω διαβάσει και με βάζετε σε σε πειρασμό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Νίκος Βασιλάτος1/4/13 13:30

    "Οι ξεριζωμένοι" που διάβασα πριν μερικούς μήνες ήταν κατώτεροι των προσδοκιών μου.Το "Άουστερλιτς" είναι ένα αριστούργημα.Το τοποθετώ πέρα και πάνω από κάθε όπως την αποκαλέσατε ολοκαυτωματολογία, αν μου επιτρέπετε να δανειστώ τον όρο από την ανάρτησή σας για το μυθιστόρημα του Ίμρε Κέρτες.Πρόκειται για μια γραφή που σε συντρίβει, που σε αφορά και που όμοιά της δεν έχω ξανασυναντήσει στον αναγνωστικό μου βίο.Σας το προτείνω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου