Επειδή δεν ξέρω τι να πω...

Επειδή δεν ξέρω τι να πω γι αυτά που πράττουν γύρω μου οι υπάνθρωποι με τα σακάτικα μυαλά ,αυτοί οι χωρίς ψυχές και πνεύμα, καταφεύγω στην Τέχνη...Άλλη μια φορά...



"Dove with Olive branch",Pablo Picasso,1950

Ναζίμ Χικμέτ

Γιὰ τὴ ζωή

(ἀπόδοση: Γιάννης Ρίτσος)

Ἡ ζωὴ δὲν εἶναι παῖξε-γέλασε
Πρέπει νὰ τήνε πάρεις σοβαρά,
Ὅπως, νὰ ποῦμε, κάνει ὁ σκίουρος,
Δίχως ἀπ᾿ ὄξω ἢ ἀπὸ πέρα νὰ προσμένεις τίποτα.
Δὲ θά ῾χεις ἄλλο πάρεξ μονάχα νὰ ζεῖς.
Τὶς πιὸ ὄμορφες μέρες μας δὲν τὶς ζήσαμε ἀκόμα
Κι ἂχ ὅ,τι πιὸ ὄμορφο θά ῾θελα νὰ σοῦ πῶ
Δὲ στό ῾πα ἀκόμα.

Γιὰ τὴ ζωή

Ἡ ζωὴ δὲν εἶναι παῖξε-γέλασε 
Πρέπει νὰ τήνε πάρεις σοβαρά, 
Ὅπως, νὰ ποῦμε, κάνει ὁ σκίουρος, 
Δίχως ἀπ᾿ ὄξω ἢ ἀπὸ πέρα νὰ προσμένεις τίποτα. 
Δὲ θά ῾χεις ἄλλο πάρεξ μονάχα νὰ ζεῖς.
Ἡ ζωὴ δὲν εἶναι παῖξε-γέλασε 
Πρέπει νὰ τήνε πάρεις σοβαρὰ 
Τόσο μὰ τόσο σοβαρὰ 
Ποὺ ἔτσι, νὰ ποῦμε, ἀκουμπισμένος σ᾿ ἕναν τοῖχο 
μὲ τὰ χέρια σου δεμένα 
Ἢ μέσα στ᾿ ἀργαστήρι 
Μὲ λευκὴ μπλούζα καὶ μεγάλα ματογυάλια 
Θὲ νὰ πεθάνεις, γιὰ νὰ ζήσουνε οἱ ἄνθρωποι, 
Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ποτὲ δὲ θά ῾χεις δεῖ τὸ πρόσωπό τους 
καὶ θὰ πεθάνεις ξέροντας καλὰ 
Πὼς τίποτα πιὸ ὡραῖο, πὼς τίποτα πιὸ ἀληθινὸ 
ἀπ᾿ τὴ ζωὴ δὲν εἶναι.
Πρέπει νὰ τηνε πάρεις σοβαρὰ 
Τόσο μὰ τόσο σοβαρὰ 
Ποὺ θὰ φυτεύεις, σὰ νὰ ποῦμε, 
ἐλιὲς ἀκόμα στὰ ἑβδομῆντα σου 
Ὄχι καθόλου γιὰ νὰ μείνουν στὰ παιδιά σου 
Μὰ ἔτσι γιατὶ τὸ θάνατο δὲ θὰ τόνε πιστεύεις 
Ὅσο κι ἂν τὸν φοβᾶσαι 
Μὰ ἔτσι γιατί ἡ ζωὴ θὲ νὰ βαραίνει 
πιότερο στὴ ζυγαριά.

"Colombe au Rameau d’Olivier",Picasso,1961


Κωνσταντίνος Καβάφης

Η Πόλις

Είπες «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.

Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή
κ’ είν’ η καρδιά μου — σαν νεκρός — θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.
Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα


Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς•
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού — μη ελπίζεις—
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες. 


(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)




"Το Παιδί με το Περιστέρι",Πικάσο,1901 



Νίκος Καρούζος

Ἡ λιτάνευση

Ὅταν παρέτυχα στὴ νύχτα ποὺ ἔλεγαν
«ὁ ἅγιος θὰ περάσει ἀπόψε»
δὲν τὸ πιστεύετε ἴσως
ἀλλ᾿ ὅμως ἔτρεμαν
τὰ δάχτυλα τῆς θάνατος
ἔκρουε τὰ φύλλα κι ἀκούονταν
φωνὲς ἀκίνητα
καὶ ἐκκωφαντικὰ
τὰ νέα μου βήματα.
Οἱ ἄρρωστοι γέμιζαν τὸ χῶρο
μὲ στεναγμούς, ἄλλοι
μὲ ὑψωμένα μάτια στὸ ξεχείλισμα τῶν ἄστρων
ἄλλοι μοῦ φάνηκαν ὄρθιο χῶμα.
Γυρεύοντας μοναχικὸς
«ἐν μέσῳ τῶν κινδύνων αἰσθάνεσαι
τὴν τελειότητα τῆς στιγμῆς»
Θυμήθηκα τὰ λόγια του φίλου 
τὶς ταλαντεύσεις τοῦ φύλλου πρὶν λίγα λεπτὰ
καθὼς
ἔπεφτε ἀπὸ χέρι ἀδιάφορο.
Μὲ τῆς βροχῆς τὴν εὐωδιὰ στὸ ἑλληνικὸ τοπίο
ἄνθη ὁ ἄνεμος κ᾿ οἱ ὧρες
στὸ σῶμα μου ἢ στὰ δέντρα τελειωμένες
αἰσθήσεις ἐδῶ ψηλὰ πρὸς τὰ οὐράνια
μαῦρες ὀπῶρες οἱ πιστοὶ
πεσμένες καὶ τὸ μέλι σπάζοντας
τοὺς φλοιοὺς ἔσμιγε χῶμα καὶ καρπό.
Εἴμαστε σὰν τὴν πανάρχαια ἀνακάλυψη τῆς φωτιᾶς
ὠφέλιμοι στὸ θεὸ
γιατὶ εἴμαστε
ἀναφαίρετοι καλόγεροι σ᾿ αὐτὴ τὴν ἐρημιὰ
νόμοι μέσα στὸ θάνατο —
ἡ φωνὴ τοῦ ἡλικιωμένου ἀκούστηκε στὶς ἀμυγδαλιὲς
κ᾿ ὕστερα πάλι:
- Τὰ μαῦρα σου μαλλιὰ πῶς χάνονται
στὰ βροχερὰ δωμάτια.
Φῶς ἀπ᾿ τὶς ἀσετυλίνες τῶν στραγαλάδων
σὲ ἀρχέγονα ροῦχα
μία γριὰ βυθισμένη ποὺ διάβαζε τὸ συναξάρι
«ἐν μέσω τῶν κινδύνων…» πλησίασα
γυρεύοντας μοναχικὸς
ἔφτυναν πασατέμπο οἱ ἀνυπόμονοι
μὰ δὲ θυμᾶμαι πιὰ ὅταν κάποιος φώναξε:
- Ἑπτὰ εἶναι οἱ φλόγες τοῦ στήθους.
Ἄνθρωπος ὁ ἀσυγχώρητος ὑπὸ τὸ σεληνόφως
ἄνθρωπος ὡσεὶ χόρτος ὑπὸ τὸ σεληνόφως.

"La hora del baño" , Joaquin Sorolla,  1904

Νίκος Καρούζος

Ἡ ἔναστρη φωτεινότητα

Ὁ ἄνθρωπος ποὺ εἰσόρμησε πιὰ στὴν ἀπώτερη θλίψη
μὲ δίχως ἔστω ἕνα τριαντάφυλλο
μ᾿ ἐκεῖνα τ᾿ ἀκατέργαστα στὴν ὤχρα μεινεσμένα μάτια
στὸ μισοσκέπαστο ἐρημόκκλησο σέρνοντας
τὴ μεγάλη ἀνάπηρη σιωπὴ στὸ καροτσάκι τῆς ὁμιλίας
ἀνέκαθεν ἤξερε τὴν ἄσωστη κατάσταση-: πὼς εἴμαστε
καθημαγμένοι ἐρασιτέχνες τοῦ Πραγματικοῦ
μ᾿ ἕνα μυστήριο ποὺ βεβηλώνει τὴ διάνοια διχάζοντας
πρὶν ἡ δορὰ τῆς θάλασσας σηκώσει τὸ ἀνάστημα τοῦ Ἅδη.
Πολύκρουνη ἡ θύελλα σπάζει τὰ ματογυάλια της κι ὁ μέγας
τρόμος ἀδράχνει τὰ μελλούμενα
σχηματίζοντας ἀποστήματα στὴ μνήμη.
Κατάχαμα τῆς ἀσίγαστης σιγῇς ἕνα κινούμενο
κειμήλιο-σκουλῆκι.
Ἡ ζωὴ ποὺ μικραίνει: ἡ μεγάλη ἀλήθεια.
Στὸν ὁποὺ πιάνει τὸ τσαπὶ γίνεται τσάπισμα
στὸν ὁποὺ πίνει τὸ νερὸ γίνεται πιόμα.
Ἔρχεται ἔαρ ἀειπάρθενο προφέροντας ἀρώματα
κρατεῖ μία κατάμαυρη λεπτότατη κλωστὴ
στὰ ὕπαιθρα τῆς νύχτας
τὸ σημεῖο τοῦ γκιώνη ποὺ εἶν᾿ ἄγνωστο πέρα...

Σχόλια

  1. Ανώνυμος2/11/13 15:22

    Σας καταλαβαίνω απόλυτα!
    Αυτό ακριβώς κάνω κι εγώ, καιρό τώρα.


    Έξοχη ανθολόγηση στίχων και εικόνων. Φωτάκια που ταξιδεύουν μέσα στη νύχτα... Μέχρι να συναντήσουν ίσως τους αποδέκτες τους...

    http://www.youtube.com/watch?v=Di-etRm4cN8

    http://www.youtube.com/watch?v=4VYFizFtZog


    κ.κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σας ευχαριστώ πολύ.Από καρδιάς! Που την χάλασα, η ηλίθια, καθώς γυρίζοντας από ένα θεσπέσιο φθινοπωρινό Σαββατοκύριακο,έχοντας κάνει την διήμερη ηλεκτρονική μου αποτοξίνωση παρασύρθηκα και μπήκα στο fcb να δω "τι γίνεται" και αποκαρδιώθηκα με τον φανερό και κρυφό,τον απίστευτα εγωτικό ξερολοφασισμό που βασιλεύει και αναπαράγεται εκεί μέσα..
    Και δεν έχω τίποτα περίεργους φίλους υποτίθεται.Με καλλιεργημένους πολιτικοποιημένους και μη χαχα και μορφωμένους χαχαχα και βιβλιόφιλους χαχαχαχα νταραβερίζομαι εκεί...Δεν τους τσουβαλιάζω όλους, δεν είναι όλοι αλαζόνες και παντογνώστες αλλά μετά την συντροφιά των πουλιών και του θροΐσματος των φύλλων κτλ κτλ της ηρεμίας, της λιακάδας και της θάλασσας,πήγα και ψιλοχαλάστηκα με την τόση ανούσια ξερολογία...

    Δεν έκανα κανένα λάικ ή μάλλον πήγε το κουλό μου κι έκανα κάτι λίγα λάικ, ευτυχώς κυρίως στα παιδιά της χαρακτικής της ΑΣΚΤ, που από αύριο στην Αθήνα θα κάνουν μια ωραία προσπάθεια να γνωρίσει ο κόσμος την τέχνη τους και όσο διάβαζα άλλα άρθρα και ειδήσεις και σχόλια και ανταλλαγή σχολίων σχεδόν όλων για σχεδόν όλα και με παπική βεβαιότητα που γίνεται όλο και πιο... μπετονένια ,με έπιανε το στομάχι μου και δεν είχα τίποτα,δεν ήθελα πια να πω τίποτα,πάνω σε τίποτα,με και σε κανέναν...

    Ευτυχώς υπάρχει η Τέχνη και η Σιωπή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ανώνυμος4/11/13 14:03

    Αυτό που μου κάνει πάντα εντύπωση είναι το πόσο γρήγορα σχολιάζουν μετά την είδηση. Σχόλια, άρθρα με αναλύσεις, γνώμες, συνομωσίες...
    Όπως τα λες Βιβή μου, ευτυχώς που υπάρχει και η Τέχνη που σε "αναγκάζει" να κλείσεις την τηλεόραση και τον υπολογιστή.
    Ε.Γ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν πίστευα ότι θα ζούσαμε τέτοια κατάντια...χειρότερη κι από το αηδές λάιφ στάιλ τύπου κωστόπουλου και συναφιού...

      Διαγραφή
  4. Ας μην συνεισφέρουμε λοιπόν άλλο στην δημιουργία πολυδιασποράς ανεξακρίβωτων πληροφοριών και επιβολής γνωμών με θολό προπαγανδιστικό σκοπό. Ό,τι δηλαδή συμβαίνει σε μέγιστο βαθμό πια από τα μμε και αυτές τις μαζικές σελίδες κοινωνικής δικτύωσης μέσα από τις οποίες μας ελέγχουν και μας διαμορφώνουν σαν κρατούσα κοινή γνώμη της πλειοψηφίας, όσοι έχουν λόγο να το κάνουν.Το μόνο που αποκομίζουμε είναι φθορά και απώλεια ενέργειας που μας κάνει να νιώθουμε ψυχική κούραση και μας ωθεί στην αποχή από την διεκδίκηση του δίκιου μας.Το οποίο δίκιο μας συμπυκνώνεται στο γνωστό και υπεράνω αμφισβητήσεων, "ψωμί παιδεία,ελευθερία",που δεν είναι ένα κούφιο σύνθημα αλλά η ζητούμενη πραγματικότητα για κάθε άνθρωπο,σε κάθε εποχή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου