"Ζούκερμαν Δεσμώτης",Φίλιπ Ροθ Β΄μέρος (ο συγγραφέας)

Γράφοντας για τον Ροθ, σαν στο ημερολόγιό μου, ό,τι νιώθω, διαβάζοντας τα εξαίσια βιβλία του.



Έχω γράψει και τι δεν έχω γράψει κατά καιρούς για τον Φίλιπ Ροθ,δεν έχει λοιπόν νόημα εδώ να επαναλάβω χιλιοειπωμένους επαίνους, ούτε να απολογούμαι που σ΄εμένα το έργο του αρέσει συνολικά και ήδη μίλησα και για μόνιμο μυθιστόρημα,εκτενή και επιμήκη δηλαδή συρραφή της αυτής ιστορίας ζωής και όχι αποσπασματική συγγραφή επιμέρους ιστοριών.
Μου αρέσει το στυλ του,τα θέματά του,που μπαίνουν σχεδόν πάντα το ένα μέσα στο άλλο,οι αναγνωρίσιμοι ήρωες,τα μέρη της πόλης και της χώρας του που τους τοποθετεί,οι εμμονές,οι καλές και κακές συγγραφικές του φάσεις και περίοδοι όλα αυτά τα χρόνια που παράγει λογοτεχνία κατά την άποψη των φίλων του ή εμπόρευμα κατά τους εχθρούς του.
Βαριέμαι επομένως να αναθερμάνω το, άδικο κατ΄ουσίαν,μπλαμπλα σχετικά με την συστημικότητά του,καθώς αρκετοί βιβλιόφιλοι τον θεωρούν πολύ εμπορικό και υπερεκτιμημένο και χωμένο στο σύστημα ως τα μπούνια-ο πρώτος ή ο τελευταίος είναι ή μήπως οι πολύφερνοι βιβλιοκριτές που πετάνε πέτρες ζουν εκτός συστήματος και κρατάνε μετερίζια γραφής όντας αμόλυντοι, ας γελάσω-μάλιστα,ναι, είναι και τέτοιος, είναι εμπορικός συγγραφέας και μπεστσελεράς και γενικά είναι συγγραφικό κουμάσι,καλά τα λέτε και παίζει κι αυτός όπως και τα 2,5/3 των σύγχρονων αγγλόφωνων και ισπανόφωνων και λοιπών συγγραφέων το παιχνίδι του μάρκετινγκ και γι αυτό τρυπώνουν εύκολα μην πω σ΄αυτούς ανοίγουν πρωτίστως τις πόρτες και οι διάφοροι τυχοδιώκτες τύπου Φράνζεν-μόνο τον Πέρσιβαλ Έβερετ και την Μέριλιν Ρόμπινσον μπορώ προς το παρόν να εξαιρέσω από τα πολλά πολλά σούρτα φέρτα- κι επίσης θέλετε να πούμε ότι του Ροθ του πέφτουν τα σάλια για το βδελυρό Νόμπελ και κατά βάθος το θέλει σαν τρελός και είναι κι Αμερικανοεβραίος και μισογύνης και μαζί γυναικάς παλαιάς κοπής μάλιστα,εν δυνάμει φαλλοκράτης και δυνάστης όπου τον παίρνει να τα βγάζει αυτά τα χούγια του... 1950 κι ένα σωρό ακόμα; Εντάξει,να το πούμε.Να πούμε όμως και κάτι άλλο.
Το κυριότερο, που το άφησα επίτηδες τελευταίο, το ότι διαθέτει χάρισμα, που το πάτε;Πώς σας φαίνεται;Συνδυασμός,ε;
Να έχεις μέσα στην αγγλόφωνη κωλοφαρδία σου ένα ατελείωτο ταλέντο και να γίνεσαι χαλαρά διάσημος,αντί να παριστάνεις, κλαψουρίζοντας για την ατυχή σου προέλευση, ότι εσύ έχεις πένα μα δεν αντέχει να σε διαβάσει ούτε η Ελληνίς μανούλα σου καν διότι υποδύεσαι, χωρίς να είσαι, τον ερημίτη της βαριάς κουλτούρας,έτσι όπως την εννοεί,ποιος,πείτε μου ποιος, στην πολτοποιημένη μας εποχή που οι πουλημένοι διανοούμενοι και η παθητική θέαση και ο ζοφερός θόρυβος και τρόμος από τις ερπύστριες των μμε δεν αφήνει σώα και πολλά από τα εξαρτήματα της όρασης και της ακοής μας και του ίδιου μας του μυαλού ;


Διάλεξα την διάσημη τριλογία του Ροθ έχοντας διαβάσει πιο πριν Μπολάνιο και Λίμα, συγγραφείς επίσης πολυσυζητημένους αν και σε στενότερο κύκλο βιβλιόφιλων -ειδικά τον Λίμα δεν νομίζω να τον γνωρίζουν πολλοί και θεωρούμενους ως λογοτεχνικά μεγαθήρια-τυο ενός το μυθιστόρημα με κούρασε αφάνταστα με την δομή του και το άλλο θεματικώς τουλάχιστον δεν με πολυαφορά, όμως υπερθεματίζω ότι ναι,είναι πράγματι σπουδαίοι- και απ΄αυτές τις δυνατές,ιδιαίτερες λογοτεχνικές εμπειρίες πηγαίνοντας στον Ροθ, κατάλαβα για μια ακόμα φορά ότι ο "συστημικούλης" Φίλιπ με την γλυκόπικρη ειρωνεία του και την αυτοσαρκαστική ανθρωπιά του,την εύληπτη αφήγηση και την βατή τεχνικούλα του είναι εξίσου σπουδαίος για πέντε χιλιάδες σημαντικούς μα ολότελα διαφορετικούς λόγους,φυσικά τα μυθιστορήματά του δεν κουράζουν,δεν κουράζουν κανένα,ούτε είναι απαραίτητο,
αγγίζουν όμως κατευθείαν την ψυχή και τα νιώθεις,σε αφορούν,αφορούν τους πάντες γιατί διαθέτουν ένα απλό,πολύ απλό γνώρισμα,οι χαρακτήρες στα βιβλία του ακόμα και αυτοβιογραφικοί είναι τόσο κοινοί,τόσο σάρκινοι,δηλαδή νιώθουν τον (όποιο) Πόνο τους στην μέγιστη τραγικότητά του κι ας μην σκαμπάζουν από τις μεγαλειώδεις φιλοσοφίες των αρχαίων Ελλήνων για να τον ξορκίσουν-τι άλλο πια να απαιτείς από την Λογοτεχνία, γαμώτο, και εδώ,πολλά πάλι είπα, άντε να κλείνω προς το παρόν το θέμα Ροθ και να επιχειρήσω,ξανά,το "Ταξίδι στην Άκρη της Νύχτας",αναγνωστικό φετίχ κι αυτό,τόνοι το μελάνι για τον κύριο Σελίν....


Σχόλια

  1. Τασία Μηνά4/9/13 14:28

    Ό,τι και να πούνε ειδικά στην χώρα μας στην οποία δυστυχώς, αναγνώστες και συγγραφείς είναι κάτω του μετρίου ο Ροθ είναι σπουδαίος.Τα υπόλοιπα είναι ανοησίες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τασία,όταν λες συγγραφείς κάτω του μετρίου ποιούς εννοείς;Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι αναφέρεσαι πχ στον Παπαδιαμάντη,Πρεβελάκη,Βιζυηνό,Μυριβήλη και τόσους άλλους!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τασία4/9/13 14:55

      Όχι εννοείται πως όχι,Χωμενιδης,Τατσόπουλος,Διβάνη,Δημουλίδου,Τριανταφύλλου ,τέτοιους

      Διαγραφή
    2. Είσαι λίγο υπερβολική,νομίζω,δεν είναι ούτε για το ίδιο τσουβάλι ,ούτε πράγματι τόσο κακοί όλοι αυτοί.

      Διαγραφή
    3. Ανώνυμος4/9/13 15:32

      Κακοί όχι.Καμία σύγκριση όμως με όσους ανέφερες στο 14:32 σχόλιο.Αυτοί που αναφέρει σαν παράδειγμα της η Τασία θα ξεχαστούν αφού είναι εφήμεροι. Σε αυτό μπαίνουν όλοι αν και δεν είναι το ίδιο εφήμερο είδος ο Χωμενίδης με την Δημουλίδου.
      Γιάννης

      Διαγραφή
    4. Σας προτείνω και το Πατρική κληρονιά.Αν δεν το έχετε διαβάσει παλιότερα.

      Διαγραφή
    5. Κληρονομιά,εννοούσα.Είναι πολύ σχετικό με την τριλογία όπως και με το εκπληκτικό Το φάντασμα φεύγει.Συμφωνώ με την άποψή σας για τον Ροθ σε όλα,έτσι είναι,έγραψε ένα έργο σε επιμέρους εκδόσεις

      Διαγραφή
    6. Και κάτι ακόμα,ένα ένα τα θυμάμαι.Η μετάφραση στη τριλογία ήταν απαράδεκτη.Απορώ για τι καλές εκδόσεις Πόλις που το επέτρεψαν.

      Διαγραφή
    7. Ανώνυμος5/9/13 17:24

      μακάρι να ήταν σαν τον Ροθ οι εμπορικοί λογοτέχνες,τι καλά που θα ήταν

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου