" Η Λέσχη της Αυτοκτονίας ",Ρόμπερτ Λούις Στήβενσον



Τα τρία κεφάλαια του βιβλίου του Ρόμπερτ Λούις Στήβενσον " Η Λέσχη της Αυτοκτονίας " θα μπορούσαν να διαβαστούν και σαν τρία σχετικώς αυτόνομα διηγήματα.
Κεντρικοί χαρακτήρες είναι ο πρίγκιπας της Βοημίας Φλόριζελ και ο υπασπιστής του,ο έμπιστος συνταγματάρχης Τζέραλντιν.Οι δυό τους βρίσκονται στο βικτωριανό Λονδίνο και αρέσκονται να μεταμφιέζονται και να ζουν διάφορες εμπειρίες που τους διασκεδάζουν αρκετά.
Η τριμερής ιστορία θα ξεκινήσει σε ένα μπαρ που εκεί θα γνωρίσουν έναν αλλόκοτο νεαρό που κερνάει τάρτες στους άγνωστους πελάτες κι όταν αυτοί δεν δεχτούν το κέρασμα τις τρώει…εκείνος.Οι δύο γλεντζέδες εισοδηματίες αρπάζουν την ευκαιρία για μια καινούργια περιπέτεια ,συστήνονται με ψεύτικα ονόματα,δέχονται το κέρασμα κι επειδή αυτός τους λέει ότι πρέπει οπωσδήποτε να μοιράσει όλες του τις τάρτες τον ακολουθούν στα υπόλοιπα λονδρέζικα νυχτερινά στέκια και κάποια στιγμή αρχίζουν οι αμοιβαίες εξομολογήσεις,ο μεν νεαρός τους αποκαλύπτει ότι είναι ένας θλιβερός ξοφλημένος που επιθυμεί να ξεμπερδεύει με την μάταιη πλέον ζωή του,αυτοί του λένε ότι τάχα τους συμβαίνει το ίδιο και καταλήγουν στην Λέσχη της Αυτοκτονίας, οδηγούμενοι από τον ανυποψίαστο και προφανέστατα αφελή νεαρό.


Εκεί γίνονται δεκτοί και μπαίνουν στα της μύησης,πώς δηλαδή κάποιοι υποψήφιοι αυτόχειρες θα λυτρωθούν από την ανώφελη και δυστυχισμένη τους ζωή από το χέρι όμως των άλλων μελών, επειδή οι ίδιοι επιθυμούν μεν αλλά δεν μπορούν να δώσουν οι ίδιοι το τέλος.

Γνωρίζουν διάφορους υποψήφιους όλων των ηλικιών και των επαγγελμάτων,αλλά οι ρομαντικοί και φιλοσοφούντες φοιτητές μοιάζει να υπερτερούν αριθμητικά.Όλοι πάντως περιμένουν υπομονετικά την υπόδειξη της Ειμαρμένης.Ο γηραιός κύριος Μάλθους για παράδειγμα συμμετέχει στη Λέσχη δύο χρόνια αλλά δεν του έχει έρθει ακόμα η σειρά καθώς η διαδικασία που ακολουθείται είναι απόλυτα βασισμένη στην τύχη αφού τραβάνε χαρτιά,ποιός θα είναι το θύμα και ποιος ο εκτελεστής. 
Αυτό ηρεμεί κάπως τον Τζέραλντιν, που έχει αντιληφθεί ότι αυτή η πλάκα δεν είναι ελεγχόμενη,δεν είναι σαν τις προηγούμενες που διασκέδασαν τόσο το αφεντικό του κι αυτόν και μπορεί να αποβεί μοιραία για τον αργόσχολο γαλαζοαίματο και μετά ποιος τον σώζει και τον ίδιο…
Καμιά φορά μοιράζεται η τράπουλα.Ο άσσος πίκα που είναι το σύμβολο του θανάτου πέφτει στον Μάλθους και ο άσσος σπαθί ,που υποδεικνύει τον εκτελεστή πέφτει στον νεαρό με τις τάρτες,που πάγωσε με το τραπουλόχαρτο κολλημένο στην άκρη των δακτύλων του,καθώςδεν είχε έρθει εκεί για να σκοτώσει,αλλά για να σκοτωθεί.
Ο γερο Μάθιους πάει καλλιά του αλλά ο σαχλάκιας πρίγκιπας αν και γίνεται έξαλλος με το όλο σκηνικό και την ανήθικη αγυρτεία επιμένει να ξαναπάει στη Λέσχη . Πάει,ξαναγίνεται η μοιρασιά και του έρχεται ο άσσος πίκα αλλά ευτυχώς υπάρχει ο καλός του αυλικός που το μυαλό του κόβει περισσότερο κι έχει προνοήσει να τον γλιτώσει σε περίπτωση που…. 



Στην δεύτερη ιστορία που ακολουθεί σαν συνέχεια-απίστευτα βαρετή όπως κι όλο το βιβλίο-σαν δεύτερο κεφάλαιο, κύρια πρόσωπα είναι ο Σίλας Σκάνταμοουρ-βαριέμαι να σας λέω ποιός,τι και τέτοια,δείξτε κατανόηση παρακαλώ- και ο νεαρός Τζέραλντιν, αδελφός του Συνταγματάρχη.Εδώ έχουμε κινήσεις σε ξενοδοχεία,χορούς μασκέ και γοητευτικές κυρίες κι ένα πτώμα στο σωστό κρεβάτι την κατάλληλη στιγμή,που είναι του καημένου του νεαρού Τζέραλντιν.



Στο τρίτο κεφάλαιο-ιστορία παρακολουθούμε πώς στήνεται από τον συνταγματάρχη Τζέραλντιν η μονομαχία του πρίγκηπα με τον πρόεδρο της Λέσχης,τον οποίο ο κυρ πρίγκηπας θεωρεί υπεύθυνο για όλο αυτό το σερί θανάτων, καθώς ο γαλαζοαίματός μας νιώθει ότι έχει χρεωθεί ηθικά τον θάνατο του νεαρού,με όλες αυτές τις βλακείες που έχει κάνει για να ζήσει πριγκιπικές περιπέτειες ινγκόγνιτο και τα ρέστα.


Στο τέλος πάντως ζήσαν αυτοί καλά,ο καλός πρίγκηπας μοιράζει λεφτά και δουλειές κτλ κτλ και το απείρως κοψοφλέβικο βιβλίο ,με μετάφραση που δεν περίμενα από τον συγχωρεμένο τον Δενέγρη να είναι έτσι επίπεδη και άνευρη,με ξενέρωσε θεματικά και δεν έχω καμία όρεξη να πω τίποτα περισσότερο γι αυτό,κακό προς Θεού δεν το λες,ο Στήβενσον επιχειρεί και πετυχαίνει να φτιάξει μιαν ατμόσφαιρα μυστηρίου-ειδικά στο πρώτο διήγημα - αλλά εν γένει βαριόμουν φριχτά… Κι αν στάθηκα στην πρώτη ιστορία το έκανα, μου φαίνεται ,από κεκτημένη ταχύτητα…
Ξενέρωσα τόσο που από την Παρασκευή που το διάβασα δεν έχω ξεκινήσει καινούργιο ή ξαναπιάσει ένα τα δυό από καιρό αρχινισμένα,που δεν λέω να παρατήσω ή επιτέλους να τελειώσω….


Σχόλια