"Ο Θρύλος του Αγίου Πότη" , Γιόζεφ Ροτ

Το κειμενάκι που ακολουθεί αντί μιας συμβατικής παρουσίασης, είναι πιο ταπεινό απ΄τα ταπεινά κι ασήμαντο απ΄τ΄ ασήμαντα,μοιάζει εκτός θέματος ,όμως δεν είναι,απλώς γράφτηκε με διάθεση ελαφρώς παιγνιώδη,γιατί είναι εμπνευσμένο απ΄τον Γιόζεφ Ροτ ,συγγραφέα με ωραία ψυχή, ελεύθερο, που νόμιζε για θλιμμένο αστείο την ζωή των ανθρώπων κι έτσι,άντεξε κι ο ίδιος την θλίψη της εύθυμα μα και μοιράστηκε μ΄ ευκινησία γελωτοποιού την θλιβερότητά της κι όσο για την δική του την μύχια σκέψη, περιφέροντάς τη σε γιορτή και λύπη,μισοάδειο και μαζί μισογεμάτο ποτήρι και μπουκάλι,την "άδειασε" με την γενναιότητα του ταλέντου του στα μεθυσμένα και ξεμέθυστα βιβλία του,σαν ετούτο καλή ώρα, σαν ύστατη,θέλουμε να πιστεύουμε, σπονδή.

 



Το κειμενάκι


Να σας πω ή να μην μιλήσω για το τι συνέβη χικ κι αδυνατώ επί του παρόντος χικ να φέρω εις πέρας την αποστολή χικ που μου προόρισε η μοίρα να εκτελώ χικ ένα καθήκον βαρυσήμαντο χικ για τα βιβλία των άλλων ν΄αποφαίνομαι χωρίς χικ να χρειάζεται να δείχνω το πτυχίο μου του ανατόμου λέξεων χικ διαδίκτυο γαρ και blogging χικ μπορώ , φαντάζομαι , ν΄αυτοσαρκάζομαι τουλάχιστον χικ λοιπόν στο καφενείο αυτό που το αποκάλεσα μια μέρα οι "καταφρονεμένοι" χικ και κόλλησαν κι οι φίλοι μου κι έτσι το λένε χικ κι έγιναν θαμώνες χικ κι άρχισαν να τα πίνουν όλο και πιο συχνά χικ και η αυλή του κατάμεστη από κόσμο κάθε βράδυ είναι χικ καθότι άλλοι ξημεροβραδιάζονταν στην ερτ ως τώρα χικ άλλοι εκκλησία του δήμου χικ αναβιώνουνε εις Καταφρονεμένους, τι σου είναι η ζωή χικ και πέρναγα κι εγώ απο΄ κει προχτές χικ και μ΄ αρχίσανε γιατί ήταν μαζεμένοι κιόλας οι διαβόλοι χικ κάτσε να πιείς ένα ποτηράκι χικ αντιστάθηκα στην αρχή σθεναρά χικ οι ώρες είναι κρίσιμες χικ τους λέω,δεν είστε αναλόγως σοβαροί , φιλαράκια χικ καθένας στο πόστο του πρέπει να μένει πιστός χικ κι ας το πήρε μόνος του χικ δεν θα τον θυσιάσω τον καλό μου πρότερο βίο χικ εγώ θα κρατηθώ στο ύψος των περιστάσεων χικ μη με τραβάτε να χαρείτε χικ έχω αναλάβει χρέη που δεν καταλαβαίνετε χικ μ΄αρέσει και μένα το ποτό, δεν το αρνούμαι χικ όμως μη μπερδευτώ πίνοντας χικ κι αραδιάζω άλλ΄ αντ΄ άλλων χικ έχω καθήκοντα αναλάβει λέμε χικ να φτάσω πρέπει σπίτι νηφάλιος χικ πόλεμος ιδεολογικός έχει ανάψει χικ με περιμένει κι εμένα μετερίζι χικ το κοινό δεν πρέπει να το νοιάζει αν φάγαμε στο σπίτι μας χικ μακαρόνια, φερ΄ειπείν ,με τρικολόρ σάλτσα χικ σωστό δεν είναι αν ας πούμε η λογοτεχνία είναι το αμπρί μας χικ ν΄ανακατεύουμε τα πυρομαχικά με τα ευτελή προσωπικά μας χικ ν΄ ασχολείται σοβαρά είμαι ο μόνος μου φαίνεται που απόμεινε χικ άντε και κανα δυο ακόμα χικ που όμως παρασύρονται χικ τι είπατε χικ πως με τα βιβλία και παρλάτες επ΄αυτών μπαλώνω τη ζωή ; χικ και δεν σκοτίζεται η μάζα για τα βιβλία γενικώς ;χικ μα ούτε και για τις σάλτσες μου ενδιαφέρονται; χικ ούτε και γι΄αυτά που πιστεύω εγώ για δαύτα ;χικ τι διαβάζω και προς τι αναλύω λοιπόν με ρωτάτε και πως με τόση σιγουριά βρίσκω χικ τα κουσούρια των αλλονών χικ μαύρα μεσάνυχτα όλοι σας χικ άδικα κουράζομαι ,άδικα κι ο καημένος ο Ροτ έγραφε κι έγραφε χικ σπουδαίος συγγραφέας αν και μέγας πότης,φίλοι μου ανόητοι , μέχρι που τα τίναξε χικ μα σ΄αυτή την χώρα όλοι έτσι κι αλλιώς κάνουν πως τα ξέρουν όλα χικ μα όχι τα σωστά χικ για όλα τα εύκολα και τα ανώδυνα μια γνώμη χικ και που δεν σηκώνει αμφισβήτηση θα πουν αβίαστα χικ και πρέπει να την φυτέψουν στο κεφάλι κι όλων των άλλων χικ επειδή σαν να λέμε χικ αφού εγώ εγώ εγώ εγώ εγώ είμαι ό,τι είμαι χικ πρέπει να θεωρήσεις ελάττωμα το ότι εσύ δεν είσαι χικ κι αν γελάς μ΄αυτά χικ θα στα επιβάλω έννοια σου χικ θα κάνω πρώτα ό,τι νομίζω πως κάνεις χικ ορίστε,το κάνω καλύτερα χικ ιδού,σε μιμούμαι για να σε μειώσω βεβαίως μετά χικ θύμωσα τώρα,σειρά μου χικ κι ας διάβαζα πριν να γίνω χικ ντίρλα χικ το "Θείο Τραγί" χικ του Σκαρίμπα χικ στο καπάκι με τούτο του Πότη Ροτ χικ εεε, του Γιόζεφ Ροτ χικ τα΄χω λιγάκι μπερδέψει χικ με καταφέρατε να παρασυρθώ χικ δεν κατάλαβα Χριστό από τον άτιμο τον Σκαρίμπα χικ άμα δεν είχα ζαλιστεί λιγάκι δεν θα τ΄ομολογούσα χικ ούτε να γνωρίζονταν ο χικ κι ο χικ όχι ο Ροτ κι ο κυρ-Σκαρίμπας θέλω να πω χικ πώς καταντάει ο άνθρωπος σαν είναι σφιχτός από γεννησιμιού του χικ ψειριάρης στα αισθήματα και φειδωλός χικ αλλ΄ας όψεται η δημοκαρτία χικ το επαναλαμβάνω,εεεεε,ορθή επανάληψις χικ δημοκρατία,δημοκρατία χικ μου περίσσεψε υλικό απ΄τ΄αλάνθαστο συμπερασματολό γιό μου χικ κι είπα να ξεφορτωθώ λίγη ξερολική ξινίλα χικ κι αν αναρωτιέστε τι γίνεται κι αν πίνει ή δεν πίνει ο πρώτος διδάξας την φειδώ σε όλα χικ να που πίνει χικ όμως πίνει δεν πίνει χικ αν τον ιεροκήρυκα παριστάνει συνεχώς χικ αυτά παθαίνει χικ χικ χικ χικ



Οι σκέψεις

Μερικές φορές,αμετανόητος όντας και απτόητος λάτρης του διαβάσματος,βιβλιοφάγος που γράφεις παράλληλα σε μπλογκ τις εντυπώσεις σου από τα διαβάσματά σου , διαλέγεις ένα βιβλίο κι αμέσως μετά κι ένα άλλο-εν προκειμένω τον εξαίσιο και ξέχειλο από ανθρωπιά  "Θρύλο του Αγίου Πότη " του Γιόζεφ Ροτ και την επόμενη μέρα κάτι σε σπρώχνει στο επληκτικό και ταυτοχρόνως απαίσιο και τρομαχτικό  "Θείο Τραγί" του Γιάννη Σκαρίμπα- και τότε διαπιστώνεις,όταν διαβάζεις ειδικά τέτοιου βεληνεκούς κείμενα , πως αν αφήσεις λίγο χρόνο να περάσει από πάνω τους κι ενώ πιθανότατα διαβάζεις ήδη κι άλλου ανθρώπου την σοφία ή την ανοησία ή την κατάθεση ψυχής ή την αλαζονεία-ότι μοιάζουν πάρα πολύ σε ένα πολύ σημαντικό διά ταύτα, ότι σε βοηθάνε να σκαρφαλώσεις κι εσύ στα ανηφορικά μονοπάτια της κορυφαίας σκέψης, εκείνων που τα έγραψαν . Αυτό εξάλλου δεν θέλουμε από τα βιβλία;Την ανύψωση του πνεύματός μας;

Αρχίζει μέσα σου λοιπόν δημιουργικός αναβρασμός και ανοίγεις με τον εαυτό σου διάλογο και δουλεύει το μυαλό ακάματα με εφόδιο την δική τους συγγραφή,ανθρώπων χαρισματικών σαν τον Ροτ και τον Σκαρίμπα και γι αυτό αντί να αρχίσεις το σύνηθες μπλα μπλα ( το ύφος, ο συγγραφέας αφηγείται έτσι, αυτό κι εκείνο και το άλλο,η νεοτερικότητα,η γλώσσα, τι σου άρεσε ,αν πήγες σ΄ένα παζάρι βιβλίων και το είχαν το βιβλίο φτηνότερα,αν εξάγεται το τάδε συμπέρασμα από την πρώτη άνιση ή επληκτική παράγραφο ή δεν υπάρχει εμφανές δια ταύτα ή και καθόλου κτλ κτλ κτλ, εξομολογητικά σχετικοάσχετα πράγματα, που προσωπικά τα συνηθίζω και θα τα συνεχίσω ) εσύ κλωθογυρίζεις ΚΑΙ  σε άλλα ΚΑΙ τολμάς ένα κείμενο σαν το κειμενάκι παραπάνω.
Τι καλύτερο,λέω, απ΄αυτό;
Τι άλλο μπορεί να είναι εκτός από την απελευθέρωση της σκέψης και  αποτόλμηση της κερδισμένης άξια ελευθερίας της το μέγιστό μας  κέρδος από την ανάγνωση;

Ο πραγματικός έξω-αναγνωστικός χρόνος όμως τρέχει απίστευτα κυνικός και για σένα και χίλια δυο άτομα μιας καθημερινότητας ίδιας και μαζί και διαφορετικής με τους χιλιάδες άλλους ,που μιλάτε την ίδια γλώσσα και που τίποτα πέρα απ΄αυτήν δεν σε συνδέει ηθικά μαζί τους, αλλά εξαιτίας της και μόνον είστε, εκ των πραγμάτων, ο ένας στου άλλου το μάτι και το αυτί εκτεθειμένοι.

Κι έτσι αν είσαι βιβλιόφιλος και επιπλέον μπλόγκερ και επέλεξες να καταγράφεις , αδέξια είναι το πιο πιθανό,σαν σε ημερολόγιο -για να θυμάσαι πρώτα εσύ ο ίδιος τα διαβάσματά σου-σκέψεις για τα βιβλία που διάβασες ,αποδεχόμενος και κάποια συμπαρομαρτούντα και εννοείς να τις μοιράζεσαι ποικιλοτρόπως με άγνωστο κόσμο και που χαίρεσαι αν μπορείς να κατανοείς και να μην το κρατάς για πάρτη σου ότι το επίπεδο της γραφής του Ροτ και του Σκαρίμπα ,έτσι απλά, είναι μεγάλο,τι πιο χρήσιμο απ΄αυτό, σε τέτοιους βάρβαρους καιρούς και μαζί και όμορφο;

Γιατί  αν λες κάπου την γνώμη σου και γράφεις αυτές τις πέντε κι  εκατόν πέντε αράδες για ό,τι σου άρεσε κι ό,τι δεν σου άρεσε, ό,τι κατάλαβες κι ό,τι δεν κατάλαβες από τα διαβάσματα, μπορείς ,λέω, να το κάνεις ελεύθερα αρκεί να έχεις μιαν ελάχιστη σεμνότητα και να μην προσβάλεις ανθρώπους, μπορείς να παίρνεις άδεια από την... σημαία και να τα καταθέτεις χωρίς να περιμένεις απολύτως τίποτα και αν τα κρισάρουν κι οι άλλοι οι βαρεμένοι σαν και σένα μα τους βάζει ενίοτε ο εξαποδώ να χολιάσουν,να λες δεν βαριέσαι,δεν τρέχει και τίποτα,διότι  δεν χρωστάς εξόν της Μιχαλούς,τι καλά,  και δεν χρωστάνε κι αυτοί εξόν το ίδιο της ιδίας,τι καλά, κι όταν απονεμηθούν -και από ποιόν άραγε-τα βραβεία της μπλογκικής βιβλιοσοβαρότητος του Εγωταξερολανιστάν να έχεις καταφέρει να μη σε νοιάξει αν δεν σου δώσουν κι εσένα κομματάκι από το λουκουμοβραβείο,τι λες εκεί...

Γιατί αλλού χτίζεται και γκρεμίζεται  η πραγματική ζωή,που δίνει λόγο ύπαρξης στα βιβλία και σημασία αυτή έχει και όχι το πως κάποιοι, ειδικοί και μη ειδικοί , μ ι λ ο ύ ν   γι αυτά.

Γιατί σ΄αυτήν,την αληθινή ζωή, κάθε μέρα, ένα βιβλίο, για εκείνον που έτυχε ή συνειδητά είναι ο αναγνώστης του,όπου κι αν βρίσκεται, όπως και για όποιον λόγο κι αν το διάλεξε,ό,τι και να είναι αυτό το βιβλίο,ακόμα κι αν είναι μια ευπώλητη μπούρδα ,  μπορεί να αποτελέσει συντροφιά και διέξοδο χίλιες φορές προτιμότερο από το να σαπίζει μπροστά σε μια καθεστωτική τηλεόραση,που του στερεί με την χυδαιότητα της εικόνας κάθε πιθανότητα σκέψης και κάθε φαντασία.
Κι ας διαβάζει μόνο για διασκέδαση,για προβληματισμό, για γνώση,για χαβαλέ,για εκτόνωση,για να ονειρευτεί,για να κλειστεί στον εαυτό του, για κοινωνικότητα,για μεγάλα λόγια,για επίδειξη,για αρλουμπολογία,για στοχασμό,για όλα αυτά ή για κανένα, για ό,τι του κάνει κέφι του καθενός,αυτό μας έλειπε να κραδαίνουμε ο ένας στην μούρη του άλλου, ως προς τους ρυθμούς ανάγνωσης και τον αριθμό βιβλίων,νεόκοπα σοβαρόμετρα.

Γιατί έναν,έναν μόνο ακόμα  άνθρωπο,να στρέψει ο μπλόγκερ ή ένας βιβλιοπώλης που διαβάζει κάπως ή ένας (άγνωστος ,μη αμειβόμενος )συντονιστής μιας λέσχης ανάγνωσης (που κάνει την πλάκα της και σαν παρέα) ,με οποιοδήποτε τρόπο στην α ν ά  γ ν ω σ η  βιβλίων αντί της τηλεόρασης και μάλιστα αν καταφέρει να είναι αυτή η στροφή προς ένα είδος που στέκεται μισό σκαλάκι παραπάνω από το ευπώλητο βιβλίο του συρμού-μια και ξέρουν κατά βάθος όλοι οι πιο πάνω ποιό είναι κι ο κάθε νεοφώτιστος επίσης το καταλαβαίνει,με μόλις δυο προτάσεις της προκοπής-μπορεί, τότε,ο μπλόγκερ, ο βιβλιοπώλης ο λεσχοσυντονιστής,εσύ που είσαι ό,τι είσαι κι είσαι βασικά ο εαυτός σου, να νιώσεις, μέσα σ΄αυτήν την κρίση, λιγότερο δούλος.



Σχόλια

  1. Ανώνυμος27/6/13 17:29

    Καλά και πολύ ευγενικά τα λέτε αλλά τα καλάμια μερικών δεν παλεύονται.Δεν αξίζει ενδεχομένως και τον κόπο σας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Νικολέτα27/6/13 23:05

    Aν γινόσουν ακόμα πιο σαφής;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. χικ σαφέστερη δεν γίνεται χικ

      Διαγραφή
  3. Ανώνυμος28/6/13 01:26

    Το μόνο σίγουρο είναι ότι η αληθινή ζωή όντως είναι αλλού και το αλκοόλ πέραν της πλάκας είναι μεγάλη κατάρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ανώνυμος28/6/13 01:53

    καις το βιβλίο ρε γαμώτο με τους ηλίθιους που κάθεσαι κι ασχολείσαι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε φυσιολογικές συνθήκες θα σου έλεγα αμέσως: έχεις δίκιο.Αλλά σε συνθήκες διαδικτύου δεν είμαι υπέρμαχος μιας ρέπλικας λογίας κριτικής,όπως την έχουν επιβάλει οι επαγγελματίες βιβλικριτικοί. Πρέπει να μου αναγνωρίζεται το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου μου,να μπορώ μια από τις επόμενες φορές να γράψω μια συνταγή για κολοκυθοκεφτέδες αντί της γνώμης μου για κάτι που διάβασα.Είναι θέμα αντίληψης δημοκρατίας σε μικρογραφία.

      Διαγραφή
  5. Ανώνυμος28/6/13 13:59

    Σ'ελεύθερη χώρα ζούμε(λέμε τώρα), οπότε ο καθένας μπορεί να βλέπει και να διαβάζει ό,τι θέλει και επίσης ν'αναρτεί ό,τι και όπως θέλει. Η Εγώταξέρωόλα νοοτροπία διέπει πολλά μπλογκς, όχι μόνο βιβλιοφιλικά και ευτυχώς είμαστε ελεύθεροι να επιλέξουμε τι παρακολουθούμε και τι όχι.
    Όσον αφορά τον θρύλο του Αγ.Πότη, παρόλο που λατρεύω τον Ροτ, το συγκεκριμένο με απογοήτευσε.
    Ε.Γ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε απογοήτευσε, λες,όχι απλώς δεν σου άρεσε ιδιαίτερα ή κάτι πιο επιεικές.Γιατί;

      Στα υπόλοιπα συμφωνώ,αυτή η νοοτροπία της αυθεντίας είναι σιχαμένη πια,με νευριάζει απίστευτα.

      Διαγραφή
  6. Γιώργος Παπανικολάου12/2/14 13:51

    Το καταπληκτικό σας άρθρο θα έπρεπε να δημοσιευτεί σε όλα τα έντυπα.Δυστυχώς προτιμώνται αηδίες και ξεράσματα δημοσιογραφίσκων,συγγραφίσκων και ανθρωπαρίων γενικώς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Απλά εξαιρετικό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου