" Σερενάτα " ,Ζουλφί Λιβανελί



Οι εκδόσεις Πατάκη πριν από μερικούς μήνες μου χάρισαν δυο καλά βιβλία,δικής μου επιλογής από μια λίστα με προτάσεις τους, και τις ευχαριστώ πολύ.

Το ένα εξ αυτών ήταν η "Σερενάτα" του γνωστού από την συνεργασία του με τον Μίκη Θεοδωράκη Τούρκου μουσικού Ζουλφί Λιβανελί και το διάβασα χαλαρά,εύκολα,επιλέγοντας αυτό από μια στίβα αδιάβαστων άλλων βιβλίων,μάλλον λόγω των πρόσφατων δραματικών καταστάσεων της γειτονικής χώρας,ωθούμενη από ενδιαφέρον να πληροφορηθώ για νοοτροπίες και αντιλήψεις που έχουν διαμορφωθεί στην Τουρκία των 70.000.000+  κατοίκων, πέρα από αυτό το αναχρονιστικό κιτς που βγαίνει έντονο από τις σειρές τους, που τα εδώ σκατοκάναλα προβάλουν πέντε πέντε-έλεος- για να μη παράγουν δικές τους και που κανα δυό απ΄αυτές κάθησα επί τούτου παλιότερα και τις είδα αν κι όχι συστηματικά, για να μην προτρέξω και πω πράγματα, που τελικά όμως τα λέω και δεν είναι και καθόλου ανυπόστατα, ότι δηλαδή οι γείτονες τώρα ζουν την χλίδα και την γκλαμουριά και την δήθεν ανάπτυξη,έργα και δόστου τσιμέντο και έργα κτλ σαν την δική μας του ΄90 και 2000 με διαφορετικές βεβαίως εξωτερικεύσεις και σε άπειρες , μουσουλμανικές παραλλαγές και έτσι,όντας πάνω στα ποικίλα βιομηχανικά τους ντουζένια,που δεν ξέρω σε τι θα καταλήξουν και τι θα φάμε κι εμείς στην μάπα από τις τυχόν αδέσποτες, εξάγουν εκτός από πλυντήρια,ρούχα κτλ και μαστόρικη,δεν αντιλέγω,  σαπουνόπερα ποτισμένη από μπόλικο κλάμα,πολύ καψουροκλάμα όμως υπό τους ήχους μουσικής στην οποία κυριαρχεί βιολί κλαφτερό,πολύ βιολί που κλαίει, Παναγία μου,τόση κλάψα την σιχαίνομαι,τι να κάνουμε τώρα..... 

Ο κοσμογυρισμένος Λιβανελί τα έχει καταφέρει λοιπόν πολύ,πολύ καλύτερα και ποιοτικότερα στην περιγραφή του,διαθέτει νοσταλγική,ήρεμη,αντικειμενική νομίζω και πολύ λιγότερο κραυγαλέα εμπορική ματιά του τύπου να βγάλω ένα προϊόν να πουλήσω κι ως εκεί κτλ κάτι που έχουν κάργα οι τουρκικές σειρές,υπάρχει μια ζεστασιά στο γράψιμό του και μια πνοή αγάπης προς τον άνθρωπο γενικότερα της σημερινής εποχής, που κουβαλάει τα σακιά του ιστορικού του παρελθόντος όταν αυτό αλληλεξαρτάται με των άλλων. Χωρών,εθνών,μεμονωμένων ατόμων....


Ο Λιβανελί  καταλήγει ομαλά και προβλέψιμα αλλά χωρίς να σε κάνει να βαρεθείς,από άποψη δομής τού μυθιστορήματός του, σε ένα γλυκό, ουμανιστικό δια ταύτα, προτείνοντάς μας και εδώ,όπως έκανε με την μουσική και τις συνεργασίες του με τον Μίκη να βρίσκουμε πάντα τα θετικά σημεία επαφής, εμείς οι λαοί μεταξύ μας, κι όχι τα άσχημα και να συντηρούμε μέσα από την γνώση της ιστορίας μας και την σοφία που συνεπάγεται η γνώση ,αυτά που μας ενώνουν κι όχι εκείνα που μας χωρίζουν. 

Αν ανατρέξετε στην βιβλιονέτ θα διαβάσετε : Όλα ξεκινούν μια κρύα ημέρα του Φεβρουαρίου του 2001, όταν η Μάγια Ντουράν, τριάντα έξι ετών, υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων του Πανεπιστημίου της Ιστανμπούλ, υποδέχεται στο αεροδρόμιο της πόλης τον γερμανικής καταγωγής Αμερικανό καθηγητή Μαξιμίλιαν Βάγκνερ, ετών ογδόντα επτά.
Εκτελώντας την επιθυμία του καθηγητή, ο οποίος δίδαξε στο ίδιο Πανεπιστήμιο τη δεκαετία του '30, η Μάγια τον οδηγεί σε μια παραλιακή κωμόπολη έξω από την Κωνσταντινούπολη. Εκεί όπου το 1941 ένα καράβι γεμάτο Εβραίους βυθίστηκε από τους Ρώσους στα παγωμένα νερά της Μαύρης Θάλασσας... Εκεί που θα αρχίσει τώρα να ξετυλίγεται το νήμα μιας μοναδικής ιστορίας αγάπης στη δίνη μιας μεγάλης τραγωδίας της ιστορίας του 20ού αιώνα. Και η Μάγια θα γίνει για πρώτη φορά κοινωνός μυστικών που αφορούν την ίδια της την οικογένεια....

Ο Λιβανελί χωρίς να αποζητά,νομίζω,να γίνει Τολστόι στην θέση του Τολστόι,διαθέτοντας εμφανή σεμνότητα δηλαδή στην αφήγησή του, κινεί με αρκετή δεξιότητα τα πρόσωπα της ερωτικής σε πρώτη ανάγνωση ιστορίας του που διαδραματίζεται στην Κωνσταντινούπολη του 2001-πάνω δηλαδή στην τούρλα του δικού τους αναπτυξιακού succes story ,πριν φτάσουν στα όποια τωρινά τους αδιέξοδα,σαν κομμάτι ενός κόσμου άτσαλα κι επιθετικά για τον Άνθρωπο παγκοσμιοποιημένου- με τους μοντέρνους της κατοίκους και μια νέα, έντονη ήδη από τότε, μετακεμαλική,φιλοδυτική στροφή.
Περιγράφει αρκετά γλαφυρά το όλο μπέρδεμα ανάμεσα στις κουλτούρες,αναφερόμενος και στις πολιτικές πιέσεις για την αστικού τύπου και παρά την ύπαρξη των μεγάλων κοινωνικών ανισοτήτων προσπάθεια εκδημοκρατισμού, που όντως συντελέστηκε στην χώρα του ,την αμερικανοποίηση της καθημερινότητας-και που δεν έγινε αυτό- και στέκεται ,σχολιάζοντάς την προσεχτικά,στην ισχυρή  παρουσία των στρατιωτικών και στο ότι η δομή τού όλο και περισσότερο τότε εκδημοκρατιζόμενου τουρκικού συστήματος βασίστηκε ξεκάθαρα στον στρατό-τον τρίτο μεγαλύτερο στρατό του κόσμου, όπως λέει-διακρίνει πάντως ο αναγνώστης,που δεν γνωρίζει τα της γείτονος, την δημοκρατική και χαμηλών τόνων,συνετή,φιλειρηνική ματιά του απλωμένη στρωτά και κατανοητά σε ένα ομαλό γενικά κείμενο,αξιοπρεπές,ισορροπημένο, απευθυνόμενο στο πολύ ευρύ αναγνωστικό κοινό.
Ο Λιβανελί προσδίδοντας ένα προσεγγίσιμο βάθος,δεν διεισδύει μονόπλευρα στις καταστάσεις  κι αυτό είναι έξυπνο από μέρους του,δεν βαραίνει την ιστορία του με ιστορικά και συναισθηματικά φορτία παραπάνω απ΄όσο αντέχει η ίδια του η κεντρική ιδέα,αυτή που δίνεται στη σύντομη περίληψη πιο πάνω και τελικά συγγράφει ένα ωραίο μυθιστόρημα,που δεν είναι σε καμία περίπτωση πολιτικό αλλά διαθέτει σοβαρότητα και προσφέρεται  για να ξεχαστεί λίγο ο Έλληνας αναγνώστης χωρίς να ξεπέσει σε τηλεοπτικής φόρμας φτήνιες.
Aν σας τύχει διαβάστε το! 


ΥΓ. Μια  "καθαρή" ανάρτηση- χωρίς πολιτικολογίες δηλαδή-σήμερα 19/10 στο Βιβλιοκαφέ,εδώ.

Σχόλια

  1. Σταυρούλα Πατσιλινάκη27/9/13 01:32

    Μου το έκαναν δώρο στη γιορτή μου.Εγώ δεν το ήξερα ότι ο Λιβανελί είναι και συγγραφέας.Δεν το έχω τελειώσει,πάντως μέχρι τώρα καλό είναι,όπως το περιγράφετε.Συμπαθητικοί ήρωες,καλή πλοκή, αφήγηση με ευαισθησία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ανώνυμος27/9/13 02:27

    Σκεφτόμενος σαν εσένα τι τρέχει με Τουρκία εκτός σήριαλ,το πήρα σαν μεταχειρισμένο αρκετά πιο οικονομικά και δεν μετάνιωσα.Δεν είναι το πιο συγκλονιστικό μυθιστόρημα που έχω διαβάσει ποτέ αλλά είναι προσεγμένο με "παραμύθι" και διδακτικό μέρος στις σωστές δόσεις.Ξέρω δεν σου αρέσει η φράση αλλά εν προκειμένω ισχύει και θα τη πω: πέρασα μερικές ωραίες,χαλαρές αναγνωστικές ώρες.
    Α.Π.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου