"Πώς να ανταποκριθώ στη ζωή,όταν όλα πάντα καταλήγουν άσχημα;! ", Πασκουαλίτα Κότσιφα

Πώς να ανταποκριθώ στη ζωή, όταν όλα πάντα καταλήγουν άσχημα;!


Ο χρόνος γιατρεύει τα πάντα, θα μου πει. Κοιτάζω απορημένα και δεν πιστεύω τίποτα, νιώθω απογοήτευση, κούραση, θυμό. Νιώθω να ακροβατώ πάνω σε ένα λεπτό τεντωμένο σκοινί, έτοιμο να σπάσει. Γύρω παντού άψυχες κι άγριες καρδιές. 
Φοβάμαι! Όλα έχουν αλλάξει, έχω τρομάξει. Για πρώτη φορά στη ζωή μου δε νιώθω δύναμη, δε νιώθω τίποτα, κατέρρευσα! Παγιδεύτηκα μέσα σ’ αυτό το ατέλειωτο σκοτάδι. 
Αγωνίζομαι ξανά και ξανά να ισορροπήσω στο σκοινί μα τα πόδια μου τρέμουν, δεν τα νιώθω πια, εξαντλήθηκα. Αγωνίζομαι να βρω το παράθυρο να εισχωρήσει το φως, να με κάνει να ελπίσω πάλι σε κάτι, μα ακόμα δεν το΄χω βρει. 
Γεννήθηκα άνθρωπος, μεγάλωσα με ανθρώπους και τώρα πού πήγαν όλοι; Γιατί μ’ αφήσαν μονάχη να ακροβατώ; Όλα είναι άγνωστα, σκοτεινά γιατί κανείς δε μπορεί πια να αισθανθεί, να συμπονέσει, να εκτιμήσει τη ζωή, να είναι ανθρώπινος;! 

Πού πήγαν τα χέρια σας αδέρφια; Μήπως τα δικά μου μάτια είναι τυφλά και δε διακρίνουν πια; Μήπως εγώ περιμένω πολλά; Προδόθηκα! Θα σπάσει το σκοινί. Κράτα γερά, θ’ ακουστεί μια φωνή. Θέλω, το θέλω πολύ! Φοβάμαι! Δε θέλω ν’ αλλάξω! Μα στο υπόσχομαι ακόμα κι αν χρειαστεί να γονατίσω και να συρθώ, θα παλέψω. Ο χρόνος, ο χρόνος θα δείξει, θα μου ξαναπεί. 
Σε λίγο θα ξημερώσει. Ναι οι ώρες θα κυλήσουν, κι εγώ θα συνεχίσω να ακροβατώ ή θα πέσω. Μα κι αν σωθώ κανένα τραύμα δε θα επουλωθεί γιατί ο χρόνος δε γιατρεύει, προσπερνάει με τα σημάδια καλά κρυμμένα. Ακόμα είναι μακριά η νύχτα και το σκοτάδι βαθύ. 

Το μόνο που ακούγεται είναι μια ψεύτικη καληνύχτα. Καληνύχτα λοιπόν!

Ειρήνη- Πασκουαλίτα Κότσιφα
11/10/2013

Υ.Γ.  Στην ανθρώπινη ψυχή που πρέπει να κρατηθεί ζωντανή.



Ένα όμορφο κείμενο από την Πασκουαλίτα Κότσιφα.
Την μικρότερη της λέσχης μας.Που είναι δεύτερη χρονιά στον Καναδά.Και η γλυκύτητά της στο πως προσεγγίζει ένα βιβλίο,μια κατάσταση,ένα πρόσωπο, μας λείπει κάθε φορά που βρισκόμαστε και λέμε,λέμε,λέμε για αναγνώσεις κι όχι μονάχα ,που κάναμε σαν λέσχη.
Μ΄αυτόν τον πίνακα της Manuela Valenti ένιωσα την ανάγκη να της πω ευχαριστώ.

"Cherries and Blueberry",Manuela Valenti (oil on board,daily painting)

Σχόλια