Ελιές.Το Μάζεμα.


"Συγκομιδή" Τηλέμαχος Κάνθος,ξυλογραφία,Κύπρος 1962 



"Λιομαζώχτρα" ,λαδοτέμπερα,1972 ,Βάλιας Σεμερτζίδης


«Λιομάζωμα», λαδοτέμπερα-μικτή τεχνική ,1972,Βάλιας Σεμερτζίδης

"Women Ricking Olives",Vincent Van Gogh,1889


"Λιομάζωμα", Στρατής Αξιώτης (1907-1994)
"Το Μάζεμα των Ελαιών",λάδι σε πανί, Θεόφιλος,1933 

"Ελιές ",Τάσσος 1965

"Το Μάζεμα της Ελιάς",Τηλέμαχος Κάνθος,ξυλογραφία,1963 
"Ο Καρπός",ξυλογραφία σε πλάγιο ξύλο,Τάσσος   

 Τάσσος,1989 
 "The Olive Grove", William Merritt Chase, 1910

"Το Μάζεμα της Ελιάς", δ.α. Κωστόπουλος 









Είναι φίνα η γειτονιά μου

Η γειτονιά  που μένω είναι φίνα γειτονιά.Είναι γεμάτη ελιές,λεμονιές,συκιές, μανταρινιές,ροδιές. Καρπερές, κατάφορτες.Και πάρα πολλές,απρόσμενα πολλές.Στα πεζοδρόμιά μας τις βλέπεις στην σειρά αλλά κοίτα και στις αυλές, και στις πρασιές μας ακόμα,αγκαλιάζονται μεταξύ τους.
Σύκα το λοιπόν από την αυλή της κυρά Δέσποινας απολαύσαμε το καλοκαιράκι ουκ ολίγα,να΄ναι καλά,φτιάξαμε και ξερά για τον χειμώνα.
Ρόδια έχουμε επίσης φυλαγμένα κάμποσα.Από της Στέλλας τα φάγαμε κιόλας, αλλ΄ απ΄ του κυρ Απόστολου έμειναν αρκετά.
Τα ευωδιαστά μανταρίνια από το θαλερό δεντράκι,μπρος στην είσοδο της...πολυκατοικίας παρακαλώ, ήδη ζυμώνονται να γίνουν λικέρ.
Για λεμόνια δεν το συζητώ.Έχουμε λεμόνια όλο τον χρόνο,απλώνουμε το χέρι και να, μικρά, μεγάλα, άγουρα, ώριμα...Από την λεμονιά την δική μας στην πίσω αυλίτσα κι από των φίλων και γειτόνων τα δέντρα.

Και δεν ξεχνιόμαστε,Νοέμβρη και Δεκέμβρη μαζεύουμε τις ελιές.Απέναντί μου είναι τέσσερις τεράστιες.Έδωσα την μεγάλη σκάλα και στον κύριο Σταμάτη,που μένει δίπλα και φέτος, επιτέλους, είπε ν΄ αφήσει τις ντροπές,αυτός τις είχε φυτέψει ο αθεόφοβος και μάλιστα θα πάμε με την σκάλα και στης Μαρίας,της παλιάς μου συμμαθήτριας, δυο δρόμους παρακάτω,έχει στην αυλή της άλλες τόσες.

Γελάτε,ε;Γελάστε όσο θέλετε.Εμένα είναι φίνα η γειτονιά μου.

Σχόλια

  1. Χαίρομαι για την αναφορά.
    Πόσο θλιβερό ο καρπός κατάφορτωνμ δέντρων να σαπίζει στο έδαφος και τα πεζοδρόμια.
    Μην αντέχοντας το θέαμα,πέρυσι μαζέψαμε πολλές και εξαιρετικές Βρώσιμες ελιές από δέντρα πεζοδρομίου.Ήταν τόσες πολλές που φιλέψαμε όλους τους γνωστούς.
    Μετά,στις λαδολιές ψάχναμε ελαιοτριβείο να δώσουμε ένα τσουβάλι.Βρήκαμε ένα κοντά στη Κερατέα.Έσωσε 5 κιλά λάδι.Οικονομικά ασύμφορη βέβαια η διαδικασία,αλλά ψυχικά υπέροχη αποζημίωση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι εγώ πάρα πολύ για την... κίνησήσας!Έτσι, να γίνουμε περισσότεροι.
      Ξεκίνησα να προβληματίζομαι με τα εναλλακτικά που γίνονται σε διάφορες κατά τα λοιπά συμπαθείς συλλογικότητες μα συχνά δυστυχώς επί χρήμασιν,πχ τα λογής σεμινάρια από κάτι επιτήδειους τύπους "άλλαξ΄ ο Μανωλιός κι έβαλε το βρακί του αλλιώς"-ονόματα δε λέμε-που μαθαίνουν τάχαμου τους νεοφώτιστους οικολόγους ή δεν ξέρω πώς να τους λέω,να κάνουν σαπούνια ή να απλώνουν τραχανά κι άλλα παρόμοια και πώς να καλλιεργήσουν ντομάτες και φακή στο μπαλκόνι τους σε γλάστρες κτλ κτλ ενώ από τις ελιές,ροδιές,συκιές,μανταρινιές,λεμονιές κρέμονται και σπάνε από τον βάρος των καρπών τα κλαδιά έξω από τα ίδια τους τα στέκια...Τι να πω...
      Κατανοώ ότι στου Γκύζη πχ δεν έχει δέντρα και αυλές όπως στο Μοσχάτο που μένω εγώ αλλά επιμένω ότι πρέπει να κάνουμε πράγματα και στην πόλη,όχι μόνο κουβέντες.

      Διαγραφή
  2. Εγώ καθόλου δεν γέλασα.Το ίδιο κάνουμε και στη δική μας περιοχή.Κάθε χρόνο και πιο πολύς κόσμος.Δεν είναι για χόρταση αλλά μας δίνει όπως είπε ο φίλος Λύσιππος ψυχικά υπέροχη αποζημίωση.Μερικά σπίτια έχουν αχλαδιές,δεν ξέρω πως έγινε αυτό αλλά έχουν πολλοί στα γύρω τετράγωνα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μπράβο Γιάννη,καλά κάνετε.Δεν είναι δυνατόν να παραδοθούν αμαχητί στο έλεος της μνημονιακής αφασίας οι πόλεις,κι εδώ πρέπει να επιχειρήσουμε κάποια πράγματα,όχι άλλο τσιμέντο.

      Διαγραφή
  3. Ντίνα21/11/13 00:36

    Μακάρι να το κάναμε συστηματικά αυτό.Μίλησες για την ντροπή του γείτονά σου να βγει να μαζέψει τις ελιές που ο ίδιος έχει έχει φυτέψει.Αυτά μας φάγανε.Περισσότερη δεν είναι η ντροπή που σαπίζουν τόσοι καρποί σε καιρούς που συνάνθρωποί μας ψάχνουν για λίγο φαγητό στους κάδους;Αδυνατώ πια να καταλάβω το μέγεθος της κοινωνικής βλακείας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Υπερκατανάλωση συσκευασμένων άρα μεγάλη παραγωγή σκουπιδιών,γιαλαντζί ανακυκλώσεις, διαφημίσεις και χειραγώγηση από τα μμε κτλ κτλ τι περιμένεις από τέτοια πλύση εγκεφάλου;Όμως μπορούμε να φερθούμε λιγότερα καταναλωτικά και χαζά.
      Δέντρα και περιβόλια στις πόλεις θα χρειαστούν άμεσα.
      Εσύ Ντίνα θυμάσαι την γειτονιά μας,μέχρι κοτούλες είχαν κάποιες νοικοκυρές,πιο πάνω προς τον Ιλισό είχαν απομείνει περιβόλια,έβαζε ο κόσμος κηπευτικά στην αυλή του κι όχι καλλωπιστικά με ξενικά ονόματα...Ύστερα ήρθαν οι πολυκατοικίες με τους γκραν γκινιόλ φωτισμένους βραχόκηπους,με κάτι δέντρα κοντοστούπικα,περίεργα,χωρίς καρπό...
      Γιατί να μην τα αντικαταστήσουμε έστω και τώρα με χρήσιμα οπωροφόρα,γιατί να μην θυμηθούμε πως μόλις δυο δεκαετίες πριν είχαμε χελιδονοφωλιές στα μοσχατιώτικα σπίτια;

      Διαγραφή
  4. Ανώνυμος21/11/13 01:12

    γλυκό σαν μανταρίνι και το κειμενό σου
    γ.μ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πολύ!Να σας κεράσω λικεράκι μόλις γίνει.

      Διαγραφή
  5. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. γαρυφαλιά τεριζάκη27/11/13 23:44

    Καλησπέρα σας! Συγχαρητήρια για το ιστολόγιό σας!
    "Δανειστήκαμε" μία ανάρτησή σας για την ελιά και σαν ένδειξη ευγνωμοσύνης που μας βοηθήσατε τόσο πολύ με τις καταπληκτικές επιλογές έργων τέχνης, σας στέλνω αυτή την ιστορία που δημιουργήσαμε με τα "παιδιά μου" στο νηπιαγωγείο!

    "Η γιορτή του ελαιώνα
    Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένα δέντρο, μια όμορφη ελιά, μόνη της σε ένα χωράφι. Δεν ήταν πολύ χαρούμενη. Φύτρωσαν και άλλες όμως αργότερα και έτσι η ελιά είχε παρέα και χαιρόταν πολύ που είχε φίλες!
    Δύο γυναίκες περνούσαν από κει και άπλωσαν τα χέρια τους για να μαζέψουν τους καρπούς των δέντρων, τις ελιές δηλαδή. Η μία γυναίκα , μόλις τελείωσε το μάζεμα των ελιών, ευχαρίστησε το θεό που βρήκε αυτό το δέντρο μπροστά της και της έδωσε πολλές ελιές για να φάει αυτή και η οικογένειά της! Εφυγε…
    Η άλλη γυναίκα συνέχιζε να μαζεύει τις ελιές από τα δέντρα αλλά και αυτές που είχαν πέσει κάτω. Ήταν κρίμα να τις αφήσει εκεί.
    Λίγο αργότερα ήρθαν κι άλλες γυναίκες για να τη βοηθήσουν. Οι ελιές ήταν πολλές και δε θα μπορούσε να τελειώσει μόνη της. Ειχε κουραστεί κιόλας.
    Ο ήλιος έριχνε τις ακτίνες του για να ζεστάνει λίγο τις ελιές και για να τις γαργαλήσει. Ηθελε να παίξει κι αυτός! Βαρέθηκε όμως το παιχνίδι και άρχισε να πηγαίνει προς τη Δύση. Οι γυναίκες αγχώθηκαν και ανέβηκαν στη σκάλα για να μαζέψουν και τις ελιές που ήταν πιο ψηλά. Επρεπε να τελειώσουν πριν νυχτώσει. Δεν είχαν μείνει και πολλές ελιές στα ψηλά κλαδιά.
    Οι φίλοι τους, όμως, που τις αγαπούσαν ήρθαν για να τις βοηθήσουν! Μαζεύτηκαν λοιπόν εκεί πολλοί άνθρωποι και άντρες και γυναίκες. Ηταν σαν μια οικογένεια και έπρεπε να βοηθήσουν όλοι. Συνεργάστηκαν πολύ ωραία για να τελειώσουν επιτέλους το λιομάζωμα.
    Δύο γυναίκες και δύο άντρες μάζευαν τις τελευταίες ελιές που είχαν πέσει κάτω και τις έβαζαν στα καλάθια τους.
    Επιτέλους τελείωσαν το μάζεμα των ελιών! Oι γυναίκες με τις ελιές στο κεφάλι χόρευαν έναν δικό τους χορό, το «χορό της ελιάς», από τη χαρά τους που τελείωσαν και φέτος και θα έχουν φρέσκο λαδάκι στο σπίτι τους!
    Τα ελαιόδεντρα απέμειναν χωρίς καρπό. Έμοιαζαν στενοχωρημένα έτσι που φαίνονταν σαν σκιές, στο φως του φεγγαριού!
    Δεν ήταν όμως στενοχωρημένα! Ηταν πολύ πολύ χαρούμενα! Γιατί; Επειδή έδωσαν όλο τον καρπό τους στους ανθρώπους! Δεν ήταν όμως χαρούμενα μόνο γι αυτό αλλά και για κάτι άλλο πιο … σημαντικό!
    Όταν οι άνθρωποι μάζεψαν τον καρπό τους, ξαλάφρωσαν τα κλαδιά τους και μπορούσαν πια να χορεύουν όσο ήθελαν! Το ρίξανε λοιπόν στον τρελό χορό έτσι ελαφριές που ήταν και γιόρτασαν όλες μαζί τη «γιορτή του ελαιώνα» παρέα με το … φεγγάρι!"

    Ολοήμερο τμήμα 1ου νηπιαγωγείου Γαργαλιάνων
    Aυτή η ιστορία δημιουργήθηκε παρατηρώντας έργα τέχνης με θέμα την ελιά, που ανακαλύψαμε στο ιστολόγιο http://lesxianagnosisbiblioudegas.blogspot.gr συμπληρώνοντας στη … συλλογή του ένα έργο του Χρίστου Μποκόρου την «ελιά».
    Στόχος ήταν η γλωσσική εξέλιξη των παιδιών, η ενεργοποίηση της φαντασίας τους ,η χρήση σωστού λεξιλογίου, η «ενεργητική» παρατήρηση ενός έργου τέχνης και η γνωριμία με ζωγράφους και τεχνικές τους.
    23-11-2013, Γαρυφαλιά Τεριζάκη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Τα συγχαρητήρια αξίζουν σε σας κυρία Τεριζάκη και φυσικά και στα παιδιά σας!
    Το πίστευα πάντα και τώρα σ΄αυτές τις εποχές το πιστεύω ακόμα πιο πολύ ότι όλοι εσείς,οι θεωρούμενοι "ανώνυμοι", εκπαιδευτικοί των δημόσιων σχολείων όλης της χώρας και ειδικά της πρωτοβάθμιας, είστε εκείνοι που κρατάτε όρθια την εκπαίδευση....
    Ειλικρινά μου δώσατε την πιο μεγάλη χαρά που έχω νιώσει από την έναρξη του ιστολογίου.Όσο εμείς όλοι,οι απλοί άνθρωποι, μοιραζόμαστε την ομορφιά της Τέχνης και επικοινωνούμε μέσω αυτής,δεν φοβάμαι τίποτα, συνεχίζω να ελπίζω!

    Σας εύχομαι καλή δύναμη για δημιουργική συνέχεια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου