" Η Πτώση " , Αλμπέρ Καμύ


Το πάλαι ποτέ αμελητέο(;) 5,90 του εξωφύλλου δεν ισχύει,ευτυχώς.Στο κέντρο βρίσκεις τα βιβλία αυτής της σειράς με 2 ευρώ και,ναι,τόσο για τα μπάζα καταντήσαμε σαν λαός επιτρέποντας μια εφ΄όλης της ύλης εφιαλτική κυβέρνηση να υποβαθμίζει κάθε μέρα την ζωή μας, ώστε ακόμα και τα 5ευρα βρωμόχαρτα,τα οποία θεωρούσαμε ένα τίποτα, ως χτες-άλλα καταναλωτικά ζώα κι εμείς-ή στο κάτω-κάτω τα δουλεύαμε και θέλαμε να τα ξοδέψουμε,κατάντησε άθλος, τώρα να τα διαθέτουμε (και) για... βιβλία!
Τα Νόμπελ βέβαια δεν τα παίρνω και  στα σοβαρά-γενικά έχω στραβώσει από καιρό με τα διάφορα στημένα ή απλώς χαζά βραβεία αλλά η συλλογή του Καστανιώτη με τους νομπελίστες και δη σ΄ αυτήν την τιμή,είναι πολύ ενδιαφέρουσα και συνδυάζει πολλά τερπνά μετά πολλών ωφελίμων κι απ΄ό,τι ξέρω σκίζει σε πωλήσεις, λογικό το βρίσκω.*

Ένα από τα πιο περιεκτικά και δυνατά έργα του Αλμπέρ Καμύ,"Η Πτώση",ανήκει σ΄αυτή τη σειρά.Πρόκειται για τον συγκλονιστικό μονόλογο του πετυχημένου Γάλλου δικηγόρου Ζαν-Μπατίστ Κλαμάνς,ευχαριστημένου κατ΄αρχάς του ίδιου από τον εαυτό του,από την ζωή και την επιφανειακή ηθική του θωράκιση απέναντι στην κρεατομηχανή της καθημερινότητας,που συνθλίβει ψυχές και κορμιά άλλων,όχι εκείνου, διότι - όπως ο ίδιος μετά την κατάρρευση του σαθρού του οικοδομήματος ομολογεί-έχει  αναπτύξει μια θεατρινίστικη προσαρμοστικότητα,που ξεπερνώντας τα όρια του ηθικοφανούς και παθητικού χαμαιλεοντισμού,στον οποίο εκπαιδεύεται ο τυπικός σύγχρονος μέσος δυτικός,ο εκπολιτισμένος, ο χριστιανός,ο ψευδοφιλάνθρωπος, ο εκ του ασφαλούς δημοκράτης, στα λόγια ,ο συστημικός ανθρωπάκος και στον οποίο χαμαιλεοντισμό καταφεύγει,για να επιβιώσει, τρέφοντας την (μικρο)αστική ματαιοδοξία του με τις συμφορές των άλλων.

Αυτά ώσπου μια νύχτα,ο τέλειος αυτός τύπος,το πρότυπο έξυπνου, δραστήριου , κυρίως μη ανέντιμου λευκού και χορτασμένου-ναι,φυσικά λέω μη ανέντιμου,τεράστια θα΄ταν η διαφορά εννοιών αν έλεγα έντιμου- κυρίου,αφήνει μια γυναίκα να πέσει στα νερά του ποταμού, χωρίς να κάνει τίποτα, αυτός ο μέχρι πρότινος τόσο σπλαγχνικός ! Γιατί,πώς,τί του συνέβη;Τί ψυχή είχε χτίσει όλα αυτά τα χρόνια της μεγαλοστομίας του ο κίβδηλος φιλάνθρωπος;Από πού ξεπήδησαν και ποιά εμπόδια στην κρίσιμη στιγμή και δείλιασε; Δείλιασε;Δειλιάζουν οι τέλειες μαριονέτες;
Αυτό πάντως είναι το προσωπικό κομβικό σημείο του Ζαν- Μπατίστ Κλαμάνς.Για άλλους μπορεί να είναι κάτι διαφορετικό όταν, όπως για όλους,κάποια στιγμή έρχονται δύσκολα σε δύσκολη συγκυρία.
Η ξαφνική, που δεν είναι βέβαια και τόσο αιφνίδια στην πραγματικότητα, απαρχή της αντίστροφης μέτρησης ακριβώς στο χείλος της απύθμενης πτώσης είναι το επόμενο στάδιο.Η αποκάλυψη της συσσωρευμένης χυδαιότητας.Η λιποψυχιά, η κατρακύλα του χορτάτου και το ηθικό της ξεγύμνωμα...
Είτε μιλάμε για ένα άτομο,είτε για έναν λαό...Και μετά ο ενοχικός σπαραγμός.Η κραυγή.
Οι τύψεις. Πού όμως χρησιμεύουν σε τί;Διορθώνονται λάθη;Πισωγυρίζει, ας πούμε, ο χρόνος κι ανασταίνονται οι νεκροί;

Δεν έχω επομένως να πω πολλά.Με τα τυπικά του... κειμένου, που έτσι κι αλλιώς είναι άψογο,θα ήταν χαζό να ασχοληθώ,μετράει η ανάλυση και η κατάθεση ψυχής,που κάνει ο Καμύ ,αυτός ο πολύ ταλαντούχος που πήρε κατά γενική ομολογία ένα από τα λιγοστά "δίκαια" Νόμπελ, πέρα και πάνω από πολιτικούς υπολογισμούς και  άντεξε στον χρόνο , κέρδισε ειδικούς και κοινό και δεν χρειάζεται πολλές (επανα)συστάσεις.
Έτσι προτείνω απλώς, μάλλον θυμίζω, να διαβάσουμε και να ξαναδιαβάσουμε τον Αλμπέρ Καμύ,όλο το έργο του,χωρίς δισταγμό.
Ίσως ανοίξουν τα τηλεόπληκτα γκαβά μας και καταλάβουμε μερικά πράγματα...Ίσως αρχίσουμε να βουτάμε περισσότερο την γλώσσα μας στο μυαλό,όσο μας έχει απομείνει από την πολύχρονη και μεθοδική πολτοποίηση που του κάνουν τα μμε... Ίσως γίνουμε πιο φειδωλοί στα άλλοθι, που άκριτα δίνουμε στα λόγια και στις πράξεις των εκάστοτε προβεβλημένων και χαϊδεμένων του εκάστοτε κυρίαρχου συστήματος ...Ίσως...


*Δεν βλέπω να γίνονται  τρελές αναρτήσεις στα ιστολόγια για καινούργιους τίτλους,ψιλοψόφια η  κίνηση.

Ο μπλόγκερ και ο σταθερός αναγνώστης των 80-100 βιβλίων τον χρόνο-και σε κάποιες περιπτώσεις περισσότερα από εκατό -πώς να διαθέσει πια 1000,1200-1500 ευρώ ετησίως για νέα βιβλία; Δεν είναι, ίσως,(πολύ) φτωχός, ούτε όμως,πια,(τόσο) πλούσιος.Ο φτωχός και ο πλούσιος εξάλλου δεν έχουν ιδιαίτερη σχέση με το βιβλίο, μάλλον αδιαφορούν, ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Το βιβλίο το στηρίζει ο μορφωμένος-που και αυτό σηκώνει την συζήτησή του-αλλά μέσος κοινωνικά και επαγγελματικά,άρα και οικονομικά αναγνώστης -αυτός δηλαδή,που τρώει την μνημονιακή αφαίμαξη στην μάπα περισσότερο απ΄όλους.
Και να τα καταφέρει κάπως,διότι είναι...βιβλιοπρεζόνι , πάλι δεν μπορεί να αγοράσει όπως πριν,με αυτά (τα κολόχαρτα) που παίρνει ως μισθό,κουτσουρεμένα και με την ακρίβεια να έχει χτυπήσει κόκκινο πρέπει να διαλέξει ή να μπαλώσει δεκάδες άλλες τρύπες,που του ανοίγει καθημερινά ο άθλιος μνημονιακός θίασος ή να βολευτεί με προσφορές , παλιά , δανειστική...

Σχόλια

  1. νανα ιωαννιδου15/5/13 19:33

    Φιλτατη Βιβη
    Παντα με συγκινει ο Camus , γιατι μου θυμιζει τα νειατα μου!Ειχε ελθει το 54 στην Γαλλικη Ακαδημια Αθηνων δεν θυμαμαι σαν μαθητρια τι μας ειπε , αλλα θυμαμαι οταν βγηκαμε εξω , ειμαστε ολες ερωτευμενες μαζι του!Τι Τυπος , ομορφος , εξυπνος μ αυτο το τσιγαρο το λοξο στο στομα στυλ H Bogart .Oh , mon Dieu!
    Επι του πιεστηριου τωρα , καποιος αναγνωστης σου μας ειχε συστησει ενα φθηνο βιβλιοπωλειο στον Πειραια , αν σε διαβαζει θα ηθελα την διευθυνση. Την ειχε γραψει . Ευχαριστουμε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. 1.Ουάου,που λένε,είσαι πάρα πολύ τυχερή που έχεις δει και ακούσει από κοντά τον Καμύ!
      2.Μάλλον για την "Κιβωτό" θα μιλούσε στον πεζόδρομο της Δραγάτση, στο Δημαρχείο.Και καλό βιβλιοπωλείο και ωραίοι άνθρωποι οι ιδιοκτήτες του.

      Διαγραφή
  2. Ανώνυμος15/5/13 20:01

    Την Πτώση την αγόρασα κι εγώ τον Ιανουάριο, όταν είχε ξεκινήσει η προσφορά στο γνωστό βιβλιοπωλείο.
    Πρόκειται για ένα δυνατό κείμενο. Μια παγίδα, καθώς συντελείται η μεταφορική πτώση του αναγνώστη.
    Αν μπορώ, να παραθέσω ένα απόσπασμα (απ΄τα πολλά!) που λάτρεψα από το βιβλίο *:
    "[...]Το να εξουσιάζεις σου επιτρέπει ν'αναπνέεις, δε συμφωνείτε;[...]Αν είναι εργένης, έχει το σκύλο του. Η ουσία, σε τελευταία ανάλυση, είναι να μπορείς να θυμώνεις χωρίς ο άλλος να έχει το δικαίωμα να σου αντιμιλήσει. "Δεν αντιμιλούν στον πατέρα", την ξέρετε την έκφραση; Από μια άποψη είναι παράδοξη. Σε ποιον θ΄αντιμιλήσεις σ΄αυτόν τον κόσμο, αν όχι σ΄εκείνον που αγαπάς; Από μια άλλη άποψη, είναι πειστική. Κάποιος πρέπει να έχει την τελευταία λέξη. Η δύναμη λύνει όλα τα προβλήματα ".

    *δεν υποκαθιστά το ίδιο το κείμενο, ούτε και είναι φορέας σύντομης περίληψης.

    Α.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ακριβώς.Ποιό απόσπασμα να πρωτοδιαλέξει κανείς;Όλο το βιβλίο είναι εκπληκτικό!

      Διαγραφή
  3. Ανώνυμος15/5/13 20:42

    Με τον Καμύ άρχισα από τα βαθιά, από τον "Επαναστατημένο άνθρωπο", (βιβλίο που πρέπει να αναπληρώσω: μαζί μ' αυτό έχασα και το φίλο που του το δάνεισα).
    Φέτος ξανα-διάβασα τη γνωστή τριλογία (συν το "Μύθο του Σισύφου") για να ξανα-αγαπήσω τον Καμύ.
    Λατρεύω την καθαρή του ματιά, την πολιτική του σκέψη, την υπέροχη γραφή του.

    Στην "Πτώση" ο εξομολογητικός μονόλογος ενός ευυπόληπτου πολίτη μοιάζει να σου απευθύνεται προσωπικά, βάζοντάς σε προ των ευθυνών σου, σε βαθμό που σε κάνει να νιώσεις πως κι εσύ αδιαφόρησες, τουλάχιστον μια φορά στη ζωή σου, για την Πτώση κάποιου ανθρώπου.

    «Ξέρετε τι είναι η γοητεία; Ένας τρόπος να ακούς να σου απαντούν ναι, χωρίς να ‘χεις κάνει καμιά συγκεκριμένη ερώτηση»(ΚΑΜΥ)

    Το Νόμπελ του άξιζε με το παραπάνω. Κρίμα που πέθανε μόλις 47 χρονών, με τέτοιο παράλογο τρόπο.

    ΥΓ. Πάντα πίστευα ότι η ρήση του Σαρτρ "Ο Υπαρξισμός είναι ένας Ανθρωπισμός" ταιριάζει πιο πολύ στη φιλοσοφία του Καμύ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σκοπεύω να τον ξαναδιαβάσω όλο.Νομίζω μάλιστα ότι τώρα τον καταλαβαίνω καλύτερα.

      Διαγραφή
  4. Ανώνυμος15/5/13 20:44

    Ξέχασα να βάλω τη ...βούλα (Πατουλίδου!) Χα χα!

    κ.κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι αν δεν βάζατε θα σας αναγνώριζα,έχετε ένα εντελώς δικό σας τρόπο να σχολιάζετε.Μ΄άρεσε όμως το λογοπαίγνιο με την....Πατουλίδου!

      Διαγραφή
  5. Ανώνυμος16/5/13 13:08

    Τι μου θύμισες τώρα! Αλλά ψάχνοντας την βιβλιοθήκη μου
    διαπίστωσα με τρόμο ότι μου έχουν μείνει μόνο "Η παρεξήγηση"
    και "Ο ξένος". Τα υπόλοιπα? Πρέπει να ομολογήσω ότι τον
    "Επαναστατημένο άνθρωπο" τον ξεκίνησα πριν 30 και χρόνια,
    τον δοκίμασα τρεις τέσσερις φορές και τελικά δεν τον
    κατάφερα. Αλλά η "Πανούκλα" μπορώ να πω ότι με επηρέασε
    πάρα πολύ στα 18 μου. Τέλος πάντων επειδή οι εκδόσεις που
    έχω έχουν 6ψήφιους αριθμούς τηλεφώνων(!), λυπάμαι που τα
    δάνεισα και πίσω δεν τα πήρα.
    Παναγιώτης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τα δανείσματα θέλουν την ρέγουλά τους τελικά,όλοι έχουμε χάσει έτσι πολύτιμα βιβλία .Μου την δίνει αφάνταστα η αφασία μερικών.
      Εμείς σαν λέσχη ξαναρχίσαμε τα δανείσματα στο φουλ- διότι δεν παλεύεται να αγοράζουν οι πάντες όλα αυτά που βάζουμε για διάβασμα-και είμαστε πολύ τυπικοί μέχρι στιγμής.
      Την "Πτώση" πάντως την εντόπισα σ΄ένα ιστολόγιο,μπορείς να την διαβάσεις όλη ηλεκτρονικά χωρίς ιδιαίτερα κατεβάσματα κτλ.
      http://www.politikokafeneio.com/neo/modules.php?name=News&file=article&sid=2996

      Διαγραφή
  6. Εξαιρετικό βιβλίο. Το βρήκα πρόσφατα στην "εκπληκτική" τιμή των 2 ευρώ στην Πλατεία Αριστοτέλους σε κεντρικό υπόγειο βιβλιοπωλείο ανάμεσα σε άλλα κλασσικά αριστουργήματα που έχουν καταντήσει ευτελή αναγνώσματα. Τόση, λοιπόν, αξία αποδίδουμε σήμερα στη γνώση; Μπορούμε, εντούτοις, να διαθέσουμε 4,5 ευρώ στην παραλία της Θεσσαλονίκης για καφέ και αραλίκι. Αυτή είναι δυστυχώς η κουλτούρα του Νεοέλληνα. Πάλι καλά που υπάρχει ακόμη ένα σμάρι ανθρώπων που επιμένουν να αντιστέκονται στη φτήνια!!! Και ασφαλώς συγκαταλέγεστε σ' αυτούς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Όπως τα λέτε....Εσείς τουλάχιστον έχετε την Έκθεση-για να δούμε, ελπίζω να μην είναι η τελευταία-εδώ μας έχουνε πρήξει με τα παζάρια-αρπαχτές και τις διάσπαρτες εκδηλώσεις διάφορων, συχνότατα, ανεκδιήγητων στις περισσότερες από τις οποίες δεν συμβαίνει και τίποτα ενδιαφέρον...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Αλμπέρ Καμύ (Albert Camus, 1913 - 4 Ιανουαρίου 1960)
    του Paolo Flores d'Arcais
    http://aftercrisisblog.blogspot.gr/2014/01/1913-4-1960.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ωραία ανάρτηση σε ωραίο μπλογκ .Σας ευχαριστώ.

      Διαγραφή
  9. Βιβη εισαι θεα..ο τροπος που τα περιγραφεις ειναι λογια που ο καθενας μας κρυβει κατω απο τη γλωσσα του κ δεν βρικαμε τον τροπο να τα ταχτοποιησουμε κ να τα εκφρασουμε σαν εσενα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου