"Ένας Τυχαίος Εραστής",Ναντίν Γκόρτιμερ


Και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα,έτσι λέει στο τέλος το παραμύθι κι έτσι θέλουμε να πιστεύουμε πως έγινε και για τους ήρωες του βιβλίου,τον μουσουλμάνο Άραβα Αμπντού-Ιμπραήμ και την Νοτιοαφρικάνα χριστιανή ερωμένη του κι αργότερα σύζυγό του που ξέχασα ήδη πως την έχει βαφτίσει η συγγραφέας,δυο όχι ιδιατέρως ένθερμους αλλά αρκετά προβλέψιμους, και που τους έχουμε ξανασυναντήσει ,κουβαλητές των νοοτροπιών και των αντιλήψεων των θρησκειών των οικογενειών και των λαών τους κι όσο για μας αυτό το κι εμείς καλύτερα δεν το πολυβλέπω να ισχύει,αλλά τέλος πάντων...

Η κυρία Ναντίν Γκόρτιμερ εμπλέκει τους περίπου τριαντάρηδες πρωταγωνιστές της σε ένα εύπεπτο, εύκολο,αξιοπρεπές μυθιστόρημα,που καταλήγει σε ένα δια ταύτα αναμενόμενο και καλόδεχτο, γιατί όχι,ότι ο μεγάλος έρωτας-αν προκύψει τέτοιος στην ζωή κάποιου-μπορεί ωραιότατα να του προκύψει από το πουθενά και μπορεί κάλλιστα να είναι νικητής και να μπει πάνω απ΄ όλες τις πιθανές κι απίθανες προκαταλήψεις των πολιτισμών,να ενώσει τους ανθρώπους και τον περίγυρό τους εφόσον αυτός δείξει στοιχειώδη διάθεση κατανόησης της διαφορετικότητας καταργώντας σύνορα, γλώσσες,θρησκείες κτλ τουλάχιστον στις μεταξύ τους σχέσεις, σε ένα κάποιο ικανοποιητικό βαθμό .
Σαν κείμενο η ιστορία στο μεγαλύτερο μέρος της πλοκής της μέσα από προσεγμένη,τριτοπρόσωπη αφήγηση -μερικές φορές παρεμβάλλονται ελλειπτικά και πρωτοπρόσωπα οι σκέψεις των δυο ηρώων κυρίως του ενός για τον άλλο-είναι γραμμένη καλά αν και κατά την εκτίμησή μου ακολοθούνται συνταγές ,σε σημείο που αν δεν έχετε λεφτά (για πέταμα, λέω εγώ αλλά αφού είναι της μόδας) μα θέλετε να γίνετε κι εσείς συγγραφέας,μπορείτε αυτό να το επιχειρήσετε και μόνοι σας κάνοντας πριβέ μαθήματα καταναλώσιμης από ευρύ πάντα κοινό-Μούζιλ δεν γίνεστε έτσι ούτε Καζαντζάκης,μην αυταπατάστε- δημιουργικής γραφής κάντε το με σιγουριά και στυλ από το εν λόγω βιβλίο της Γκόρτιμερ, που είναι ευαίσθητο,λέει αλήθειες αναμενόμενες για τις ρατσιστικές κοινωνίες μας,τις υποκριτικά και θρησκοληπτικά δουλοποιητικές και ανελεύθερες ,είναι αρκετά γλαφυρό στο βαθμό εκείνο ενδιαφέροντος που προκαλεί στον αναγνώστη,μάλλον την μέση αναγνώστρια- διότι έχει έντονο αυτό το γυναικείο, λεγόμενο, ύφος- συναισθήματα ταύτισής του με πρόσωπα και καταστάσεις και χωρίς τελικά να ανατρέπει το σύμπαν φτάνει ομαλά σε μιαν έξοδο που παρά τα κλισέ στοιχεία της δένει αρμονικά με όλη την προηγηθείσα μυθιστορία.  
Ο Ιμπραήμ και η Τζούλι-ωραία,το θυμήθηκα το όνομά της-γνωρίζονται στην Νότια Αφρική στην οποία αυτός αν και είναι πτυχιούχος οικονομολόγος έχοντας αφήσει την μακρινή τριτοκοσμική του πατρίδα έχει φτάσει κακήν κακώς,διωγμένος από άλλες θεωρούμενες δυτικές ή δυτικοκρατούμενες χώρες στις οποίες έχει αναζητήσει ήδη την τύχη του αλλ΄ εις μάτην και έτσι εκεί είναι μετανάστης άνευ εγγράφων και αδείας,που βγάζει ίσα ίσα τα προς το ζην δουλεύοντας σαν μηχανικός αυτοκινήτων και εκείνη είναι θυγατέρα λευκού,πλούσιου Ευρωπαίου τρίτης γενιάς,που πια είναι ντόπιος με τα όλα του, διαθέτοντας τις επιχειρήσεις του, μια μικρής θέσης στο μυθιστόρημα αλλά κλασική δεύτερη σύζυγο,κατά πολύ νεότερή του,κυριλέ ,που λιμπίζεται τα λεφτά αν και δεν επεμβαίνει φανερά στα του μπαμπά και της κόρης,έχει και τις άκρες και την επιρροή του στην επιχειρηματική ζωή των πλουσίων και πετυχημένων της χώρας, δεν τα πάει καλά με την ζωηρή και κάπως επαναστατημένη-εδώ τα κλισέ στο φουλ και οι μανιέρες που σας έλεγα στο έπακρον-κόρη, που με την σειρά της,σχετικώς γιάπισα ούσα και εργαζόμενη σε καλοπληρωμένη δουλειά,με τις παρέες της τις αριστεροχιπίκες και εκ του ασφαλούς προοδευτικές κτλ κτλ τα πάει καλύτερα με τον θείο της,αδελφό του μπαμπά της, ονομαστό γιατρό κτλ κτλ κτλ.Γνωρίζονται,ερωτεύονται,περνάνε καλές και στιγμές,η σχέση δοκιμάζεται από τις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες και των δυο στην συγκεκριμένη πολυφυλετική αλλά με τα προβλήματά της χώρα και τελικά αυτή η σχέση ιδωμένη αρχικά κυρίως από την πλευρά της κοπέλας και στην συνέχεια και του άντρα αποδεικνύεται σχέση ζωής.
Δεν τα γράφω ειρωνικά τα παραπάνω,έτσι μου φάνηκε η όλη ιστορία,καλογραμμένη και μαζί λιγάκι κοινή,ξαναειπωμένη,χιλιοκινηματογραφημένη,εν τούτοις οι καταστάσεις είναι ανθρώπινες και γλυκές και οι δυο εραστές-σύζυγοι-άνθρωποι παραμένουν συνηθισμένοι μεν,συμπαθείς δε και μετά όταν πάνε,πιεζόμενοι από τις αρνητικές εξελίξεις που αφορούν στην νομιμότητα του άντρα,στην χώρα του, που γενικώς εκεί όλα είναι αλλιώτικα,δύσκολα,κυλάνε με εξωφρενικά αργούς ρυθμούς,είναι ειδικά για εκείνη ως γυναίκα πολύ περιοριστικά σε σχέση με πριν και επιπλέον οι δυό τους συγκατοικούν με όλη την οικογένειά του,γονείς, αδέλφια,νύφες,ανήψια,όλοι μαζί στο ίδιο μικρό και διόλου σοφιστικέ ή χλιδάτο σπίτι,οπότε η δυτική νύφη,η ξένη,βιώνει τα εξωτικά μέχρι τότε και αδιανόητα πράγματα γι΄ αυτήν,αγαπά όμως σιγά-σιγά τον ξερό και δύσκολο τόπο και τους ανθρώπους του , καταλαβαίνει και επεξεργάζεται με πολύ μεγαλύτερη διαύγεια και σοφία ποικίλες αλήθειες για την ζωή που άφησε πίσω της και την ζωή που ανοίγεται μπροστά της μ΄αυτόν τον άντρα στην χώρα του ή κάπου αλλού και τελειώνοντας συνειδητοποιώ ότι άλλο βιβλίο της Γκόρτιμερ  δεν έχω διαβάσει και νομίζω κι ούτε πρόκειται, διότι αν γράφει έτσι αναμενόμενα και η θεματολογία της είναι παρόμοια-υποψιάζομαι  ότι τα κάνει και τα δυο- δεν θα χάσω και τίποτα συνταρακτικό,αλλά για το εκτός πόλης Σαββατοκύριακο δίπλα στην ξυλόσομπα και μην έχοντας καμία όρεξη να προσηλωθώ και κυρίως να σπαζοκεφαλιάσω σε κάτι δυσκολότερο,μια χαρά ήταν.


Σχόλια

  1. Φωτεινή19/11/13 21:03

    Να το κάνω δώρο στην μάνα μου που πάει και αγοράζει τις σαχλαμάρες της Δημουλίδου μπας και συνέλθει;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Φωτεινή,έλεος,η Γκόρτιμερ κάνει λογοτεχνία...Καμία σχέση με το είδος της κυρίας Δημουλίδου,μάλλον σε ξεγέλασε η δική μου αυστηρότατη και άκρως υποκειμενική εκτίμηση επειδή έχω γίνει πολύ απαιτητική(πάλι).Βεβαίως και να της το προτείνεις δωρίζοντάς της το,δεν το συζητάω αλλά δεν είναι (καλό) άρλεκιν στην θέση του(κακού) άρλεκιν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μαίρη26/11/13 17:10

    Μη με κομπλάρεις τώρα και μου άρεσε!Και τι έγινε με δυο τρια κλισεδάκια παραπάνω,δε χάλασε κι ο κόσμος. Μακάρι το γυναικείο κοινό αντί να διαβάζει τις σεξιστικές @@κιες του κάθε βλάκα να ανακάλυπτε την Γκόρτιμερ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ελισάβετ26/11/13 17:48

    Καλή η Γκόρτιμερ και επίσης ενδεικτικά προτείνω Λέσινγκ, Άτγουντ,Γαλανάκη,Καρυστιάνη,Δούκα.Δόξα τω Θεώ υπάρχουν ένα σωρό γυναίκες πανάξιες και υπέροχες σαν συγγραφείς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου