Εκδόσεις Εύμαρος.Πέτρος Κακολύρης

  • "Τι Νέα από το Στρατόπεδο του Κρίσενβελτ;" της Μαρώς Τριανταφύλλου 
  • "Τα Μπλουζ του Αγίου Παντελεήμονα" του Κώστα Ποντικόπουλου 
  • "Παιχνίδια στα Λασπόνερα" του Ιορδάνη Σερμαΐδη

 





Όμορφα δείγματα τρυφερής,φροντισμένης και ρέουσας γραφής μέσα από την οποία η ελληνική γλώσσα δένει αρμονικά την απαράμιλλη αισθητική της με την δυναμική εκείνη και τόσο πλούσια θεματολογία που αντλείται από την εντρύφηση στην πραγματική ζωή,μέσα στην κρίση και παρά την κρίση,δοσμένη απλόχερα σαν πρωτοπρόσωπη και τριτοπρόσωπη αφήγηση και εκεί πλέον με κατάθεση ψυχής από ευαίσθητους και κοινωνικά συνειδητοποιημένους ανθρώπους.
Αυτά τα τρία,η νουβέλα του Κώστα Ποντικόπουλου κι εκείνη του Ιορδάνη Σερμαΐδη, αμφότερες κυρίως ή και μόνο αυτοβιογραφικές και από καρδιάς αλλά και με περίσσια έμπνευση γραμμένες και βεβαίως η έξοχη συλλογή διηγημάτων της Μαρώς Τριανταφύλλου είναι μερικά μόνο από τα βιβλία των εκδόσεων Εύμαρος.

Η Μαρώ Τριανταφύλλου στις 88 σελίδες της έξοχης συλλογής της με τον αλληγορικό τίτλο "Τι Νέα από το Στρατόπεδο του Κρίσενβελτ;" μέσα από εφτά απλές φαινομενικά αλλά άκρως ψυχογραφικές και οπωσδήποτε ρεαλιστικές ιστορίες ανθρώπων που βιώνουν ο καθένας τους αρκετά διαφορετικά την διαστρωματωμένη αναλόγως της ταξικής του θέσης, όσο κι αν αυτή δεν είναι πάντα ευδιάκριτα οριοθετημένη,την ίδια πολύπλευρη κρίση,περιγράφει/καταγράφει - συμπάσχοντας και σχολιάζοντας διακριτικά αλλά πολύ εύστοχα καθώς τις αφηγείται-τις συμπεριφορές τους που κατά βάσιν είναι σπασμωδικές αντιδράσεις απόγνωσης απέναντι σε ό,τι τους έχει επιβληθεί να βιώσουν.
Η ταλαντούχα Μαρώ Τριανταφύλλου δεν έχει εφεύρει,ωραιοποιήσει ή τσαλακώσει τους ήρωές της για να κάνει εκείνη προσωπική συγγραφική επίδειξη των άψογων ελληνικών της.Έχει αποτυπώσει με καθαρό,εύληπτο λόγο,σχεδόν δωρικά,χωρίς παραπλανητικές γλωσσικές φιοριτούρες,τις πράξεις τής απελπισίας τους όμως μαζί και της δύναμης της ανθρωπιάς τους .

  • Ο αναγνώστης ζει την απελπισμένη έξοδο της γλυκιάς γριούλας προς την συνειδησιακή της κάθαρση καθώς, ποτισμένη από το ρατσιστικό μίσος που την κερνούν άφθονο τα τηλεοπτικά κανάλια, βιώνει όλες του τις πλευρές κι από την καλή κι από την ανάποδη και παίρνει την κατάσταση στα χέρια της...
  • Την πικρή, απονενοημένη κίνηση του Γιώργου να βάλει φωτιά στο μαγαζί του που θα μπει σύντομα και σ΄αυτό αθέλητο λουκέτο,όπως αυτό που μπήκε ήδη, λόγω της οικονομικής ανέχειας και στο ίδιο του το σπίτι.
  • Την δυστοπική ιστορία του 69χρονου Χρήστου που έρχεται η σειρά του σαν ένα αναλώσιμο νούμερο-είναι ο πολίτης ηλ 4332 και τίποτα παραπάνω-να συναινέσει στην διαδικασία ξεπαστρέματός του,μιας διαδικασίας κρατικής σατανικά σχεδιασμένης για όλους ανεξαιρέτως,όταν αυτοί καταλήγουν λόγω ηλικίας μη παραγωγικοί δούλοι.(Τι είπατε;Σας θυμίζει τον άδωνη και την κυβερνητική κουστωδία,που διέλυσε και τον εοππυ, την πάλαι ποτέ παρεχόμενη έστω κακήν κακώς δημόσια υγεία,τις θυσιασμένες στη μνημονιακή κρεατομηχανή της τρόικας ασφαλιστικές όλων μας εισφορές,σωπάτε καλέ,αλίμονο).
  • Την "όμορφη",την θεάρεστη αμαρτία-γιατί εγώ είμαι σίγουρη ότι ο Θεός χαμογελούσε -ενός ταπεινού διάκου που πνίγεται στην ενοχή της επικείμενης πράξης του αλλά επιλέγει...
  • Την μικρή,αμήχανη,σχεδόν παιδιάστικη πρωταπριλιάτικη σκανδαλιά δυο ώριμων στην ηλικία παλιών συναγωνιστών...
  • Την ύστατη εξαθλίωση στην οποία μπορεί να φτάσει ένας άνεργος άνθρωπος που είναι αυτό που λένε ο άνθρωπος της διπλανής μας πόρτας, που επειδή κρατάει με νύχια και με δόντια την αξιοπρέπειά του, κρύβοντας απ΄όλους τους γνωστούς την κατάστασή του,πέφτει από τη μια στην άλλη κακοτοπιά.
  • Την απελπισμένη παράδοση μιας νέας γυναίκας στις σεξουαλικές διαθέσεις ενός παραδόπιστου φούρναρη με κωμικοτραγικό,αλληγορικό τέλος.
  • Την αλληλεγγύη που συναντά στην περιδιάβασή της στην πόλη της μια γυναίκα που ακόμα έχει δουλειά και ένα πιάτο φαγητό και την απόφασή της να συνεισφέρει σ΄αυτήν.




Ο Κώστας Ποντικόπουλος παίρνοντας την σκυτάλη της αφηγηματικής αμεσότητας και ευαισθησίας στα "Μπλουζ του Αγίου Παντελεήμονα" ανασυνθέτει με ζεστασιά και εύρος αναπόλησης τα παιδικά του χρόνια στην ταλαίπωρη αυτή γειτονιά τού Αγίου Παντελεήμονα,στην πλημμυρισμένη πάντα από παιδιά πλατεία της ,κάποτε παιδιά Ελλήνων που λειτούργησαν σαν υποκείμενα της αστυφιλίας και της εσωτερικής μετανάστευσης,της εγκατάλειψης των ελληνικών χωριών,της όπως όπως εγκατάστασης στην πρωτεύουσα και στα χρόνια μας πια γεμάτης από άλλα παιδιά, θύματα αυτά των πολέμων στις μακρινές τους χώρες και της προσφυγιάς,που εμείς βιώναμε σαν λαός στο πετσί μας μόλις χτες μα εύκολα καταντήσαμε να κάνουμε πως έχουμε ξεχάσει...
Ο συγγραφέας ανακαλεί στην μνήμη πρόσωπα και περιστατικά,άλλα σοβαρά άλλα σχετικά αστεία, από τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια και θυμάται και τι δεν θυμάται από τους εκεί γύρω δρόμους, το σχολείο μα και τα όμορφα σπίτια,που τα έζησε ένα ένα να γίνονται θεόρατα τσιμεντένια κτίρια-τέρατα με διαμερίσματα κλουβιά,μεταφέροντάς μας όχι μόνο μια ίσως στείρα και πολύ προσωπική νοσταλγία αλλά,όπως λέει στο οπισθόφυλλο τις συλλογικές μνήμες που είναι ο ενιαίος- εκείνος μαζί με τις αισθήσεις των συναισθημάτων για ό,τι ζήσαμε και ζούμε- πλούτος για να προχωρήσουμε στην ζωή μας.




Στο ίδιο περίπου το κλασικό και πάντα όμορφο μοτίβο,της αποτύπωσης δηλαδή των αναμνήσεων από τα νεανικά του χρόνια ενός ώριμου πια ανθρώπου στο χαρτί, κινείται και ο Ιορδάνης Σερμαΐδης ο οποίος ανακαλεί μνήμες από την δική του ζωή σε μιαν άλλη άκρη της μεγαλούπολης,στον λεγόμενο προσφυγικό συνοικισμό των Παλαιών Σφαγείων.
Ο Σερμαΐδης ανασυνθέτει τα πρόσωπα και τις επιμέρους περιοχές της αφήγησής του αφιερώνοντας για το καθένα τους ένα ξεχωριστό κεφάλαιο που έχει ως τίτλο το όνομα του πρωταγωνιστή του ή της γειτονιάς ή του σημείου στο οποίο αναφέρεται,πχ "Η θεία Όλγα", "Ο Συνοικισμός","Ο Ναπολέων","Ο Αδελφός" και πάρα πολλά έτσι σ΄αυτό το ύφος κι αυτό πραγματικά έχει την ιδιαίτερη χάρη του καθώς μοιάζει σαν να΄χει γράψει μικρά αυτοβιογραφικά διηγήματα που όμως όλα μαζί,σαν ένα ολιγοσέλιδο σπονδυλωτό αληθιστόρημα, φτάνουν χωρίς πολυλογίες και ανιαρά θυμητικά σιρόπια στον σημερινό αναγνώστη,που χωρίς να το καλοκαταλάβει ταξιδεύει σε μιαν ολόκληρη εποχή μαζί με τον καλόγνωμο αφηγητή, που δεν κάνει τίποτα πολύπλοκο και λαβυρινθώδες πέρα από τονα μοιραστεί μαζί του ένα παρελθόν που είναι πολύ λιγότερο ατομικό απ΄όσο ίσως εκείνος φαντάζεται.





Πρωτογνώρισα τον Εύμαρο διαβάζοντας το "Fin de Siecle",του Παύλου Κρέμου. Αργότερα διάβασα το βιβλίο του Πιέτρο Ινγκράο "Η Αγανάκτηση δεν Αρκεί" και μετά το αυτοαναφορικό βιβλίο του ίδιου του Πέτρου "Η Ιστορία της Καρδιάς μου",που ήταν αδύνατον να το παρουσιάσω στο μπλογκ επειδή απλούστατα δεν εύρισκα λόγια για ένα βιβλίο τέτοιας βιωματικής εμπειρίας.Ύστερα ήρθαν το "Τι Νέα από το Στρατόπεδο του Κρίσενβελτ;"της Μαρώς Τριανταφύλλου,"Τα Μπλουζ του Αγίου Παντελεήμονα" του Κώστα Ποντικόπουλου και τα "Παιχνίδια στα Λασπόνερα" του Ιορδάνη Σερμαΐδη και αποκόμισα τις καλύτερες εντυπώσεις και από αυτά.

Θα μου πείτε,κάποιοι,μα γνωρίζεις προσωπικά τον εκδότη του Εύμαρου τον Πέτρο Κακολύρη και γι αυτό τα λες ετούτα.Έχετε δίκιο,έτσι είναι.Και ναι,χαίρομαι που τον γνωρίζω, όμως παράλληλα μπορώ να λέω με απόλυτο τρόπο ότι η γνωριμία μας,δεν είναι ο λόγος για τα θετικά που έγραψα πιο πάνω.Ο λόγος και μόνον είναι η φανερή λογοτεχνική αξία των βιβλίων του Εύμαρου.Γιατί;



Διότι ο Κακολύρης εκδίδει εδώ και αρκετά χρόνια μια ποιοτική,σεμνή,σοβαρή και στιβαρή πολιτική λογοτεχνία τού σήμερα και το κάνει με πείσμα και σε πείσμα των απολιτίκ καιρών μας,με αγάπη για το καλό βιβλίο,με μεράκι για την συνολική αισθητική της έκδοσης,με αξιοπρέπεια απέναντι στις οικονομικές αντιξοότητες και κυρίως με κείνη την αξιοζήλευτη υπομονή του και τον αγόγγυστο κόπο που καταβάλει για την διάδοση της φιλαναγνωσίας, παρουσιάζοντας τις εκδόσεις Εύμαρος παντού όπου μπορεί και με πραγματικά εναλλακτικό τρόπο, βλέποντάς τις όχι σαν μια επιχείρηση, αλλά σαν μια κυψέλη πνευματικών ανθρώπων χαμηλών τόνων που δεν καυχώνται για τις συγγραφικές τους αρετές, που ζυμώνονται με τον λαό,δεν τον σνομπάρουν γιατί ανήκουν σ΄ αυτόν,τον προβάλουν στο έργο τους γιατί εμπνέονται από τις καλές και κακές στιγμές του,τον αγαπούν και τον νοιάζονται και υψώνουν ηθικό ανάστημα ενώνοντας την φωνή τους μαζί του σε ανιδιοτελείς αγώνες.

Σχόλια

  1. Οι εκδόσεις ΕΥΜΑΡΟΣ θα παρουσιάσουν το βιβλίο «Ο κύκλος των μάταιων πράξεων» του Σπύρου Τζόκα τη Δευτέρα 31 Μαρτίου, στις 7:30 μ.μ, στο Δημαρχείο Καισαριανής (Βρυούλων & Κλαζομενών).

    Το βιβλίο, είναι ένα ιστορικό μυθιστόρημα με φόντο τη ζωή του Ναπολέοντα Σουκατζίδη, ο οποίος εκτελέστηκε από τους Γερμανούς στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του 1944.Είναι ο άνθρωπος που στο Χαϊδάρι δεν δέχτηκε να αντικατασταθεί στον κατάλογο των μελλοθανάτων από άλλον όπως του πρότειναν οι Γερμανοί,καθότι διερμηνέας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νικολέτα26/3/14 00:16

      Δεν ξέρω αν κάνει να πάμε,θα είναι λέει και ο τσογλάν τσίπρας και τι θα πει η λιάνα που τα ξέρει όλα και είναι εκείνη τόσο μα τόσο αγνή και αληθινή καρακουμουνίστρια...

      Διαγραφή
    2. Στην οποία παρουσίαση, Λύσιππε,πήγα και δεν έπεφτε καρφίτσα.Ειπώθηκαν δε συγκλονιστικά πράγματα πχ από τον Άλκη Ρήγο και την Πόλυ Χατζημανωλάκη αλλά και τον ίδιο τον Τζόκα,με τεράστιο ιστορικό βάρος και που δεν πρέπει να χαθούν και το καταχάρηκα βεβαίως όλο αυτό και συγχαρητήρια και πάλι στον Κακολύρη για λόγους που θα πω έναν προς έναν όταν παρουσιάσω το βιβλίο,που κι εγώ δεν είχα συνειδητοποιήσει την πραγματική αξία του θέματός του στις συγκεκριμένες εποχές .

      Διαγραφή
  2. Ανώνυμος26/3/14 00:51

    Απορώ πως ειδικά αυτή δε τη μαζεύει κανένας!Πώς είναι δυνατόν το ΚΚΕ να κάνει τη πάπια ενώ η συνεργαζόμενη βουλευτής του περιφέρει από κανάλι σε κανάλι τα γελοία της φερσίματα και η συμμετοχή της είναι πια λόγος τηλεθέασης ;Μα να χρεώνονται τη κατάντια της κάθε Κανέλλη οι αγωνιστές που έδωσαν τη ζωή τους σε ιδανικά που αυτή και οι όμοιοί της ούτε να τα φανταστούν δεν είναι άξιοι όχι να τα υπηρετήσουν και αυτό προφανώς εξαιτίας της μικρομαγαζατόρικης εκλογικής τους λύσσας απέναντι στον Σύριζα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ελεύθερα βεβαίως είναι σε τούτο το μπλογκ τα σχόλια, όμως δεν θα ήθελα να αφήσουμε τον γάμο και να πάμε για...κανέλες, αγαπητοί επισκέπτες,κρίμα να αδικούμε τα βιβλία του Εύμαρου ασχολούμενοι με τηλεπερσόνες.

      Διαγραφή
  3. Κωστής Παναγόπουλος26/3/14 10:06

    Καλημέρα.Μικροί λεγόμενοι εκδότες,όπως ο Εύμαρος,οι Εκδόσεις των Συναδέλφων ,ο Ιβίσκος-από αυτούς που έχεις παρουσιάσει βιβλία τους-και αρκετοί ακόμα εκεί έξω στη ζούγκλα των εκδόσεων είναι άξιοι πολλών συγχαρητηρίων.Εγώ τους στέλνω μέσω του μπλογκ τα δικά μου με όλη μου τη καρδιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου