"Αλεξανδρινό Κουαρτέτο",Λώρενς Ντάρελ Α΄


Κάπου αλλού,σ΄ένα μεγάλο στούντιο με χαλκόχρωμες κουρτίνες,η Τζαστίν αντέγραφε στο ημερολόγιό της τον τρομερό αφορισμό του Ηράκλειτου.Το βιβλίο είναι δίπλα μου τώρα.Στη μια σελίδα έγραψε:"Είναι σκληρό να παλεύεις με την επιθυμία της καρδιάς˙ ό,τι κι αν είναι αυτό που ποθεί να πάρει,το παζαρεύεις με το κόστος της ψυχής".Και παρακάτω, στα περιθώρια:"Νυχτερινοί διαβάτες,Μάγοι, Βάκχοι,Ληνοί και οι μυημένοι..."






Αισθητική απόλαυση χωρίς καμία διακοπή σε 900 και παραπάνω σελίδες.Πρωτόφαντη εναλλαγή των πιο απρόσμενων και συγκρουόμενων μεταξύ τους εντυπώσεων και συναισθημάτων.Σταθερή και χωρίς κόπο εστίαση και συνεχής παραμονή του αναγνώστη σε μια πολύ γοητευτική μυθοπλασία,με πολυφωνική, δραματική, συγγραφική σύνθεση που από άποψη δομής υποστηρίζεται καλά και αδιάλειπτα από μια επίσης πολυπρόσωπη αλλά πειθαρχημένη και εν τέλει καλά εφαρμοσμένη αφηγηματική τεχνική,σε κείμενο που αν διδασκόταν θα αποτελούσε την χαρά του φιλόλογου με τις ανεπανάληπτης ομορφιάς αμέτρητες  παρομοιώσεις του ,μεταφορές και λοιπά της ειδικότητας.
Όλα τα άλλα, ακόμα και η ίδια η αναμφίβολα δυνατή,νοερή,θεματική γραμμή που συνδέει τα τέσσερα σφιχταγκαλιασμένα μυθιστορήματα που αποτελούν το πασίγνωστο και δημοφιλέστατο "Αλεξανδρινό Κουαρτέτο" του Λώρενς Ντάρελ τα οποία είναι-και εμφανέστατα μάλιστα-και πολιτικής αντίληψης  μυθιστορήματα εκτός των άλλων,υποχωρούν μπροστά στη γενναιόδωρα προσφερόμενη απόλαυση, μπαίνοντας, ίσως, ακόμα και σε δεύτερο πλάνο. 
Μεγάλος είναι βεβαίως και ο μύθος που ακολουθεί το βιβλίο,σε βαθμό μάλιστα που καταφέρνει αβίαστα και αποσπά την προσοχή ακόμα και του πιο απαιτητικού και οξυδερκούς αναγνώστη ο οποίος και όταν εντοπίζει τα φιλολογικά,πολιτικά,φιλοσοφικά και άλλα ζητήματα,που ναι, υπάρχουν, τα προσπερνά χωρίς να του έχουν μειώσει στο ελάχιστο το ενδιαφέρον και την ηδονή της ανάγνωσης,  επειδή δεν μπορεί παρά να έχει εξαρχής αφεθεί στην πανέμορφη ατμόσφαιρα και να έχει ταυτιστεί πολυεπίπεδα με ένα ή περισσότερα από τα πρόσωπα των ατελείωτων γλαφυρών αφηγήσεων, που τον ταξιδεύουν πότε νωχελικά,πότε με ρυθμούς δρομέα μικρών ταχυτήτων μέσα σε ονειρεμένο τοπίο,της Αιγύπτου κυρίως,το οποίο τοπίο χάρη στον Λώρενς Ντάρελ και την όμορφη,ευφυή ,εικονοποιητική γραφή του,ζωντανεύει μπροστά στα μάτια του,που τα αισθάνεται να καίνε,ταλαιπωρημένα πράγματι, έτσι θαρρεί, από την κίτρινη, λεπτή άμμο που καθώς το καυτό χαμσίνι φυσάει την φέρνει από την αχανή αφρικανική έρημο ως τα βλέφαρά του.
Εάν κάποιος από τις πρώτες σελίδες δεν αισθανθεί κάπως έτσι,λιγότερο ή περισσότερο, τότε από αυτό το ογκώδες βιβλίο, δεν θα αποκομίσει όσα αυτό δείχνει και όσα κρύβει και καλύτερα,λέω,να το αφήσει για προσφορότερες αναγνωστικές του φάσεις.

Η μετάφραση στην οποία το διάβασα είναι η σύγχρονη της Μαριάννας Παπουτσοπούλου για το ενιαίο βιβλίο από το Μεταίχμιο.Τη θεώρησα έντιμη και πολύ καλή,αξίζει οπωσδήποτε πολλά μπράβο σαν προσπάθεια και γενικά με ικανοποίησε πολύ παρά τις μικρές άτυχές της στιγμές,που αν δεν τις επισήμαιναν κάποιοι δεν θα τις πρόσεχα καν γιατί δεν με ενδιέφερε, δεν βρίσκω καν δημιουργικούς τους λόγους να γίνεται σύγκριση με την μετάφραση του Αιμίλιου Χουρμούζιου που προηγήθηκε και έχει γίνει φετίχ και δικαίως.Φίλοι, που τους εμπιστεύομαι, μου μίλησαν και για την μια και για την άλλη με ανεπιτήδευτα θετικά σχόλια ,φυσικά αρχίζοντας από την απόδοση του ονόματος της πρωταγωνίστριας του ομώνυμου βιβλίου κι όχι μόνον αυτού,της Τζαστίν κατά Παπουτσοπούλου, Ιουστίνης κατά Χουρμούζιο και εν έτει 2014 για ποιους λόγους νομίζουν, και μαζί τους κι εγώ θα συμφωνήσω,πως και το Τζαστίν μια χαρά είναι και το ίδιο μια χαρά ακούγεται και το Μελίσα ως όνομα της άλλης εξαίσιας ηρωίδας, που το προτίμησε η Παπουτσοπούλου από το λυρικό,ωραίο δεν αντιλέγω, Μέλισσα του Χουρμούζιου.  



Justine (1957)
Balthazar (1958)




Mountolive (1958)
Clea (1960)


Τα πρόσωπα λοιπόν
της πανέμορφης και ταγμένης Εβραίας Τζαστίν Χοσνάνι,της ταλαντούχου ζωγράφου Κλέας Μόντι,του γιατρού Σ.Μπαλτάζαρ σπαραχτικού ομοφυλόφιλου, που καταφέρνει να ισορροπεί και να δαμάζει την κομματιασμένη από μάταιους έρωτες καρδιά του και την συχνά συντριβόμενη πίστη του για μια καλύτερη μοίρα για τους ανθρώπους της φυλής του,του σεμνού Βρετανού διπλωμάτη Ντέηβιντ Μαουντόλιβ,που υπεραγαπά την μητέρα του κι εκείνη επίσης τον λατρεύει,ερωτευμένου με την μεγαλύτερή του Λάιλα αρχικά και κατόπιν με την Λίζα,των δύο συγκλονιστικών  Αράβων χριστιανών κοπτών αδελφών Νεσίμ και  Νταρούζ Χοσνάνι που είναι πρόσωπα-κλειδιά των αλληγορικών-κατ΄εμέ- λεπτότατων έως κρυφών πολιτικών προεγγίσεων που επιχειρεί ο συγγραφέας,της σκοτεινής και αδικαίωτης μητέρας τους Λάιλα, της εύθραυστης όμως γενναίας και υπέροχης και βαθιά ανθρωπίστριας Μελίσα Άρτεμις(της γυνακείας φιγούρας που βρήκα ως την πιο σύνθετη),τού ως το μεδούλι του- πλην αυτοσαρκαζόμενου και γι αυτό του το μένος- αντικομμουνιστή Άγγλου συγγραφέα Περσγουόρντεν και της αισθαντικής, τυφλής αδελφής του της Λίζας,του αρχικά συνεσταλμένου νεαρού συγγραφέα Ντάρλι,που είναι ο συμβολικός σύνδεσμος και ταυτόχρονα ιδανικός κυματοθραύστης των ερώτων των τριών νεαρών γυναικών του μυθιστορήματος (της υποχωρητικής Μελίσα και της κυριαρχικής Τζαστίν ταυτόχρονα , σε παράλληλες πορείες ζωής και μετά και της θεωρούμενης ευαίσθητης,αποστασιοποιημένης και χαμηλών τόνων Κλέας,που όμως δεν θα συγκινηθεί αρκετά να πάει κοντά στον ερωτοχτυπημένο μαζί της Ναρούζ όταν εκείνος ψυχορραγεί και την καλεί), του γραφικού αποικιοκράτη που γίνεται τελικά ένα με το χώμα της γης που νόμισε πως κυρίευσε Τσος Σκόμπι,του μεγαλόψυχου και αθεράπευτα ρομαντικού γιατρού Αμαρίλ, που ερωτεύεται σε ένα καρναβάλι μεταμφιεσμένων την Σεμίρα, μια πολύ νεαρή έγκλειστη γυναίκα χωρίς να έχει δει το πρόσωπό της και που όταν το βλέπει -αφού περίμενε γι αυτό και μόνο τον σκοπό το επόμενο καρναβάλι-έναν χρόνο μετά δεν είναι γι αυτόν παρά θριαμβικά το πρόσωπο του ίδιου του Έρωτα,του σκανδαλιάρη σαν μεγάλο άκακο μα μπελαλίδικο παιδί και αμετανόητου μπον βιβέρ Γάλλου διπλωμάτη Γκαστόν Πομπάλ που ερωτεύεται μετά από δεκάδες γυναίκες την παντρεμένη εγκυμονούσα ενός άλλου,μα και δεκάδων ακόμα,του παλαιομοδίτη αρχηγού της Αιγυπτιακής αστυνομίας, του εθισμένου στα λαδώματα Αιγύπτιου υπουργού,των μεσαίων και κατώτερων στελεχών του στρατού και των βρετανικών διπλωματικών αποστολών ,του όπως τον λέει βαβυλώνιου κουρέα Μνεμτζιάν που ζωντανοί και νεκροί περνάνε από τα χέρια του και τα ξυράφια του,των ανώνυμων κομπάρσων της καθημερινότητας μιας χώρας που ξεδιπλώνεται στον Νείλο στο Κάιρο κι από κει στην Αλεξάνδρεια και πιο πέρα στην Αφρική,στο Παρίσι μα και στο Αιγαίο και διανθίζεται από τις συνεχείς αναφορές του Ντάρελ στον και για τον μεγάλο Έλληνα ποιητή της ερωμένης-πόλης , Κωνσταντίνο Καβάφη, 
παίρνουν σάρκα και οστά μπροστά στον αναγνώστη στην ιδανική και εξιδανικευμένη πόλη που δεν μπορεί, για τον Ντάρελ τουλάχιστον, να είναι καμία άλλη, απολύτως καμία,παρά η μοναδική Αλεξάνδρεια του μεσοπολέμου που όμως με τον θαυμάσιο και πολυποίκιλο αφηγηματικό του τρόπο αυτός,ο Ντάρελ, την φέρνει αξιοπρεπώς μιμητικά και ανεκτά κοντά στις μαγικές διαστάσεις του αρχαιοελληνικού δράματος στο οποίο συντελείται η υπέρτατη θυσία δεκάδων ψυχών εξαιτίας των δεινών τους από το ασίγαστο πάθος που τις κινεί και το οποίο κορυφώνεται καταστρέφοντας ή καθαγιάζοντάς τις ,καθηλώνοντας πάντως τους θεατές-αναγνώστες οποιασδήποτε κουλτούρας και τρόπου σκέψης επειδή είναι ακριβώς αυτό:τραγωδία ελληνικής δομής με αρχή,μέση και τέλος αλλά που στην πραγματικότητα δεν γίνεται να αρχίζει και να τελειώνει κάπου, οπουδήποτε, όσο πάνω στον πλανήτη ζουν και πεθαίνουν οι καλύτεροι και μαζί οι χειρότεροι κάτοικοί του,οι άνθρωποι.






Και μια απορία-ανεπεξέργαστη και αν αναρωτιέστε από τόσα άλλα πιο σημαντικά που μπορεί να ξετρύπωνα και να σχολίαζα γιατί μου κόλλησε αυτή,δεν ξέρω,έτσι,μου πέρασε από το μυαλό- συν κάποιες σχετικές σκέψεις. 

Τα παραπάνω και μαζί το ότι ο Ντάρελ επιλέγει την Αλεξάνδρεια,αναφέρεται σχεδόν εμμονικά στον Καβάφη,νοσταλγεί μέσω ενός από τα φανερά alter ego του,του Ντάρλι, το Αιγαίο και τα νησιά με τα ασημόφυλλα λιόδεντρα τα λουσμένα στον ήλιο του,δεν αρκούν για να  τον αποκαλέσουμε φιλέλληνα σε βάθος. Μου έκανε εντύπωση διαβάζοντας τις εκτιμήσεις άλλων αναγνωστών ότι θεωρείται... φιλέλληνας.Ποιος είναι ακριβώς ο ορισμός του φιλέλληνα;Να του αρέσει ο τόπος και η φυσική ομορφιά,οι βολές του,για να περνάει καλά;Εντάξει,και αυτό αλλά μόνον αυτό;Και αν όχι μόνο αυτό τι άλλο που να μετράει; 
Προσωπικά-αν φυσικά μου το επιτρέπετε κύριε Ταδάκη* μου,μεγάλε συγγραφεύ και έγκριτε βιβλιοκριτικέ μου-σχημάτισα την εντύπωση ότι ο ευφυής από φυσικού του και αναμεμιγμένος με την κακόβουλη δυστυχώς για άλλους λαούς πολιτική των συμπατριωτών του στην Μεσόγειο,ο τρομερά έξυπνος και παθιασμένος Ντάρελ έχοντας ζήσει πολλά χρόνια στην χώρα μας και αισθανόμενος ομολογημένο δέος για την Ελλάδα και ό,τι μέγιστο αυτή με την Γλώσσα και την Ιστορία της-τα αδιάσειστα δηλαδή στοιχεία που την ορίζουν και την συντηρούν,παρά τα κατά καιρούς μεγάλα της χάλια- και θα συμβολίζει και όντως θα είναι,πέρα από τα συγκυριακά φαίνεσθαι και μέχρις οριστικού τέλους της ανθρωπότητας, αντιμετωπίζει μέσα στο  βιβλίο του σαν αδέξιο φολκόρ το πιο σύγχρονο πρόσωπό της και τσάτρα πάτρα επιχείρημα σε πρώτη ζήτηση-διότι δεν θα κάτσω να κάνω ψυχανάλυση του συγγραφέα-είναι το ότι δεν έδωσε καν μια πρωταγωνιστική ελληνική ταυτότητα σε κανένα κεντρικό ήρωά του (κάτι που έκανε με άνεση και φυσικότητα ο Μοράν ας πούμε στο δικό του ),αν και τοποθέτησε,με ευλάβεια ,την πεμπτουσία του μυθιστορήματός του σε μια πόλη στην οποία  οι Έλληνες υπήρξαν, κατά κοινή ομολογία, η ψυχή της....  







ΥΓ.Ενδιαφέροντα κείμενα για το "Αλεξανδρινό Κουαρτέτο" και τον Λώρενς Ντάρελ εδώεδώ και εδώ


*μα έχω μπουχτίσει πια και όχι μόνο εγώ,με τους ετερόφωτους ψευτοδιανοούμενους της κρίσης,που με τις μπουρδοβιβλιοκριτικές τους συνεχίζουν-οι θλιβερές ψωνάρες-να διώχνουν τον αναγνώστη από το βιβλίο...

Σχόλια

  1. Νικολέτα8/4/14 14:56

    Καλημέρα.Άλλη μια ωραία παρουσίαση από σένα.Πότε προλαβαίνεις;
    Το Αλεξανδρινό Κουαρτέτο είναι ένα βιβλίο που λόγω της εξωφρενικής για τον όγκο του τιμής το αγόρασα πρόσφατα και περιμένει τη σειρά του.
    Έχεις διαβάσεις Τσίρκα ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εννoείς τις Ακυβέρνητες;Ναι ,αλλά όχι όλες.Σκεφτόμουν λόγω Ντάρελ να τις πιάσω μια μια.Θα σου πω κατ΄ιδίαν πώς πρόλαβα,αλλά αφού ξέρεις βρε για ποιο λόγο έμεινα τόσο καιρό, τόσο πολύ μέσα στο σπίτι...

      Διαγραφή
  2. Θα σας λυπήσω.
    Ψάξτε, τη μετάφραση του Αιμίλιου Χουρμούζιου.
    Επιμένω με χίλες συγγνώμες.

    Έχουμε ελάχιστους καλούς μεταφραστές: Άρη Αλεξάνδρου, Χουρμούζιο, Ζάννα.
    Ο Durrell έχει γράψει πολλά- ας μεταφραστούν τα άλλα του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δάφνη,προς τι οι συγγνώμες,πολύ καλά κάνεις και το βάζεις. Έτυχε να έχω την "Κλέα" -αυτή που μου φάνηκε ως η πιο αδύναμη θεματικά αφήγηση-στην μετάφραση του Χουρμούζιου και καταλαβαίνω ακριβώς τι εννοείς.Απλά το ενιαίο που δεν το λες και σακατεμένο μεταφραστικά και όσο για τα ατοπηματάκια της μεταφράστριας ευθύνεται,ίσως,ο επιμελητής και μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί ,σκέψου μόνο ότι κοστίζει 11 ευρώ.Οι τέσσερις ξεχωριστοί 13,20 έκαστος...Δύσκολοι καιροί να ακουμπήσει κάποιος ένα 50άρι αν και είναι ντροπή μου που καταπιάνομαι με την τιμή και παραβλέπω άλλα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μίνα8/4/14 16:39

      Κι εγώ λόγω τιμής αυτό πήρα.Διαβάζοντας με παρέσυρε με την ομορφιά του και δεν ασχολήθηκα με τα μεταφραστικά.Εκ των υστέρων είδα σχεδόν παντού την σχετική συζήτηση που γίνεται.
      Η κυρία Χρονοπούλου έχει δίκιο αλλά...

      Διαγραφή
    2. Καταλαβαίνω, όλοι ζοριζόμαστε κυρίως διότι δεν έχουμε τις βιβλιοθήκες που αυτά όφειλαν να μας τα παρείχαν.
      Πάντως για κλασικές μεταφράσεις (χωρίς περικοπές κ.α.) προτείνω πάντα σχέση με παλαιοβιβλιοπωλεία.
      Στα Εξάρχεια πολλοί νέοι βιβλιοπώλες μαζεύουν με πάθοςτα παλιά και ψάχνουν και εκτιμούν κι έχουν καλές τιμές. Η κατάρα μας είναι δυστυχώς οι μεγάλοι εκδότες που υποτιμούν το κοινό...

      Διαγραφή
    3. Μεγάλος καημός η ανυπαρξία βιβλιοθηκών.Τώρα που μια μια -'όσες κουτσά στραβά υπήρχαν- οδηγούνται σε κλείσιμο δεν μπορώ να διανοηθώ το μέγεθος της πολιτιστικής και παιδευτικής ζημιάς.

      Διαγραφή
  4. Ανώνυμος8/4/14 17:11

    Ο εξαιρετικός Τάσος Γουδέλης στο πρώτο link με παραπομπή τη λέξη εδώ που βάλατε γράφει πολύ σωστά :Ακόμα και κάποια φραστικά μικροπαραπτώματα της εξαιρετικής μετάφρασης της κ. Μαριάννας Παπουτσοπούλου, η οποία είχε τη δύσκολη αποστολή να αντιπαρατεθεί με τη δοκιμασμένη, αν και κάπως παλαιομοδίτικη απόδοση του Αιμίλιου Χουρμούζιου, δεν επιχειρώ να τα επιτονίσω, δέσμιος ακόμα των θελγήτρων του μυθιστορήματος.
    Εγώ θα συμφωνήσω.Πάντα ένα μυθιστόρημα τέτοιου βεληνεκούς προηγείται των μεταφράσεών του.Λογικό.
    Άλκη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. "Ποιος είναι ακριβώς ο ορισμός του φιλέλληνα;"
    Πολύ καλά κάνεις Βιβή και αναφέρεσαι στο μεγάλο και καυτό θέμα του είδους της σχέσης του Ντάρελ με την Ελλάδα.Βέβαια θα χρειαζόταν παράρτημα για να καλυφθεί η δράση του και η πράξεις του επί μακρόν σε Ελλάδα και Κύπρο.
    Στη καυτή δεκαετία το '50 για το κυπριακό η δράση του εκεί ήταν εγκληματική και απροκάλυπτη εναντίον των ελληνοκυπρίων,σε βαθμό που ο Σεφέρης βαθύς γνώστης του ατόμου και της διπλωματίας τον αποκήρυξε σχεδόν βρίζοντας τον.
    Αποδεδειγμένα ήδη πρίν τον πόλεμο στην Ελλάδα δούλευε για τις μυστικές υπηρεσίες της Βρεττανίας,και υπάρχει ένα μικρό βιβλιαράκι που αναφέρεται στην παρουσία του στη Καλαμάτα ως δάσκαλος Αγγλικής ενώ ήταν πράκτορας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κάλλιο αργά παρά ποτέ.Τώρα που η Δύση μας στριμώχνει ξανά χωρίς προσχήματα μου φαίνεται πως μπορούμε να ξαναμιλήσουμε για τον ανύπαρκτο φιλελληνισμό της.

      Διαγραφή
    2. Αντωνία9/4/14 16:57

      Ο φιλελληνισμός του συγγραφέα στα μάτια μας, εφόσον είναι ασκημένα να το διακρίνουν, είναι πράγματι κάλπικος.Γιατί ο ίδιος ο Ντάρελ είναι εκπληκτικά γνήσιος. Γνησιότατος δυτικός στη σκέψη και στην αντίληψη.Δεν θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο. Εκφράζει ό,τι γενικότερα εννοούσε ανέκαθεν η Δύση σαν φιλελληνισμό.

      Διαγραφή
    3. Δυτικός φιλελληνισμός:ένα τοξικό κατά βάθος χαρμάνι αφομοιώσεων και πνευματικών κλοπών, ζαχαρωμένη όμως τσιχλόφουσκα για τις εθνικές μάζες που χειραγωγεί, την καθεμιά όπως της αρμόζει ,μια ενοποιημένη πλέον σαν εξουσία -παρά τις εσωτερικές της αντιθέσεις -ευρωπαϊκή μεγαλοαστική τάξη και το οποίο χαρμάνι και τσιχλόφουσκα όταν εξάγονται σαν νοοτροπία και συμπεριφορά κτλ περιορίζονται σε μια αφ΄υψηλού αρχαιολαγνεία, ιδανική ως άλλοθι της μανίας αυτής της τάξης και των όσων την υπηρετούν για απόλυτη κυριάρχηση επί των άλλων,δικών της και ξένων.

      Διαγραφή
    4. Ανώνυμος9/4/14 19:30


      Σαν μυθιστόρημα σε συναρπάζει,είναι αριστούργημα ειδικά με τη μετάφραση του Χουρμούζιου. Ως προς το ειδικό θέμα που συζητάτε θα έλεγα ότι η φιλελληνική πρόφαση είναι κι αυτή όπως πολλά ενταγμένη διαστρεβλωμένα στην κουλτούρα τους,μια κουλτούρα κατακτητή που δεν ενσωματώνει ειρηνικά, δεν κατανοεί σε βάθος.

      Αρ.Αλ.

      Διαγραφή
  6. Ανώνυμος9/4/14 15:48

    Καλησπέρα Βιβή .
    Με χαροποίησε που διέκρινες την ομορφιά του βιβλίου και το απόλαυσες αλλά πήγες πιο πέρα από αυτό και βάζεις μερικά ωραία ερωτήματα.Εγώ δεν έχω ασχοληθεί ιδιαίτερα με τη ζωή του Ντάρελ. Ήθελα να κρατήσω ατόφια την αισθητική απόλαυση που μου έδωσε όταν το διάβασα πριν πολλά χρόνια,πολύ πιο νέος.Αν έχεις χρόνο διάβασε και τις Ακυβέρνητες πολιτείες.Θα με θυμηθείς.
    Πάνος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Μιχάλης Σαραντόπουλος9/4/14 19:02

    Επομένως τί άλλο θα περίμενε κανείς εκτός από φθόνο για τους μη άξιους συνεχιστές της Ελλάδας κατά τη γνώμη της Δύσης,όταν έχει σπάσει κυριολεκτικά ο διάολος το πόδι του και ακόμα αυτοί αν και μη άξιοι παραμένουν κάτοικοι και άρα τύποις δικαιούχοι ; Της Ελλάδας των μέτρων των δικών τους βέβαια.
    Πέρα και μακριά από μένα τα εθνικολάγνα και χαζά αλλά μια αλήθεια σ΄αυτό ενυπάρχει ,ότι μια ζωή δηλαδή τους τρέχουν τα σάλια για τον τόπο μας!

    Σαν μυθιστόρημα πάντως είναι υπέροχο το Αλεξανδρινό Κουαρτέτο.Έχει συνοδέψει καλοκαίρια και καλοκαίρια εφηβικά και νεανικά και γεμάτα αναζήτηση.
    Αναπολώ τώρα που κοίταζα πως να κλέψω χρόνο από τα πανεπιστημιακά μου διαβάσματα για να χωθώ στις σελίδες του τις απαράμιλλα μεταφρασμένες στη περίπτωσή μου από τον Χουρμούζιο.Τι αίσθηση, απερίγραπτη.
    Δεν ξέρω αν θα το ξαναδιάβαζα σε άλλη μετάφραση ή γενικότερα δεύτερη φορά από φόβο μη χαθεί αυτή η αίσθηση.
    Πολύ ενδιαφέρουσα η συζήτησή σας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ανώνυμος9/4/14 19:11

    Τυχαίο που γαλουχούνται ακόμα κυρίως με την Ιλιάδα;Για ποιο λόγο άραγε;Μονίμως Τροίες ονειρεύονται να κουρσεύουν κι αυτοί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Αγγελική9/4/14 19:43

    Στο βιβλίο,παρακαλώ,να επανέλθουμε στο βιβλίο .Πρόκειται για αριστούργημα!Στο κάτω κάτω ο Ντάρελ ό,τι ζημιά ήταν να μας κάνει την έκανε, έφαγε και μια ωραία πόρτα στη μούρη από τον μεγάλο μας Σεφέρη.Τα χειρότερα τα κάνουμε τώρα εμείς οι ίδιοι στους εαυτούς μας και με πολύ σαματά κιόλας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Σας ευχαριστώ πολύ που με τα σχόλιά σας συμπληρώνετε την ανάρτηση,ξέρω ότι το πρότυπο ιστολογίου που προτιμώ δεν είναι και τόσο λειτουργικό για ανέβασμα σχολίων και σας δυσκολεύει.
    Αν μου στείλετε με μέηλ κάτι, που θέλετε με αυτό να συνεισφέρετε σε μια κουβέντα, θα το ανεβάσω ευχαρίστως.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Δείτε κι αυτό, έχω καιρό να μπώ αλλά θυμάμαι με βόλεψε πολύ:
    <a href=" http://book2chance.com/store/index.php http://book2chance.com/store/index.php</a>

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου