"Εικόνες από τη Ζωή στο Χωριό", Άμος Οζ


Τι είναι οι "Εικόνες από τη Ζωή στο Χωριό";Οχτώ ιστορίες που φορώντας η καθεμιά την λουσάτη φόρμα ενός κάπως πιο μεγάλου και χορταστικού διηγήματος συνδέονται και μπαίνουν η μια στην άλλη και γίνονται τελικά ένα πάρα πολύ ζωντανό,ομοιογενές κείμενο με συνεχή ροή και ωραία κλιμακούμενη ένταση;Μήπως θα βόλευε καλύτερα να τις ονομάσουμε σπονδυλωτό, ολιγοσέλιδο μυθιστόρημα;Ή κατά βάσιν πρόκειται για 180 πυκνές σελίδες που το τελευταίο που σε νοιάζει είναι η φιλολογική τους ετικέτα, καθώς είναι σελίδες ενδελεχούς παρατήρησης καταστάσεων, που ήδη συνέβησαν, μα είναι τόσο ρευστές οι συγκυρίες γένεσής τους, που μπορεί ανά πάσα στιγμή να συμβούν πάλι,πάντα στην ίδια ευλογημένη και μαζί καταραμένη γη και που καταγράφηκαν με εκείνην την εξαιρετική,γλυκόπικρη αφηγητική διάθεση,την χαμηλών τόνων μα τόσο εξομολογητική, ιδιαίτερα αναπλαστική και εικονοποιητική πρόθεση που χαρακτηρίζει και δικαιώνει έναν από τους πραγματικά μεγαλύτερους συγγραφείς της εποχής μας κάθε,μα κάθε φορά που συγγράφει;
Με αυτά τα παραπάνω να ισχύουν το καθένα ξεχωριστά και όλα μαζί,με την υπογραφή του Άμος Οζ να κεντρίζει εξαρχής το ενδιαφέρον,οι ιστορίες αυτές-όπως κι αν τις εκλάβει κάποιος -φτάνουν ατόφιες σε μας,το παγκόσμιο αναγνωστικό κοινό,σαν μια συλλογή με διηγήματα και στην Ελλάδα το ίδιο,με τον τίτλο "Εικόνες από τη Ζωή στο Χωριό" σε μετάφραση της Λουΐζας Μιζάν ,για τις εκδόσεις Καστανιώτη( που ξανατύπωσαν και την εξαίσια  "Ιστορία Αγάπης και Σκότους" και τους αξίζουν συγχαρητήρια επειδή σε καιρούς πολύ δύσκολους συνεχίζουν την πολύχρονη, καλή τους εκδοτική πορεία*).

Το χωριό στο οποίο ο Οζ εγκαθιστά τους ήρωές του και τους εμπλέκει στις και με τις οχτώ του λαϊκές ή έστω λαϊκότροπες αφηγήσεις είναι το Τελ Ιλάν που θυμίζει ...Τοσκάνη και Προβηγκία,έτσι ήρεμο,ειδυλλιακό, καταπράσινο και γεμάτο αμπελώνες που είναι. Σ΄αυτό ζουν οι παλιοί του κάτοικοι συγχρωτιζόμενοι με όποιους νέους έρχονται αφού αυτοί αγοράσουν τα ταλαιπωρημένα, παλιότερα σπίτια και χτίσουν βιλίτσες στην θέση τους ή σαν ενοικιαστές ή και φιλοξενούμενοι ,αλλάζοντας μεν κάπως την πρότερη ανθρωποσύνθεση χωρίς όμως να την εξαφανίζουν εντελώς,γιατί οι αρχικοί άνθρωποι του φανταστικού αυτού χωριού ακόμα κι αν πεθαίνουν κάποτε, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο παραμένουν ένα με την γη τους και την ιστορία της, πέρα από την ιστορική στιγμή,παρά την καλπάζουσα παγκοσμιοποιημένη τουριστικοποίηση και με την φυσική της ομορφιά να της προσδίδει ολοένα μιαν αίγλη αλλά και να βγάζει-αυτό κυρίως- στην επιφάνεια τα λυπημένα μικρά και μεγάλα μυστικά,που ο χαρισματικός Οζ σου αφηγείται ψιθυριστά, μόνο σ΄εσένα λες, σαν παραμύθι και με χίλιες δυο λεπτομέρειες,που το κάνουν ακόμα πιο ελκυστικό.

Στο πρώτο διήγημα- ιστορία-εικόνα με τίτλο "Κληρονόμοι" γνωριζόμαστε με τον Αριέ Τσέλνικ και την υπέργηρη μάνα του,δυο ανθρώπινα κούτσουρα που ανέχονται το ένα το άλλο σε συμβίωση που την ροκανίζει ο χρόνος το ίδιο σκληρά και για τους δυο τους και κατ΄ευθείαν παρακολουθούμε την επίσκεψη-επέλαση του Γουόλφ Μαφτσίρ,δικηγόρου κι επενδυτή(διεθνές και διαχρονικό φρούτο οι επενδυτές,εμ τι,μόνο αυτοί που εφηύρε ο πρωθυπουργός της δικής μας χώρας είναι,αλίμονο,από κοράκια άλλο τίποτα,παντού) που ορέγεται το σπίτι του χήρου και παρατημένου από γυναίκα και παιδιά Τσέλνικ , δηλαδή της μάνας του,που αν και στα 90 της,κουφή,πολύ καμπουριασμένη και λιγομίλητη, ξεχασμένη κι από τον Θάνατο είναι στα μάτια του άρπαγα Μαφτσίρ μια ακόμα ιδανική ευκαιρία για να (της) πάρει το παλιό γερασμένο σπίτι,τουμπάροντας όμως πρώτα τον γιό,με επιδέξια λόγια σαν τα παρακάτω:

Δηλαδή,το πρόβλημα,της γηραιάς,κυρίας.Δηλαδή,της κυρίας μητέρας σας,που η περιουσία μας είναι ακόμα γραμμένη στο όνομά της και θα βρίσκεται γραμμένη στο όνομά της μέχρι το τέλος της ζωής της,και ποιος ξέρει τι της ήρθε να γράψει στη διαθήκη της ή μέχρι να καταφέρουμε εμείς οι δυο να οριστούμε επίτροποί της.
Εμείς οι δυο;
Μπορούμε να κατεδαφίσουμε αυτό το σπίτι και να χτίσουμε στη θέση του ένα σανατόριο.Μια φάρμα υγείας.Θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε εδώ ένα μέρος που όμοιό του δεν υπάρχει σε ολόκληρη τη χώρα:φρέσκος αέρας, βουκολική γαλήνη,τοπία που δεν υστερούν σε τίποτα από την Προβηγκία και την Τοσκάνη,θεραπευτικά βότανα,μασάζ,διαλογισμός,πνευματική καθοδήγηση ,ο κόσμος θα πληρώνει αδρά για όλα όσα θα μπορεί να προσφέρει το μέρος μας.
Συγγνώμη,από πότε γνωριζόμαστε; 
Μα είμαστε ήδη γνωστοί και φίλοι.Όχι μόνο φίλοι,αγαπητέ μου:συγγενείς.Και μάλιστα συνεργάτες. 

Στο δεύτερο αφήγημα, "Συγγενείς",το κεντρικό πρόσωπο είναι η γιατρός του Τελ Ιλάν,η 45χρονη εργένισσα Γκίλι Στάινερ που μάταια περιμένει τον λατρεμένο της ανιψιό να την επισκεφτεί,όπως έχουν για μια ακόμα φορά συμφωνήσει και καθώς τον περιμένει αγωνιώντας γιατί αυτός δεν έχει φτάσει,ανακαλεί πολλά περιστατικά καλά και κακά, που είχαν μοιραστεί οι δυο τους χωρίς ούτε η αδελφή της και μάνα του νεαρού να τα γνωρίζει,έχοντας αυτοί οι δυο έναν μυστικό κώδικα θαρρείς,που μ΄αυτόν επικοινωνούν μια χαρά χωρίς να χρειάζονται τους άλλους.Καθώς η δόκτωρ Στάινερ περιμένει το λεωφορείο χαιρετάει τον Τσέλνικ της πρώτης ιστορίας και με την σειρά της κι αυτή σαν κομπάρσος σε άλλη σκηνή αλλά πάντα στο ίδιο φιλμ εμφανίζεται στην επόμενη ιστορία και σε μιαν άλλη κι οι υπόλοιποι ήρωες έτσι κάνουν διά χειρός και νου Οζ κι εκείνοι, περνούν σαν τον Χίτσκοκ  σε ανύποπτο χρόνο από την δική τους σε μιαν άλλη.

Στα υπόλοιπα έξι ιστορούμενα ο Οζ κεντάει προσεκτικά,με λεκτική και μυθοπλαστική πυκνότητα τον ίδιο καμβά  αφήγησης σαν αυτός να είναι τρισδιάστατος ,με οχτώ επιμέρους μοτίβα, που μας τα έχει από την αρχή τοποθετήσει σε συγκεκριμένα σημεία . 

Οι "Σκαφτιάδες" είναι το περιεκτικότερο σε ιδεαλισμό και ανθρωπιά και εμφανώς μεγαλύτερο σε έκταση διήγημα και είναι το τρίτο.Αυτό που μου άρεσε πάρα πολύ ή μάλλον εκείνο που σε μένα είπε με τρόπο αριστουργηματικό πολύ περισσότερα και πιο καίρια πράγματα για το σημερινό Ισραήλ και την κατάσταση μίσους και κατοχής που βιώνουν Εβραίοι και Άραβες,με στοιχεία δοσμένα πολύ πιο ανθρώπινα απ΄όλες τις φιλοπαλαιστινιακές παπάρες τις τόσο απόλυτες που ακούω στην Ελλάδα κατά καιρούς από διάφορα χορτάτα και βολεμένα στόματα.
Γι αυτό το πανέμορφο διήγημα,που θα μπορούσε να σταθεί και σαν νουβέλα εντελώς μόνο του,σαν ξεχωριστό βιβλίο δηλαδή,θα επανέλθω κάποια στιγμή επειδή βρήκα την δραματουργία του εξαιρετική ,την πλοκή του ισορροπημένη σε βαθμό τελειότητας ,το δια ταύτα του μετριοπαθώς συγκλονιστικό,
Ακολουθούν οι "Χαμένοι",το "Περιμένοντας",οι "Ξένοι",το"Τραγουδώντας"και το "Σε Τόπο Μακρινό σε Άλλους Καιρούς".



Σε όλα οι ήρωες είναι άνθρωποι που υπήρξαν μαχητές,είχαν αποτυπώσει στις ζωές τους την σκληρότητα του βίου και τις αντιφάσεις του και ενώ τα πάλεψαν όλα αυτά τώρα συνεχίζουν υποταγμένοι στην ειμαρμένη τους ,όχι απαραιτήτως μοχθηροί ή μνησίκακοι μα σίγουρα νικημένοι, παθητικοί,σαν να ξεχρεώνουν κάτι,χωρίς ενσυναίσθηση όμως της δικής τους μα ούτε και της αλλότριας δυστυχίας, είτε την κουβαλάνε σαν μνήμη από τις περασμένες γενιές στο dna τους και την ονομάζουν ολοκαύτωμα είτε την προκαλούν σαν απύθμενο μίσος σε άλλους,εκείνοι πια σίγουροι (;) όντας και κάπως εφησυχασμένοι -αφού η πολυπόθητη αναγνώριση ήρθε επιτέλους και υπάρχει-στηριγμένοι μόνο στην στρατιωτική υπεροχή και στην ολοφάνερη αδικία σε βάρος των άλλων και βέβαια τι χειρότερο μπορεί να είναι αυτό από υποταγή και ήττα της ανθρωπιάς τους που είχε τόσο δοκιμαστεί και συντριβή ηθικής και πτώση σε κάτι το δίχως άλλο ταπεινό και δόλιο, που τους υπερβαίνει;Η αποθέωση του σκληρότερου ανοίκειου... 

Που ο Οζ με αυτές τις απλές σε πρώτη ανάγνωση μα εντέλει πυκνότατες αφηγήσεις για ένα χωριό που μοιάζει με τον αναζητούμενο απ΄όλους μας Παράδεισο και θα έπρεπε να είναι ,μα σίγουρα δεν είναι,το μεταμορφώνει σε οχτώ ελεγειακά ξόρκια αποπειρώμενος λύτρωση της ψυχής των Εβραίων του καιρού του από τους δαίμονές της και το λέω αυτό επειδή ο ίδιος συχνά αναφέρεται με όρους αρχαίας ελληνικής τραγωδίας στην σημερινή κατάσταση στην χώρα των προγόνων του και χώρα, τώρα,και των Παλαιστινίων.

ΥΓ.Οι "Κληρονόμοι" μου προκάλεσαν ποικίλα συναισθήματα από την στιγμή που τους είδα σαν μια αλληγορία της κρίσης, δηλαδή τον Μαφτσίρ σαν Μέρκελ,τον λιγούρη γιό της καημένης,ανίδεης γριάς σαν τον δικό μας ζήτουλα και παρτάκια, τον Σαμαρά,που θολώνει τα νερά μιλώντας μονίμως για την τύπου κι αν μην τον είδανε Γιάννη τονε γράψανε ανάπτυξη που μας τσαμπουνάει ανερυθρίαστα όλη την ώρα και την Ελλάδα σαν την γριούλα που δεν βλέπουν την ώρα να ψοφήσει για να την ρημάξουν χωρίς προσχήματα κι επειδή αυτή "κρατάει",προς μεγάλη τους λύσσα,εκείνοι μηχανεύονται νέους τρόπους....
Ο ίδιος ο Οζ βέβαια πρώτος και καλύτερος αποδέχεται ότι τα βιβλία του φεύγουν απ΄ αυτόν όταν περάσουν στον αναγνώστη κι έτσι ακόμα κι αν δεν έχει κάνει καμία πολιτική νύξη -για τα της χώρας του εκείνος-ο αναγνώστης μπορεί κάλλιστα να (ανα)συνθέσει χίλια μύρια όσα,παρμένα από τις ιστορίες του,μεταφέροντας στοιχεία στην δική του ανάγνωση και προσέγγιση!Πράγμα που έπραξα άθελά μου αλλά ταίριαξε γάντι...


*επαινώντας έναν εκδότη καλό είναι  να μην παραλείπουμε να αναφερόμαστε στους άξιους ανθρώπους στο δυναμικό του,εν προκειμένω σαν τον Ανταίο Χρυσοστομίδη,που είναι ο υπεύθυνος για τη κλασική πλέον σειρά "συγγραφείς απ΄όλο τον κόσμο" και ο οποίος υποδέχτηκε στην Αθήνα πριν λίγες μέρες τον Άμος Οζ προκειμένου να παρουσιάσει το βιβλίο του και μίλησαν για ένα σωρό θέματα σ΄έναν κατάμεστο Ιανό,που φυσικά αντιλαμβάνομαι ότι είναι επιχείρηση και πρέπει να βγάλει χρήματα (και)από το καφέ που χρησιμοποιεί σαν αίθουσα εκδηλώσεων, αλλά που θεωρώ ανεπίτρεπτο το γεγονός - ειδικά όταν φιλοξενείται ένας τέτοιας κλάσης μα και τόσος ευγενικός τύπος όπως ο Οζ -να αφήνουν οι υπεύθυνοί του τους κάφρους να κάνουν ανακάτεμα τραπεζιών και καθισμάτων, να σέρνουν καναπέδες και καρέκλες, σκαμπώ και σπαστές πλαστικούρες, οι θέσεις τελικά να μην επαρκούν γιατί κάποιοι εννοούσαν να τις κρατάνε δέκα δέκα δυο ώρες πριν με όποια-διόλου εργονομική- διάταξη, όπου γουστάρουν,βάζοντας παλτά,τσάντες κτλ για τον... γκόμενο,την γιαγιά, τον αναδεξιμιό κι όλο τους το σόι ώσπου αυτό να ευαρεστηθεί να κοπιάσει,ό,τι ώρα του καπνίσε,πολύ μετά την τυπική και με το γνωστό στυλάκι της φασαρίας,του πηγαινέλα, του να πάρω ντε και καλά τώρα κρασί,καφέδες κτλ και να ενοχλώ τους γύρω μου μασουλώντας χράτσα χρούτσα και είδα βέβαια και κάτι απίθανες να έχουν μισογυρισμένη την πλάτη τους στον Οζ (!) και την άπειρη υπόλοιπη καφρίλα για μιαν ακόμα φορά εν αφασία και εν δράσει και έχω πάθει σοκ...
Φρικαλέο και αντιπαθητικό θα το αποκαλέσω λοιπόν το εγχώριο βιβλιόφιλο(!) κοινό, τουλάχιστον τις διάφορες αυτές αρσενικές και θηλυκές καρικατούρες με το καροτί μαλλί ή την ατελείωτη φαλάκρα που καταλήγει σε κοτσίδα, απαξάπασες με το ύφος της περισπούδαστης κουλτουριάς του΄90-μπλιάχ,πόσο καλά την ξέρω-που καταφθάνουν όχι εν προκειμένω για να ακούσουν και να καταλάβουν τον Άμος Οζ μα για να πουν ενώπιον συγκυριακού κοινού-στην συντριπτική του πλειοψηφία κάφρους του επιπέδου τους- όποια ξερολίστικη βλακεία τούς έρχεται στην κεφάλα...
Άντε και...


Σχόλια

  1. Είχα πάει,οπότε καταλαβαίνω τι εννοείς.Τον κατασυμπάθησα.Υπερτονίζεις λιγάκι τα περί καφρίλας αλλά σε γενικές γραμμές κι εγώ ντράπηκα με την κακή οργάνωση του χώρου.Που συνήθως είναι πολύ ζεστός.Αλλά Άμος Οζ είναι αυτός,έχεις δίκιο ότι του άξιζε περισσότερη ευγένεια, πραγματικά ήταν γαϊδουριά να υπάρχουν πλάτες απέναντί του,έστω μισογυρισμένες.Ευτυχώς ήταν λίγες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλά,εγώ τον...ερωτεύτηκα!Αν είναι όντως έτσι απλός,ντόμπρος και σεμνός...

      Διαγραφή
  2. Η ιδίου μεγέθους φωτογραφία του Ανταίου Χρυσοστομίδη δίπλα με του συγγραφέα στην αφίσα ήταν ένδειξη σεμνότητας;Ίσοι και όμοιοι είναι ο πράγματι σημαντικός αυτός άνθρωπος των ελληνικών γραμμάτων και ο Οζ του παγκόσμιου βεληνεκούς που έχει κάτι εκατομμύρια αναγνώστες;Δεν το περίμενα και ελπίζω ότι ο Οζ δεν το είδε ή αν το είδε δεν το πήρε στα σοβαρά!ΈΧουμε παλαβώσει από τη κρίση...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να πω την αλήθεια κι εγώ την είδα την αφίσα που λέτε,αλλά δεν την πήρα τοις μετρητοίς διότι ο Ανταίος Χρυσοστομίδης είναι από τους τελευταίους των Μοϊκανών,η προσφορά του υπερβαίνει τις λίγες τέτοιες ατυχείς περιπτώσεις,μια αφίσα ή μια λεφτάδικη εκπομπή σαν τις Κεραίες,που επίσης πολλοί είχαμε σχολιάσει επικριτικά για το κόστος της,όσο το υποθέταμε τουλάχιστον,όμως πόσους εκπληκτικούς συγγραφείς μας γνώρισε,για σκεφτείτε...

      Διαγραφή
  3. Νικολέτα26/12/13 15:55

    Γνωστά κάρα με πατάτες οι Έλληνες συγγραφείς και το διασυνδεσιακό γενικώς του βιβλίου.Τέτοιοι είναι στη πλειοψηφία τους οι του χώρου,μετριότητες που κομπάζουν και κάνουν πολύ σαματά και γι αυτό δεν πάω σε παρουσιάσεις για να μην απογοητευτώ από την έπαρση κάποιου που πιθανόν δεν την περίμενα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νικολέτα,πόσο θα ήθελα να διαφωνήσω μαζί σου αλλά πήγα σε μια παρουσίαση πολύ πρόσφατα και έφαγα κυριολεκτικά στην μούρη την απρόσμενη αγένεια του συγγραφέα!Ενός ανθρώπου που ως τώρα θεωρούσα ευγενικό και διαφορετικό....
      Όταν πήγα να τον χαιρετήσω, πριν αρχίσει η εκδήλωση-τρεις κι ο κούκος ήτανε,τώρα καταλαβαίνω το γιατί-επειδή είχε έρθει παλιά και στο ταπεινό Degas και νόμιζα η ηλίθια ότι θα το είχε εκτιμήσει,που από μένα είχαν μαζευτεί 25+ άνθρωποι να τον γνωρίσουν και να ακούσουν τις απόψεις του,αυτός- αφού με κοίταξε με ένα ύφος που ειλικρινά αδυνατώ να ερμηνεύσω-μου γύρισε την πλάτη και έφυγε λέγοντας κάτι "να αρχίσουμε,μη περιμένουμε άλλους " και τέτοια...
      Κανονικά έπρεπε να σηκωθώ να φύγω, αλλά από περιέργεια και μόνο πια,μπήκα στην αίθουσα μαζί με τους άλλους και εκεί σε μια κάκιστα στημένη παρουσίαση(συνομιλία με έναν άλλο υπερφίαλο και συνεπικουρούσης στην κρύα και άνευρη ατμόσφαιρα μιας ηθοποιού που έκανε λάθη διαβάζοντας πομπωδώς αποσπάσματα του βιβλίου του) τον άκουσα κι εκείνον να λέει διάφορα με μιαν έπαρση,που δεν την περίμενα,που όταν διαβάζεις τα κείμενά του δεν υπάρχει!
      Λυπήθηκα πάρα πολύ και είπα χίλιες φορές προτιμότερο να μη τους γνωρίζει ποτέ κανεί προσωπικά,να μη πηγαίνει ούτε σε παρουσιάσεις ούτε πουθενά και να κρίνει αντικειμενικά τα κείμενά τους και τίποτα παραπάνω...

      Διαγραφή
    2. Ντίνα27/12/13 12:59

      Να είχαν από πλευράς ταλέντου τη μισή έπαρση να πεις χαλάλι ως ένα σημείο.Οι πιο πολλοί όμως είναι και ξιπασμένοι και κακοί συγγραφείς.Ύστερα τους φταίει η Μαντά, δεν κοιτάνε τα χάλια τους!

      Χρόνια πολλά!

      Διαγραφή
  4. Νικολέτα26/12/13 16:03

    "Ιστορία Αγάπης και Σκότους" : φυσικά χαίρομαι κι εγώ πάρα πολύ για την επανατύπωση αλλά όχι για τη τιμή, 29,80!Με το 10% πόσο να πάει, στα 26 και 80.Σιγά την έκπτωση.Είναι δυνατόν;Εννοείται ότι περιμένω να βγει στα παζάρια για να το πάρω γιατί παραδέχομαι ότι το θέλω στη βιβλιοθήκη μου αλλά αδυνατώ!Έλεος ρε παιδιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι όμως ογκώδες.Κοίτα,δεν δικαιολογώ την τιμή, αν και θα κόψω τον λαιμό μου και θα το πάρω τώρα, αλλά σε σχέση με άλλα πολυσέλιδα πάλι είναι πολύ καλύτερη.

      Διαγραφή
  5. Ανώνυμος26/12/13 19:42

    Ο Άμος Οζ είναι η πιο σπουδαία πένα της σύγχρονης ισραηλινής λογοτεχνίας ασχέτως πολιτικής τοποθέτησης.
    Σ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γνώρισα τον Οζ και μαζί πρωτοδιάβασα σύγχρονη ισραηλινή λογοτεχνία με το "Μαύρο Κουτί". Μετά συνέχισα με Γκρόσμαν και Γεοσούα .Κομβικό διάβασμα ήταν βέβαια εκείνο του αριστουργηματικού βιβλίου του «Ιστορία Αγάπης και Σκότους».Μακάρι να είχαμε μια τόσο υψηλή λογοτεχνία κι εμείς.Εδώ, σ΄αυτή την καταπληκτική και πολύπαθη χώρα που ζούμε οι συγγραφείς και οι "συγγραφείς" γράφουν σαν να μην έχουν αληθινά θέματα!Η έλλειψη θεμάτων είναι τρομακτική.Εξ ου και η κλοπή θεμάτων από άλλες λογοτεχνίες και η ατελείωτη πενία και η μίμηση,μας έχει διαλύσει την λογοτεχνία η κατάχρηση και στην ουσία η θεματική κακοκοποίηση του εμφυλίου,παράγουμε κάκιστο ιστορικό μυθιστόρημα, εξ ου και η έπαρση, που τι δείχνει;Μεγάλη ανασφάλεια δείχνει η τόση τους έπαρση, αμύνονται οι κατακαημένοι, αυτολιβανίζονται, επειδή δεν έχουν κάτι να πουν που να είναι πράγματι ζωντανό.Μονίμως δεύτεροι και τρίτοι και τελευταίοι.Τώρα γράφουν για την κρίση, όμως δείτε πως το κάνουν, και αυτό κακά και βιαστικά το κάνουν, σαν δημοσιογράφοι που κυνηγούν το τρέχον και χάνουν το διαρκές.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου