"Οι Άγριοι Ντετέκτιβ",Ρομπέρτο Μπολάνιο. Α΄

Λαθραγρεύσεις αντιφατικών σκέψεων μιας μέσης αναγνώστριας για ένα βαρετό (;)βιβλίο ενός καταπληκτικού συγγραφέα-όχι δεν νομίζω να μου έστριψε....


  
Νέος αναγνωστικός καημός μου ενέσκυψε,ευτυχώς όχι νταλκάς μια κι αυτό το βιβλίο δεν μου άρεσε καν,το ξεκαθαρίζω με το καλησπέρα σας-παραμένω πιστή σε προηγηθέντες έρωτες -πχ Κουτσό, Μυθιστόρημα Κυρίας Έρσης, Ο Γέροντας με τους Χαρταϊτούς, Ο Άγγελος στο Πηγάδι,Ματωμένος Μεσημβρινός,Το Σβήσιμο, Η Καρδιά Κυνηγάει Μονάχη,ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος-σοβαρά μιλάω-Τα 28 Ωραιότερα Παραμύθια-ο έρωτας είναι τυφλός-όλος ο Καμύ, ο Μπόρχες και πέντε΄έξι ακόμα, από Αμερικανούς κυρίως συν τους παλιούς Ρώσους σχεδόν απαξάπαντες,φτάνουν-αλλά με τον συγγραφέα του ,πώς να το εξηγήσω δίχως να με περάσετε για τρελή, ενθουσιάστηκα για τα καλά, απόρησα με το πρωτοφανές,απείρως συνθετικό,συνταρακτικό,πολύπλοκο,και πολλά ακόμα άκρως επαινετικά ,μυαλό και ύφος του.

Δεν μου έφταναν λοιπόν ένα σωρό εκκρεμότητες με αμέτρητα βιβλία που εννοώ να έχω διαβάσει πριν τα τινάξω- και λεφτά ας μην το σκέφτομαι καλύτερα,πως θα βρω για να τα αγοράσω-κάτι μου συνέβη με τον πολυσυζητημένο Ρομπέρτο Μπολάνιο,του οποίου τους "Άγριους Ντετέκτιβ" είχα πριν μήνες ξεκινήσει μα τους παράτησα διότι βαριόμουν-μάλιστα εγώ η τίποτα βαριόμουν το ιερό τέρας-αλλά περιέργως τον σκεφτόμουν συνεχώς κι επειδή κάτι με έτρωγε φαίνεται,τον ξανάπιανα και πάλι τα ίδια, εγώ η τίποτα ήμουν φυσικά υπομονετική , ανεχόμουν τις ατελείωτες διηγήσεις για ό,τι , μα ό,τι του είχε μόλις έρθει στο κεφάλι κι αυτός αφού με βατά κεφαλαιάκια με ξεγελούσε, μετά με κοπάναγε αλύπητα με τόνους καταιγιστικού,ακαταλαβίστικου,σχετικοάσχετου μπλαμπλα και μ΄ έκανε να βαριέμαι,ίσως διότι δεν καταλάβαινα που το πήγαινε,καθώς κλωθογύριζε με τρομερή μάλιστα επιμονή,τα ερωτογκομενικά κυρίως ή έτσι νόμιζα των δυο ηρώων, των πιο κεντρικών υποτίθεται, διότι απ΄ αυτή την λογοτεχνική χύτρα-μα πως να αποκαλέσω αβίαστα μυθιστόρημα ένα... καζάνι μαγειρέματος,έναν τόμο νοσοκομείου που καταγράφονται επείγοντα-περνάνε δεκάδες πρόσωπα, τόσα,που είναι άθλος μνήμης να τα θυμάσαι, ποιός είναι ο καθένας, τι και πού κάνει και γιατί,πότε και με ποιούς παρέα-αυτό κι αν πρέπει να πονοκεφαλιάσεις κάπως να ταξινομήσεις -με αμέτρητους βαρεμένους,φορτωμένους συναισθήματα ήρωες, ανασυρμένους νεκροζώντανους από και σε περασμένες δεκαετίες που ή δεν είχα γεννηθεί ,τόσο παλιές δηλαδή  αναφορές σε πρόσωπα και καταστάσεις ή ήμουνα παιδάκι και τότε γιατί να ξέρω ντε και καλά το κλίμα της εποχής στην άλλη άκρη της γης και να οι τύποι οι τζαζεμένοι,δικαίως τζαζεμένοι ,δεν λέω,μιλάμε για τη Νότια Αμερική, την πιο φανταχτερή λεωφόρο της λογοτεχνικής ρυμοτομίας,την ιδανικότερη για παρέλαση στρατιάς από καρικατούρες που τις σκαρώνουν σπουδαίοι παραμυθάδες και κυρίως περάσματος για μυθικές γυναίκες,τύπισσες ,άλλες εντελώς περίεργες,άλλες πιο νορμάλ, όλες με- το λιγότερο- μια υπαρξιακής προέλευσης ψύχωση κι απόγνωση και κάπως έτσι και η ταπεινότητά μου με το μυαλό σε κατάσταση αναγνωστικού πειραματισμού, κάτι σαν τον τραλαλα εικοσάχρονο φοιτητομεθούα, που πάει γυρεύοντας να δει πόσο αλκοόλ αντέχει το σηκώτι του, συνέχιζα, μα έλα που, η κακομαθημένη της δυτικούλας εν γένει λογοτεχνίας, κόλλαγα συνεχώς,μένοντας ενεή,  στην απαράδεκτη και διόλου διαστροφικά άρα ευλόγως ηδονική φάση,σαν αυτή του μεθυσιού,που επικοινωνείς με τους γύρω μεν, αλλά έχεις κουφαθεί και κάνεις κάτι χαζά οχτάρια,οπότε τότε έξαλλη τον (ξανα)παρατούσα τον Νοτιοαμερικάνο ,κατακουρασμένη,άντε και.... ρε φίλε,σκεφτόμουν, αναρωτώμενη, τι με νοιάζει τώρα εμένα η δαιδαλώδης αναζήτηση-αν αυτό είναι το διαταύτα,σιγά μην είναι- της ποιήτριας Σεσάρεα τάδε, ενστικτορεαλίστριας στο Μεξικό του 1960,70 και πιο πριν και πιο μετά και τι είναι αυτό το τσίρκουλο ενστικτορεαλιστών ποιητών του ανύπαρκτου,που αλωνίζει την υδρόγειο,μέχρι στην Αφρική (!)  στέλνει ο Μπολάνιο τον βλαμμένο αρχιλουζεράκια ενστικτορεαλιστή Αρτούρο Μπελάνο-τι τύπος όμως,τον εαυτό του μάλλον περιγράφει- και εμένα, από μια οπτική, σκασίλα μου αν την αποτελούν την ομάδα ευφυείς Χιλιάνοι- της εξορίας πικρά παιδιά,λόγω του αρχικαθικιού Πινοσέτ- και ωραίοι τρελοί Περουβιανοί και σιχαμένοι Ισπανοί και σε στυλ κομήτη κάθε πικραμένος γκομενιάρης,όμως να που επέστρεφα στον τρομερό αυτό συγγραφέα κι άντε πάλι από την αρχή, διότι κάτι απείρως πιο δυνατό από τις αναγνωστικές μου ελλείψεις και κυρίως τις αναστολές στις παρούσες συγκυρίες τουλάχιστον με έσπρωχνε στις σελίδες του, που δεν είναι, αυτές κιόλας οι συγκεκριμένες που ξεπηδάνε από το αχταρμικόν του συνόλου, και λίγες...



Σχόλια

  1. Ανώνυμος2/9/13 15:44

    Σας προτείνω να διαβάστε σύντομα και κάποιο άλλο του Μπολάνιο.Στοιχηματίζω ότι τελικά θα αλλάξετε γνώμη και για τους Άγριους ντετέκτιβ.Δεν είναι από τα πιο εύκολα βιβλία του και όποιος ισχυριστεί ότι το κατέκτησε με μια ανάγνωση πιστεύω ότι κάνει λάθος.Οι αφηγήσεις και μόνο του β κεφαλαίου είναι εξοντωτικές.
    Γιώργος Τσ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου