" Εκείνο Ακριβώς το Μπλε " , Άννα Ζέγκερς


Β΄Παγκόσμιος Πόλεμος,Μεξικό.Ο αγγειοπλάστης Μπενίτο φτιάχνει όμορφα κεραμικά πιάτα, ποτήρια,κύπελλα, λεκάνες και γενικώς χρηστικά αντικείμενα σπιτιού,που είναι πολύ ξεχωριστά κι ο κόσμος τα προτιμά εξαιτίας ενός ιδιαίτερης απόχρωσης μπλε χρώματος, που μ΄αυτό τα ζωγραφίζει πολύ μαστόρικα κι εμπνευσμένα και μαζί με την οικογένειά του,την γλυκιά γυναίκα και τα τρία αγόρια τους τα πουλούν κάθε βδομάδα στο μεγάλο παζάρι της πόλης του Μεξικού.
Οι πελάτες αγοράζουν πρόθυμα και πολλές είναι οι γυναίκες που ανανεώνουν το νοικοκυριό τους ή έτοιμάζουν το αντίστοιχο της κόρης τους προτιμώντας τα όμορφα αντικείμενα με το συγκεκριμένο μπλε χρώμα,που ίσως πρόκειται για το μπλε του κοβαλτίου.Αυτό το φοβερό μπλε που όταν το κοιτάς δεν το χορταίνεις και που σου μιλάει κατευθείαν στην ψυχή ταξιδεύοντάς την στα πέρατα του κόσμου.
Όπως όμως και να΄χει, το χρώμα εισάγεται από την Ευρώπη στην οποία μαίνεται ο πόλεμος και μάλιστα ειδικά ό,τι ερχόταν από την Γερμανία έχει τεθεί υπό  καθεστώς εμπάργκο καθώς το Μεξικό έχει συμμαχήσει με τις ΗΠΑ,που έχουν μπει πια στον πόλεμο και τα αποθέματα αυτού του υπέροχου μπλε έχουν τελειώσει κι η εισαγωγή νέας ποσότητας προσκρούει σε ένα σωρό τυπικές και ηθικές δυσκολίες.
Ο Μπενίτο κινδυνεύει να χάσει τους πελάτες του και το να αλλάξει το χαρακτηριστικό του χρώμα είναι εξίσου δύσκολο επειδή όλα τα καλά,τα ιδιαίτερα χρώματα και μοτίβα έχουν γίνει σήμα κατατεθέν των άλλων κεραμιστών που οφείλει να τους σεβαστεί,όπως εκείνοι αυτόν που ως τότε μονοπωλούσε εκείνο ακριβώς το μπλε.
Έτσι όταν μαθαίνει ότι ένας ξάδελφός του έχει μάλλον βρει τρόπο να φτιάχνει, εκεί στην χώρα τους, αυτό το υπέροχο μπλε χρώμα από τις πέτρες που πετάνε σαν άχρηστο υλικό σ΄ένα μεταλλείο ασημιού ξεκινάει,με ό,τι μέσα συγκοινωνίας διαθέτει η χώρα και κάνοντας ορισμένες διαδρομές και με τα πόδια, για να φτάσει εκεί που έχει εγκαταστήσει ο ξάδελφός του παρέα μ΄έναν άλλο συγγενή, έναν ιδιότυπο μύλο άλεσης των πετρωμάτων και κάποιες χειροκίνητες ιδιοκατασκευές,μηχανές παρασκευής χρωμάτων κεραμικής, μιας τέχνης που στο Μεξικό είναι και σήμερα πολύ διαδεδομένη και επίσης άκρως χρηστική.
Ο ξάδελφός του όντως έχει βρει τρόπο να συνθέτει υπέροχα χρώματα και κυρίως εκείνο ακριβώς το μπλε και τελικά ο Μπενίτο αφού κάνει ένα πολύμηνο οδοιπορικό , σχεδόν ως την άλλη άκρη της χώρας,γνωρίσει φτωχούς και πλούσιους , πονηρούς και άδολους ανθρώπους και καταστάσεις κάθε τύπου και ζήσει κι ο ίδιος δυσκολίες και ταλαιπωρίες μεγάλες θα επιστρέψει με τα κουτιά του γεμάτα με το πολυπόθητο μπλε που δεν θα του λείπει ποτέ πια και μάλιστα θα βρει επιστρέφοντας την οικογένειά του μεγαλύτερη κατά ένα καινούργιο μέλος,ένα κοριτσάκι που τόσο πολύ ήθελε να αποκτήσει.
Η Γερμανίδα συγγραφέας Άννα Ζέγκερς συνθέτει μια αλληγορική αναζήτηση του νοήματος της ζωής του καθενός μέσα από το οδοιπορικό του Μπενίτο για εκείνο ακριβώς το μπλε.Από την αφήγησή της περνούν από την μια οι περισσότερο ή λιγότερο βολεμένοι αστοί και μικροαστοί της χώρας-ο λιανέμπορος Φερνάντες που προσπαθεί να επιβιώσει με κάθε τρόπο από τις διακυμάνσεις της δουλειάς του  εξαιτίας ενός φριχτού πολέμου που οι συνέπειές του φτάνουν ως την μακρινή του χώρα,ο Βάσκες,ιδιοτελής δικηγοράκος σώγαμπρος του πλούσιου χονδρέμπορου Ραμίρες,ο  Γερμανός εισαγωγέας Μύλλερ,παντρεμένος με Μεξικάνα , μεξικανοποιημένος θα λέγαμε για τα καλά, που μετά από είκοσι χρόνια παραμονής στο Μεξικό , τώρα κρυφά,παράνομα και με κάθε τρόπο προσπαθεί κι αυτός να συνεχίσει την ζωή και να κρατήσει την δουλειά του-και από την άλλη οι φτωχοί άνθρωποι που δουλεύουν όπου βρουν και ζουν όπως τους τύχουν οι συνθήκες μέσα σε μεγάλη φτώχεια αλλά που δεν παύουν κι αυτοί να ονειρεύονται και να προσπαθούν να βρουν το δικό τους εκείνο ακριβώς το μπλε.
Η Ζέγκερς * συνθέτει με ωραία συγγραφική τεχνική  και πολύ γλαφυρό αφηγηματικό τρόπο έναν ολόκληρο  μικρόκοσμο με την πλήρη ταξική και κοινωνική του ιεράρχηση της δύσκολης εποχής και φτωχής χώρας στην οποία τον τοποθετεί,εντάσσοντάς τον με εύστοχο τρόπο στην παγκόσμια ροή της ιστορίας και καταδεικνύοντας ότι τα δεινά ενός πολύ μεγάλου πολέμου σαν κι αυτόν που έκανε η χιτλερική Γερμανία αφορούν κι άλλους πάρα πολλούς ανθρώπους εκτός από εκείνους που τον βιώνουν ,βεβαίως πολύ πιο δραματικά και αιματηρά,στα εδάφη τους.
Να μιλήσουμε για απαρχές της παγκοσμιοποίησης;Θα έλεγα πως ναι,ήδη το εμπόριο,από τον β΄ παγκόσμιο και όπως γίνεται πλέον από τότε υπερατλαντικά κι ακολουθώντας καταστάσεις που σε πρότερους χρόνους θα το άγγιζαν εντός μιας χώρας λιγότερο ή και καθόλου, μας αποδεικνύει αυτό ακριβώς.
Όμως η Ζέγκερς αν και ταλαιπωρήθηκε η ίδια από πολλά δεινά,δεν υπερτονίζει μονομερώς αυτά τα στοιχεία,εκπρόσωπος ούσα της μεγάλης γερμανικής ή μάλλον κεντροευρωπαϊκής ρομαντικής σχολής καταφέρνει να γράψει τελικά μια τρυφερή νουβέλα για την καλή πλευρά των ανθρώπων,όταν έχουν όμορφους και καλλιτεχνικούς στόχους και έναν ηθικό σκοπό από πίσω τους, όπως ο ήρωάς της ο Μπενίτο εν προκειμένω .
Ο Μπενίτο που είναι αναλφάβητος ο ίδιος μα στέλνει τα αγόρια του στο σχολείο , αντιλαμβανόμενος την χρησιμότητα της μόρφωσης και επίσης δεν πετάει στον δρόμο την αδελφή της γυναίκας του και τα τρια παιδιά της όταν ο άντρας της τους παρατάει , συναισθανόμενος εκείνος,ο Μπενίτο,την αληθινή ουσία της ανθρωπιάς ακριβώς την ώρα της χρείας.Η φιλοξενούμενη κάνει με την σειρά της ό,τι είναι δυνατόν να διατηρηθεί η καθημερινότητα αυτής της οικογένειας ομαλή.
Έτσι λειτουργούν και αρκετοί άνθρωποι από όλους αυτούς που συναντά στο οδοιπορικό του ο Μπενίτο,άλλοι είναι μοναχοφάηδες και αδιάφοροι αλλά πολλοί είναι  κι εκείνοι που δείχνουν την καλή πλευρά των ανθρώπων παρά τις δυσκολίες.
Ανταπόδοση,ανθρωπιά,αλληλλεγγύη,συνεργασία,όραμα,θέληση για έντιμη ζωή.Ωραίο δια ταύτα μιας ολιγοσέλιδης,πολύ  καλογραμμένης νουβέλας από τις εκδόσεις Άγρα,με μετάφραση του Γιώργου Δεπάστα.


Ένα διήγημά της,με τίτλο " Η Μέτοικος" δημοσιεύει η εφημερίδα Ριζοσπάστης εδώ.

Σχόλια

  1. Θα σου πρότεινα και την εξαιρετική νουβέλα της: Η εκδρομή των κοριτσιών που χάθηκαν

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου