"Καρδιά Τόσο Άσπρη",Χαβιέρ Μαρίας



Μεγάλη Πέμπτη 2 Μαΐου,πρωί.

Η αλήθεια είναι ότι έχω πάρα πολλές πασχαλινές δουλειές να κάνω και στην πραγματικότητα δεν είμαι για διάβασμα.Ξεκλέβω χρόνο όμως και διαβάζω τις πρώτες 14 σελίδες από το μυθιστόρημα του Ισπανού Χαβιέρ Μαρίας "Καρδιά Τόσο Άσπρη",που το φλερτάρω εδώ και καιρό * και φτάνοντας στη 14η σελίδα αποκομίζω την πρώτη μου εντύπωση.
Για να πω την αλήθεια κάτι δεν με ικανοποιεί.Κάτι δεν μου πάει καλά.Η περιγραφή της αυτοκτονίας με την οποία ξεκινάει την πρωτοπρόσωπή του αφήγηση ο Χαβιέρ Μαρίας δείχνει συγγραφική ευχέρεια μεγάλη ,μα μου φαίνεται ότι διανθίζεται με πολλές περικοκλάδες-περιττές κατά την γνώμη μου διότι είμαι και ανυπόμονος άνθρωπος από φυσικού μου-τί πήρε και τί δεν πήρε χαμπάρι η υπηρέτρια του σπιτιού, πώς και πού στάθηκε,τί έκανε ο πατέρας της νιόπαντρης γυναίκας που μέσα στο μπάνιο του σπιτιού του αυτοπυροβολήθηκε,τί είδε και τί δεν είδε ο μικρός του μπακάλη,που εκείνη την ώρα, ξεφόρτωνε μπουκάλια κρασιού για την γιορτή και τι απέγινε η λιωμένη τούρτα παγωτού, τέτοια πράγματα.

Λίγη ώρα μετά η εντύπωση αυτή ,κάπου στην τριακοστή πέμπτη σελίδα,υποχωρεί ατάκτως. Φυσικά. Οι αρετές της γραφής του Μαρίας είναι κάτι παραπάνω από φανερές και δεν είναι μόνον οι τεχνικές.
Κι εγώ βιάστηκα να βρω κάτι να πω,δεν τρώγομαι....
Ο Μαρίας συνεχίζει να κάνει εμπνευσμένη και συστηματική ανάλυση πολλών περιφερειακών καταστάσεων,  φεύγοντας από το θέμα στο οποίο βρίσκεται και περνώντας σ΄ένα άλλο με την μεγαλύτερη άνεση που φαντάζεται κάποιος .Παρατηρεί εστιάζοντας με οξύτατη αντίληψη στα βασικά αλλά και δευτερεύοντα συναισθήματα και πραγμένα των εμπλεκομένων και κυρίως στα δικά του ως αφηγητή- αυτοδιηγητικού μάλιστα,ρόλο που κρατάει σταθερά για τον εαυτό του αφήνοντάς τον πάντως να αναπνέει κι έξω από αυτόν- αλλά η τελική ανασύνθεση των όσων παρατηρεί ,με αυτήν την άκρως στοχαστική  διάθεση,κι η καταγραφή τους που επιχειρεί αμέσως μετά,είναι πάρα πολύ δύσκολη,  αυτή καθαυτή, διότι ελλοχεύει ο κίνδυνος να μετατραπεί σε μια εντυπωσιακή μυθιστορία βάσης,με έντονα στοιχεία αστυνομικής πλοκής, διακλαδωμένη όμως με πλήθος παραφυάδων-ιστοριών  γύρω της,που ενδέχεται -αν δεν διατυπωθούν με μέτρο- ν΄αποπροσανατολίσουν,να μείνουν σ΄ αυτό δηλαδή το κάτι ,που φοβήθηκα στην αρχή.
Ακριβώς όμως αυτό το ρίσκο που παίρνει, να κάνει δηλαδή μια δύσκολη,συνθετική και παρέμβλητη αφήγηση, είναι ό,τι απογειώνει το δημιούργημά του,καθώς ο Μαρίας ,επειδή το μπορεί, κεντάει στην συνέχεια με λέξεις ένα λεπτομερές και δύσκολο κομψοτέχνημα και παράλληλα με το βασικό, που έχει κατά νου σαν θέμα και σαν κεντρικό του μοτίβο, δεν διστάζει να προσθέτει συνεχώς  δεκάδες μικρότερα μοτίφ,που έλκουν ακόμα περισσότερο τον αναγνώστη,που, αν δεν βιαστεί, πρόκειται να απολαύσει ένα καθ΄όλα εξαιρετικό βιβλίο ,έναν μύχιο μονόλογο, πέρα για πέρα εξομολογητικό,ενός ανθρώπου που στέκεται απέναντι από τον καθρέφτη στον οποίο αντικατοπτρίζεται  η ψυχή η δική του αλλά και των υπολοίπων- οικείων και ξένων-κι όλο αυτό είναι σαν την συνεχή ροή ενός μυαλού ευαίσθητου ,σαν το αέναο βόμβισμα μιας παραγωγικής κυψέλης σκέψεων,σαν την ματιά μέσα από ένα καλειδοσκόπιο, διασκεδαστική και τρομαχτική παράλληλα,τόσο αληθινή όσο μαζί και ψεύτικη, που πριν-τόσο βιαστική είμαι ώρες και φορές-τις εξέλαβα σαν περικοκλάδες ...

Ο αφηγητής μας κατέχεται από λογής φόβους για την εξέλιξη του γάμου του με την συνάδελφό του μεταφράστρια και διερμηνέα Λουίσα,από το ταξίδι τους του μέλιτος κιόλας,επειδή ο πατέρας του,ο εκλεπτυσμένος και καλοστεκούμενος Ρανθ, ήταν ο σύζυγος της νεαρής γυναίκας που την αυτοκτονία της περιγράφει στην αρχή .Η νεαρή αυτή γυναίκα,η Τερέσα,αδελφή της επόμενης συζύγου τού Ρανθ της Χουανίτας,μητέρας του αφηγητή ,έχει μάθει κάτι που την οδηγεί στην αυτοκτονία μια βδομάδα μετά την επιστροφή του ζευγαριού από το γαμήλιο ταξίδι.
Ο αφηγητής, που το όνομά του είναι Χουάν, κυριεύεται από φόβους,ανησυχίες και πολλές αρνητικές σκέψεις , που τις επιτείνει η γνώση, έστω και ημιτελής,του θανάτου που βαραίνει την οικογενειακή ιστορία και μάλιστα ένα περιστατικό του οποίου γίνεται μάρτυρας κατά την δική του γαμήλια παραμονή στην Αβάνα,τις κάνει ακόμα πιο έντονες.
Ένα παράνομο ζευγάρι,στο διπλανό δωμάτιο, η Κουβανή Μύριαμ κι ο Ισπανός Γκιγιέρμο μαλώνουν για την συνέχιση της σχέσης τους και τους ακούει όταν εκείνη του ζητάει να σκοτώσει την γυναίκα του για να μείνει ελεύθερος κι αυτός της λέει να κάνει υπομονή γιατί η γυναίκα του είναι έτσι κι αλλιώς ετοιμοθάνατη.
Ο Χουάν κουβαλάει αυτήν την ξένη ιστορία μαζί του,την στοιβάζει χωρίς να την μοιραστεί με την σύζυγό του πάνω στην δική του οικογενειακή κι έρχεται γρήγορα να προστεθεί και μια ακόμα, που την ζει σαν τρίτος αλλά πιο άμεσα,σ΄ένα ταξίδι του επαγγελματικό στην Νέα Υόρκη και η οποία διαδραματίζεται ανάμεσα στην παλιά του φίλη και συνάδελφο Μάρτα κι έναν μυστήριο άντρα ,που τον λένε Μπιλ-το όνομα Μπιλ,από το Ουίλιαμ, αντιστοιχεί στα ισπανικά με το Γκιγιέρμο-και όλα αυτά,μαζί με ό,τι αργότερα ο Ρανθ αποκαλύπτει στην Λουίσα,την παλιά ιστορία και μοναδική αλήθεια για την αυτοκτονία της Τερέσας, ψυχικά τσακίζουν τον Χουάν,τον κυνηγούν, τα βλέπει στον πολυπρισματικό καθρέφτη-καλειδοσκόπιο,που έλεγα πιο πάνω.

Μ. Πέμπτη 2 Μαΐου ,ξημερώνοντας Μεγάλη Παρασκευή

Έχω τελειώσει το διάβασμα του μυθιστορήματος μέσα στην ησυχία της νύχτας.Η αρχική μου καχυποψία έχει διαλυθεί εντελώς.Αν μπορούσα δεν θα το άφηνα από χτες κιόλας από τα χέρια μου.Η ιστορία που πλέκει ο Μαρίας σε 316 σελίδες με τον παρμένο από τον Μάκβεθ του Σαίξπηρ τίτλο " Καρδιά Τόσο Άσπρη " χωρίς να κάνει σε κανένα σημείο, κανενός είδους, αφηγηματική κοιλιά, είναι μια ιστορία που θα θυμάμαι για καιρό και για τον συνταρακτικό τρόπο,που επέλεξε να χρησιμοποιήσει και για το λύσιμό της-όποιο κι αν είναι αυτό,δεν θα σας πω βέβαια-μα κυρίως,για όλα αυτά τα δικά του και δικά μας  που μοιράζεται μαζί μας,την αγωνία για την Αλήθεια και τις συνέπειές της,για τον Θάνατο όταν καλείται ο Έρωτας ή το Πάθος να του δώσει το ειδικό του βάρος,για τους λεπτούς και πολυεπίπεδους ανθρώπινους στοχασμούς για την ίδια μας την ζωή.

Κυριακή του Πάσχα,5 Μαΐου,μεσάνυχτα.

Είχα προγραμματίσει να (ξανα)διαβάσω Καμύ,μη ρωτάτε πως,έτσι μου΄ρθε.Ξεκίνησα αλλά το μυαλό μου παραμένει πεισματικά στον Χουάν ,στον Ρανθ,στην Λουίσα,στον Μαρίας....Δεν μπορώ λοιπόν παρά να συνεχίσω με ένα ακόμα μυθιστόρημά του.Δεν θέλω να βιαστώ αλλά νομίζω-κι εγώ πλέον-ότι ο τύπος είναι,το λιγότερο,χαρισματικός....


* Τον Χαβιέρ Μαρίας τον χρωστάω στους φίλους μπλόγκερς no14me και diavazontas .Ευχαριστώ ! 
Αν και-όπως ανακάλυψα και το λένε κι οι ίδιοι -τον είχε εντοπίσει ήδη ο Librofilo,έπρεπε να το φανταστώ....

Σχόλια

  1. Είναι αγαπημένος συγγραφέας πολλών αναγνωστών. Μακάρι να μεταφραστούν και τα υπόλοιπα βιβλία του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Που ολοένα πληθαίνουν,τι καλά.Ελπίζω κι εγώ να μεταφραστούν και τα υπόλοιπα και να μην τρέχω τώρα στα γεράματα να μάθω... ισπανικά.

      Διαγραφή
  2. Εξαιρετικό μυθιστόρημα! Πολυσύνθετο και ευρηματικό. Με αυτό έκανα κι εγώ τη γνωριμία μου με το έργο του Χαβιέρ Μαρίας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τόσο με κέρδισε η γραφή του που ενώ τώρα άρχισα τον "Εξώστη" κι έλεγα να πιάσω μετά Ίαν Μακ Γιούαν-"Στην Ακτή" ,που είδα ότι έχεις κι εσύ αποκομίσει καλή εντύπωση-και επιτέλους να τελειώσω και με τους παρατημένους "Άγριους Ντετέκτιβ" ,λέω,να τα παρατήσω όλα και να συνεχίσω και με τρίτο του Ισπανού....

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου