"Ich Bebe",Θανάσης Τριαρίδης




Η ταπεινή μου μπλογκική,παραφιλολογική άποψη-ο δημιουργός δεν την έχει ανάγκη,δική μου είναι η δικαιωματική μεν πρεμούρα δε να γράφω τις εντυπώσεις μου απ΄αυτά που διαβάζω-δεν μπορεί τούτη τη φορά να διατυπωθεί με τη συνήθως καλόγνωμη διάθεση,που αν και παθιάζομαι υπέρμετρα καμιά φορά, εκείνη επικρατεί και χωράει και τα αρνητικά και τα θετικά και βγαίνει, ελπίζω αλώβητη και στην ανάρτηση - κατανοητή ή όχι- σύμφωνα με την φάση που περνάω.

Ας μη τα μεγαλοποιούμε όλα πια,δεν βρισκόμαστε με τους ανθρώπους που επισκέπτονται ιστολόγια όντας κι εμείς τέτοιοι (ιστολόγοι και επισκέπτες άλλων ιστολόγων) και κυρίως αναγνώστες παρά για να λέμε δυο πράγματα περί βιβλίων,με κοινό σημείο την αγάπη μας γι αυτά.. 
Μαζί με τα παραπάνω σπεύδω να δηλώσω ότι το δικό μου νευρικό σύστημα δεν είναι ατσάλινο, ούτε αλώνι άσκοπης πολιτικολογίας επιθυμώ να γίνεται,έστω περιστασιακά και για αλατοπίπερο, το Degas.


Γιατί;Διότι μπούχτισα τα λόγια.Λόγια,λόγια,λόγια,λόγια από τους πάντες και μένα την ίδια, για τα πάντα, παντού,όλη την ώρα,εκτός από τότε και εκεί που πρέπει.Λόγια πολλά,χαζά,που σε πάνε κάτω,

που σε προσβάλουν,που σου ρουφάνε σαν βρυκόλακας την ύστατη ενέργεια την μαζεμένη στάλα στάλα από την σοφία των βιβλίων,λόγια έξυπνα,που σε δυναμώνουν-απόμειναν ευτυχώς και τέτοια και ψάχνοντας ακόμα και στα σκατά κάτι αλιεύεις-λόγια, με δυο... λόγια, θεσπέσια μα και κούφια.
Όμως μόνο λόγια .Πράξη, συνήθως, καμία.Κι αν κάτι (δια)πραχθεί,μόνο θεσπέσιο τις περισσότερες φορές δεν είναι....


Κι ο Τριαρίδης έχει πει κι αυτός και γράψει τα μύρια όσα και του έχουν πει και γράψει- υπέρ ή εναντίον-τα άλλα τόσα μύρια όσα.Δεν έχω όρεξη για νέες, πλην... μπαγιάτικες, λογοκουφιολογίες λοιπόν.Ξεκινώντας να διαβάζω το "Ich Bebe",που ο Εξαποδώ το έστειλε στο αναγνωστικό μου διάβα καπάκι μετά το "Ταξίδι στην Άκρη της Νύχτας" έσβησα κάθε άλλη παρασιτική πληροφορία κι εστίασα στο συγκεκριμένο κείμενο, που προσγειώθηκε από το πουθενά στα χέρια μου. Όπως έκανα,όπως γινόταν κιόλας από τους πιο πολλούς αναγνώστες αναγκαστικά πριν χρόνια,πριν το διαδίκτυο,πριν τα άσχετα οπισθόφυλλα και τα διανοουμενίστικα ή ανούσια επίμετρα και τις εντός σημειώσεις και όλες τις δελεαστικές πληροφορίες και τα δελτία τύπου και την προώθηση και το δεκανίκι του facebook κι όλα τέλος πάντων τα τωρινά,που δεν τα τσουβαλιάζω στο ίδιο σακί αλλά δεν είμαι πεπεισμένη και για την αθωότητά τους.

Όταν δηλαδή-όχι και τόσο παλιά,δεν είμαι και κανας δεινόσαυρος επειδή αλλάξαν τα πράγματα έτσι γρήγορα και ισοπεδωτικά-έμπαινα στα βιβλιοπωλεία του κέντρου κι ειδικά της Σόλωνος από την Νομική ως τα Εξάρχεια,σε κάτι μικρούλια μαγαζιά,στέκια πνευματικά χωρίς μοδάτες βιτρίνες μα και παρεΐστικες χοντροξιπασιές του συναφιού να συμβαίνουν εκεί και εντόπιζα βιβλιαράκια χωρίς πολλά πολλά , που από το ξεφύλλισμά τους επί τόπου σε τραβάγαν ή όχι από το μανίκι....
Κι οσμιζόμουν και ξεχώριζα σαν σε αρωματοπωλείο την γνήσια Λογοτεχνία και την σεβόμουν τρελά και νόμιζα πως όλοι έτσι πρέπει να την υπηρετούν,όπως εκείνοι οι σιωπηλοί και μη διαφημιζόμενοι από τα δικά τους ή των άλλων τα περιττά μικρά και μεγάλα λόγια,οι πιο πολλοί τουλάχιστον,που δεν είχε σπεύσει να υπερασπιστεί ή καταδικάσει κανένας ή απλά δεν είχαν καταντήσει το σύνηθες δεκατιανό των ποικίλων μμε γιατί κι αυτά τότε είχαν ή ίσως έτσι φαινόταν, πιο μαζεμένα τα νύχια τους...


Ε,λοιπόν,ούτε τώρα θέλω να ξέρω, ούτε εσείς να μου πείτε, παρακαλώ,ποιός είναι αυτός ο Θανάσης Τριαρίδης, σε τι ιδεολογία, κόμμα, ποιό Θεό,ποιά ομάδα πιστεύει,τι φαΐ προτιμάει ,αν έχει και πόσα και γιατί,λεφτά και τι τα κάνει, τι πρεσβεύει αν πρεσβεύει κάτι και πότε έδωσε σε ποιόν συνέντευξη,τι είπε και γιατί και τι είπαν μετά οι φάλτσες χορωδίες γι αυτήν,εκείνον κι όλα τα συναφή. 



Δ ε ν  μ ε   ν ο ι ά ζ ε ι ,όχι τώρα τουλάχιστον,που αυτή η λογοτεχνία που φωλιάζει στις σελίδες του "Ich Bebe"- και αιφνιδιάστηκα από την αισθητική της,καθώς κόντευα να ξεχάσω πως υπάρχει  τέτοια αισθητική και τσαγανό και μέλλον στη γλώσσα που μου έτυχε αλλά πλέον την επιλέγω και συνειδητά σαν την δική μου-ναι , είναι Λ ο γ ο τ ε χ ν ί α ,η ελληνική Λογοτεχνία που αξίζει να σε τραβήξει (ξανά) απ΄το μανίκι.






ΥΓ.Αυτό,τώρα,εμένα μου αρκεί.Στο χαρτί ήταν μια επιπλέον απόλαυση μα διαβάστε μόνοι σας και αποφασίστε,ο Τριαρίδης έχει ελεύθερα όλα τα κείμενά του και στην σελίδα του..

Σχόλια

  1. "Λόγια πολλά,χαζά,που σε πάνε κάτω, που σε προσβάλουν,που σου ρουφάνε σαν βρυκόλακας την ύστατη ενέργεια την μαζεμένη στάλα στάλα από την σοφία των βιβλίων..."

    Πραγματικά αυτό συμβαίνει με μια πρωτοφανή επιδείνωσή του στα τρία χρόνια της κρίσης .Η κοινωνία έβγαλε μια κακία και μια ηλιθιότητα που δεν πίστευα ότι έχει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Νικολέτα14/9/13 04:36

    Δεν τον ήξερα.Ωραίο γράψιμο,λογοτεχνία με τα όλα της.Καιρός ήταν.Καταλαβαίνω την ομορφιά του χάρτινου βιβλίου αλλά μπήκα στην ιστοσελίδα του να το διαβάσω και ξενύχτησα κανονικά διαβάζοντας σχεδόν ό,τι έχει.
    Να σαι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή


  3. Τον Τριαρίδη τον ήξερα σαν πρόσωπο που έχει κατά καιρούς απασχολήσει τον τύπο.Τώρα εδω εντυπωσιάστηκα από το γράψιμό του.Δεν είναι κρίμα που δεν το γνωρίζει αυτό ο πολύς κόσμος;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Είναι πολύ δύσκολο να μην επηρεάζεσαι από τις πληροφορίες που συνοδεύουν τον συγγραφέα.Παράδειγμα η περίπτωση Τατσόπουλου σαν συγγραφέας έχει δώσει τον οβολό του στην ελληνική λογοτεχνία.Είναι βλακεία να μη το παραδεχονται ορισμένοι. Η δημόσια εικόνα του όμως είναι συχνά αταίριαστη με το πρότερο συγγραφικό του προφίλ κι όποτε τον υπερασπίστηκα σαν συγγραφέα έσπασα τα μούτρα μου γιατί οι άλλοι δεν τον έβλεπαν μόνο έτσι.Βασικά δεν τον ήξεραν καν,δεν είχαν διαβάσει βιβλία του.Με την τηλεοπτική του κομματική εμφάνιση είχαν να κάνουν!Άντε να βγάλεις άκρη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καταλαβαίνω τι εννοείς,πολλές φορές έχω πέσει στην παγίδα της πληροφορίας και με επηρεάζει ο βίος και η πολιτεία του συγγραφέα,άλλες φορές πάλι ευτυχώς όχι.
      Παράδειγμα πρόχειρο ο συγγραφέας Τάκης Θεοδωρόπουλος.Ποτέ δεν έχω συμφωνήσει με τις φιλομνημονιακές θέσεις που παίρνει σε άρθρα εφημερίδων που συνολικά κι αυτές με βρίσκουν πολιτικά αντίθετη.Τον θεωρώ όμως έναν από τους πιο ενδιαφέροντες σημερινούς συγγραφείς μας και ποτέ δεν μπέρδεψα τα βιβλία του με την πολιτική του τοποθέτηση.Δεν έχει μίσος στην γραφή του ο άνθρωπος,πιστεύει ό,τι πιστεύει για όποιο λόγο το πιστεύει αλλά δεν βγάζει μίσος στα βιβλία του.Κάθε άλλο.
      Στο διάβασμα του Σελίν όμως τα χρειάστηκα,δυσκολεύτηκα και το ομολογώ,ο Σελίν δεν ήταν απλώς ένας χ,ψ,ενταγμένος σε μια οποιαδήποτε αντιδραστική ιδεολογία,ήταν υπέρ του ξεκληρίσματος λαών,τραγικό,υπάρχει τεράστια διαφορά.

      Διαγραφή
  5. Ανώνυμος14/9/13 18:05

    Ωραίος!Αφού υπάρχουν ακόμα τέτοιοι ρομαντικοί έχουμε ελπίδα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ανώνυμος14/9/13 18:49

      Πού ζεις καημένε ανώνυμε,δεν βλέπεις,δεν ακούς;Ποιά ελπίδα;

      Εμετός εκτοξεύεται από παντού αγαπητή οικοδέσποινα! Πιστεύεις κι εσύ ότι μπορείς να απομονώσεις τον καλλιτέχνη από το έργο του και το ανάποδο σε τέτοιους καιρούς;Τι ρομαντική φαινάκη!
      Πάρε τη μουσική του,το βιβλίο του ό,τι σου πουλάει στο κάτω κάτω και ξεσκισέ το,βρε κάντο ό,τι θες,πέρνα καλά και χέστους,άλλο μετά και κοίτα να το απολαύσεις τζάμπα άμα σε παίρνει,διασκεδαστές είναι,οι γελωτοποιοί του διεφθαρμένου βασιλιά που κοντά του διασκεδάζουν οι υπηρέτες από σπόντα .
      Οι στοχαστές και οι μεγάλοι άνθρωποι του πνεύματος είναι όλοι πεθαμένοι και δεν βγαίνουν άλλοι σύντομα ,
      πάρτο χαμπάρι!

      Πάρε παράδειγμα καλή μου τον κοψοφλέβα τον Μάλαμα και κοίτα τι έγινε. Εκατέρωθεν!Αηδία όλο το σκηνικό!Καλλιτέχνης και κοινό ένα μάτσο εφήμεροι παρτάκηδες .Όσο για αυτούς που πήγαν να κρεμάσουν το πανό και να χαλάσουν τη φάση του καψούρη που γούσταρε φαλτσάρα κλάψα ποιός ξέρει να σου πει εσένα τι κουμάσια παίζει να είναι και του λόγου τους;
      Σιγά μην άφηνε ο έμπορος οτιδήποτε ικανό να κόψει τη πούληση του επόμενου σουξέ στο κοινό του σκυλάδικου και σιγά οι πελάτες του μη θυσίαζαν την δικιά τους αφασία περνάω καλά και εδώ ήρθα να ξεσκάσω.

      Πάνος (ο εκτός Αθηνών)

      Διαγραφή
    2. Τι να σας πω τώρα,πόσο πικρό σας βρίσκω και μαζί ότι έχετε δίκιο;Λέτε "είναι οι γελωτοποιοί του διεφθαρμένου βασιλιά που κοντά του διασκεδάζουν οι υπηρέτες από σπόντα " και τα λέτε σχεδόν όλα,λέτε φριχτές αλήθειες.Μιλάτε για καιροσκόπους,ψυχρούς επαγγελματίες διασκεδαστές και όχι ρομαντικούς και ιδεαλιστές καλλιτέχνες και αυτό είναι εδώ και χρόνια γεγονός.
      Αλλά η αντιδραστική θλίψη που κρύβεται, μάλλον που βγαίνει ακράτητη στην επιφάνεια από τις πικρές διαπιστώσεις τέτοιου είδους,που δυστυχώς ισχύουν, είναι ακόμα πιο απελπιστική!
      Δεν θα κάνουμε τίποτα,θα μείνουμε στις ατομικές επιβιώσεις;Είμαστε δηλαδή από χέρι χαμένοι,ηττημένοι απόλυτα,στα πάντα;

      Διαγραφή
  6. Φίλη Βιβή,
    Προσπερνώ την ταπεινόφρονα εισαγωγή-σου, αφού πιστεύω ότι «ο δημιουργός έχει ανάγκη τη γνώμη-σου», καθώς ο αναγνώστης είναι ο αναγκαίος άλλος πόλος της λογοτεχνίας.
    Συμφωνώ ότι μπουχτίσαμε από λόγια, εκτός αν τα λόγια βοηθούν στη διαμόρφωση συνείδησης. Όμως τα περισσότερα λόγια, πολιτικών, δημοσιογράφων, ιστολόγων, είναι βιτρίνα και θεωρίες που δεν τις πιστεύουν ούτε οι ίδιοι, συμφωνώ με το μπούχτισμά-σου.
    Αν πρέπει να σε εμπιστευθώ, και αυτό θα κάνω, οφείλω να δω αναλυτικά τι εστί Τριαρίδης. Να δω την υπερβολή-του και να τον σταθμίσω.
    Πατριάρχης Φώτιος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Με κολακεύει πολύ να μου λες, εσύ Πατριάρχη ,ότι με εμπιστεύεσαι!
      Παρόλο που μερικές φορές με έχεις "στεναχωρήσει",εκτιμώ πάρα πολύ την δουλειά που κάνεις όλα αυτά τα χρόνια, ειδικά δε την ελληνική λογοτεχνία θεωρώ ότι την υπηρετείς από το μετερίζι που διάλεξες,με συνέπεια και γνώσεις όσο ελάχιστοι και το εννοώ αυτό.

      Ελπίζω ο Τριαρίδης του οποίου διάβασα σε χάρτινο πάντα βιβλίο και το "Τρυφερό Μαχαίρι του Πέτρο Μπόλε" να σε γοητεύσει, έτσι,χωρίς πολλές πολλές αναλύσεις αν μπορείς,να σε κάνει και σένα να τον διαβάσεις σαν να είσαι ακόμα ένας φοιτητής,ένας νέος άνθρωπος γεμάτος ελπίδα,ή αν βλέπεις πια το μπούχτισμα και την αναίτια πολυλογία να αφεθείς -όχι να χαριστείς,δεν λέω κάτι τέτοιο-σε κάτι που δεν είναι συνηθισμένο, είναι ποίηση,είναι κειμενογραφία,είναι αφήγημα μυθιστορηματικό,παραμύθι,δεν ξέρω σαν τι μπορεί ο αναγνώστης να το πάρει,δεν πουλάει αβέρτα και θυμίζει άλλες εποχές,όταν η -υποτιθέμενη- αφοσίωση στην Λογοτεχνία δεν ήταν ούτε απύθμενος χαβαλές-για τον οποίο δεν έχω ιδιαίτερη αντίρρηση όταν τουλάχιστον δεν καταλήγει σε προσβολές-και κυρίως δεν ήταν επάγγελμα, ξέρεις,του στυλακίου πάω παντού,λέω για όλα με ρωτήσουν δε με ρωτήσουν, μεταφράζω, συντονίζω, αρθρογραφώ, πολιτεύομαι,κάνω,ράνω,μαθαίνω επί χρήμασιν χαχαχαχα κι άλλους να (συγ)γράφουν κι όλα τα του επαγγέλματος.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου