"Η Πόλη και η Σιωπή",Κωνσταντίνος Τζαμιώτης


Μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού είναι τα μυθιστορήματα της ελληνικής λογοτεχνίας τούτης της τελευταίας πενταετίας που δεν γράφτηκαν μα και δεν θα διαβαστούν από εγωτική ματαιοδοξία και πρόφαση,έτσι για να προστεθούν στις απόπειρες γραφής και τις συλλογές αναγνώσεων, συγγραφέων και αναγνωστών αντιστοίχως. 
Που δεν έχουν ημερομηνία λήξης σαν να είναι εμπορικά προϊόντα και τίποτα παραπάνω, που δεν είναι παραπλανητικά για την εποχή τους και τους ανθρώπους της,που δεν εκβιάζουν συνειδήσεις με την δήθεν προκλητικότητα των ιδεών τους μα και δεν εξαντλούνται στην αισθητική απόλαυση των λέξεών τους. Που προκαλούν σκέψεις και προβληματισμούς που αξίζει και πρέπει επιτέλους να κάνει ο αναγνώστης, τουλάχιστον αυτός που δεν κοροϊδεύει τον εαυτό του βολεμένος στα βιβλία του, βαφτίζοντας ελευθερία την ιδωτική του αποχή από την αληθινή ζωή γύρω.
"Η Πόλη και η Σιωπή"του Κωνσταντίνου Τζαμιώτη ανήκει αναμφίβολα σ΄αυτά τα βιβλία, τα μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού.Και μια παρουσίαση με συμβατικούς και έωλους τρόπους θα το αδικούσε. Β.Γ.




Σκέψεις (τα "επειδή"....)

Επειδή η σιωπή έχει σάρκα και οστά,θαρρώ.Πάντα είχε.Τη σκέφτομαι συνεχώς τη σιωπή γιατί τη βλέπω,την ακούω,την οσμίζομαι πάλι στην ρημαγμένη μου χώρα ,στην ετοιμόρροπη πόλη,τη νιώθω,τη ζω.
Από παιδί με απασχολεί η σιωπή και η ταυτότητά της.Μια εκδοχή της ίσως την ξέρω από την καλή και από την ανάποδη,την έφαγα κι εγώ με το κουτάλι. Και από την καλή και από την ανάποδή της.
Η σιωπή έχει πολλά πρόσωπα και δεν είναι πάντα όμορφη,χρήσιμη,ευγενική,ανώτερη και τίμια.Συχνά βολεύει αυτούς που τη διαλέγουν από τον πάγκο με τα άλλοθι,την ονομάζουν-φυσικά,τι άλλο-αρετή και την επικαλούνται για να ταμπουρωθούν ακόμα πιο αναπαυτικά στις φωλιές τους τις λερωμένες.Ή να βγουν απ΄αυτές και να κάνουν περισσότερο κακό σ΄όσους πλανημένοι εμπιστεύτηκαν αυτήν την σιωπή τους, την κάλπικη .
Συχνά η σιωπή είναι προϊόν τρόμου και απελπισίας,έρχεται από πάνω,επιβάλλεται από καταστάσεις σάπιες,κούραση ψυχική,πίκρα,αγώνες ματαιωμένους ,αδιέξοδα και φόβους.Είναι ή γίνεται ένας ανέξοδος τρόπος για να γλυτώσει από λογής μπελάδες το ταλαιπωρημένο του σαρκίο ο αθώος μα το ίδιο καλά και βολικά το χοντρόπετσο τομάρι του κι ο ένοχος.Μπορεί να είναι ή να γίνει παράδοση, ήττα,δόλος,πρόθεση του καπάτσου και μέθοδος του ανίκανου να σταθεί στα δικά του πόδια για να πατήσει πάνω στα πτώματα άλλων και χωρίς να τον πάρουν χαμπάρι να βρεθεί κι αυτός από πάνω. Στους από πάνω.Με τους από πάνω.Τους όποιους από πάνω της κάθε συγκυρίας.
Η σιωπή αγαπά σε πολλές περιπτώσεις την ατιμωρησία.Η μια πλευρά της είναι,λέω, ατιμωρησία και ανοχή.Και δειλία.Και μαζί και θράσος.Και ασχήμια.
Η σιωπή  έχει αποδειχθεί πολλές φορές ύπουλη και μοχθηρή.Δεν μπορείς πάντα να τη ζυγίσεις, να την μετρήσεις,να την αποκωδικοποιήσεις σωστά,να τη σπάσεις.
Δεν είμαι λοιπόν τόσο σίγουρη για τη σιωπή.Με απασχολεί πολύ για ποια σιωπή μιλάμε .Ποια σιωπή διαλέγουμε,πότε και γιατί.

Σκέψεις (τα "όμως"...)

Όμως και τα λόγια που έντυσαν ιδεώδη και ιδανικά,οι υπέροχες θεωρίες για έναν καλύτερο κόσμο και οι χίμαιρες που πρόταξε η γλώσσα κι η ιδεολογία που μου φανερώθηκε μέσα από τα βιβλία των σοφών και τόσο με συνεπήραν,με πλάνεψαν κι αυτά.Σχεδόν τα περισσότερα.
Οι σειρήνες οι γλωσσοκοπάνες που μου έταζαν χωρίς στιγμή να βουτήξουν τη γλαφυρή τους αυτή γλώσσα πρώτα στο μυαλό και μετά να μιλήσουν και να πουν κουβέντες πρακτικές και ντόμπρες που να έχουν βάρος κι όχι άχθος και να μπορούν να χρησιμέψουν και να υλοποιηθούν εδώ και τώρα,σε τούτη τη ζωή,χωρίς να εξαπατηθώ ούτε εγώ ούτε κανείς, μα να διαλέξουμε τη σωστή πλευρά για να σταθούμε όρθιοι και γιατί βλέπαμε καθαρά ότι εκεί πέφτει το φως τους,ε, κι αυτές με γέλασαν συχνά και από αυτές παρασύρθηκα. Όχι μια και δυο φορές .Πολλές. 
Πήγαινα αρχικά καταπάνω στα λογής θεριά,από επιλογή, πρεσβεύοντας τη μη σιωπή.Την ονομάτιζα στην περίπτωσή μου κι άλλων μαζί περίπτωση,πάρα πολλών,αγώνα δίκαιο, φανερό και τίμιο.Και ήταν.Και παραμένει τέτοιος.
Την έλεγα τη μη σιωπή μου σοφία και θάρρος.Και ήταν.Θάρρος ήταν,είναι ακόμα.Μα σοφία καλύτερα να μην εξακολουθήσω να την λέω.Η σοφία σαν να εγκλωβίστηκε στα πολλά κούφια λόγια και στις φωνές που γίνονταν εύκολα ρητορείες και κραυγές επιβολής,υστερίες και αδυναμίες και φαφλατάδικη ρηχότητα.Κι όσο πιο πολλοί άρχιζαν να μιλάνε έτσι βροντερά και πολλοί μαζί, καλύπτοντας ο ένας τον άλλο ή χειραγωγώντας- μέσα από μια τηλεοπτική για παράδειγμα συχνότητα- τόσο εξασθενούσαν τα πρότερα συλλογικά και όμορφα αποτελέσματα και οι νίκες εκείνες που είχαν κερδηθεί.
Διάλεγα κι εγώ στις πιο πολλές από τις κρίσιμες φάσεις του ταπεινού μου βίου την λεκτική επικοινωνία με τους άλλους,όχι γιατί δεν μου πάει η σεμνότητα,ίσα ίσα,γι αυτήν  κυρίως έκανα ό,τι περιγράφεται στη φράση "να λέμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη".Κι έσπαγα τα μούτρα μου,όχι μόνο εγώ, ούτε μόνο τα δικά μου.
Και κάποια στιγμή κατάλαβα πως τα καθαρά λόγια είναι μεν απαραίτητα και η αλήθεια προϋποθέτει πάντα θάρρος, μα αν δεν τα σκεφτείς πολύ καλά τα δημόσια λόγια που έχεις να πεις,αν δεν τα φιλτράρεις ξανά και ξανά χωρίς να τα λες αλλά συνεχώς σκεπτόμενος τα, όσο κι αν οι προθέσεις τους είναι αγνές, τα παίρνει τελικά ο αέρας,γιατί είναι από τη φύση τους ελαφριά και πετούν μακριά,δεν διαρκούν, ξεχνιούνται. Ακόμα και τα πιο σοφά.

Σκέψεις (τα "τώρα τι μας απομένει"...)

Απομένει η έντιμη σιωπή που γεννά την έντιμη πράξη,όταν έρχεται η στιγμή της.Η συνετή σιωπή που γεννά τον συνετό λόγο, όταν και όπου αυτός χρειάζεται.Και τώρα,ναι,χρειάζεται ...


Το μυθιστόρημα 

Έχω λόγους να πιστεύω ότι ο Κωνσταντίνος Τζαμιώτης έγραψε το βιβλίο του "Η Πόλη και η Σιωπή" ξέροντας από την αρχή τι ακριβώς ήθελε να έχει ως δια ταύτα και γιατί ήθελε αυτό.

Ο ήρωάς του είναι ο πρώην βιοτέχνης κουμπιών,μιας υγιούς ως χτες επιχείρησης που βρήκε από τον κόπο του πατέρα του (και πρώην εργοδότης δεκαεννιά υπαλλήλων,πρώην επιχειρηματίας της μεταπολιτευτικής γκλαμουριάς που στο βίαιο τέλος της κατέληξε κι αυτός όπως χιλιάδες άλλοι τέτοιοι πρώην να χρωστάει τα μαλλιοκέφαλά του σε τοκογλύφους) και νυν οδηγός ταξί Αργύρης Τρίκορφος,πατέρας τριών πρώην καλομαθημένων παιδιών που από την μια μέρα στην άλλη από τα ιδιωτικά σχολεία βρίσκονται στα δημόσια και αυτό το θεωρούν ξεπεσμό και του οποίου η γυναίκα από την απραξία του μοδάτου της νοικοκυριού και του shopping therapy προσγειώνεται ανώμαλα κι αυτή -ξεχειλίζοντας λάθος χολή  και για λάθος ανθρώπους-μην έχοντας δουλέψει ποτέ πριν στο πεδίο της σκληρής επιβίωσης και του μεροκάματου,δουλεύοντας άγρια ωράρια στο... συνοικιακό σουβλατζίδικο.

Ο Τρίκορφος οδηγεί το νοικιασμένο ταξί του πάνω κάτω στην Αθήνα της κρίσης και βιώνει πολλές ιστορίες σχετικές με την αλλαγμένη ζωή λόγω της κρίσης.Μπροστά του μέρα και νύχτα παράλληλα με την δική του κατάσταση,αυτήν που ξετυλίγεται υπόκωφα και οδυνηρά στο σπίτι του-το ταπεινό, στριμωγμένο τριαράκι το οποίο μπόρεσε να νοικιάσει μετά τις κατασχέσεις και τα συναφή των πρότερων περιουσιακών του στοιχείων-ζει από κοντά αλλά ταυτοχρόνως και αποστασιοποιημένα με σύνεση τις δεκάδες ιστορίες που συμβαίνουν σε πελάτες του και στον ίδιο καθώς οδηγεί,σε μια πόλη που ανασαίνει με δυσκολία.Μια μέρα ο Τρίκορφος,ενώ ανάμεσα στ΄άλλα έχει μόλις βιώσει την αυτοκτονία ενός φίλου του που δεν τα κατάφερε να αντέξει χρέη και κρίση,βρίσκει ένα τσαντάκι με τριακόσιες σαράντα εννέα χιλιάδες κι εκατόν πενήντα ευρώ.Τα παραδίδει στην αστυνομία.
Αυτό είναι ό,τι καλύτερο και την ίδια ακριβώς στιγμή ό,τι χειρότερο μπορούσε,μέσα στην ζοφερή κατάσταση,να κάνει,καλύτερο ή χειρότερο αναλόγως της σκοπιάς από την οποία κοιτάζει καθένας μας τα πράγματα.
Οι περισσότεροι και είναι πάρα πολλοί στ΄αλήθεια πέφτουν πάνω του με λύσσα,να τον ξεσκίσουν ως βλάκα  και τρελό που πήγε κι επέστρεψε τα λεφτά.Η ίδια του η γυναίκα-η Βασούλα του,όπως συνεχίζει να την αποκαλεί εκείνος- εκτός από ανειλικρινής στον γάμο τους αποκαλύπτεται πόσο γενικότερα χειραγωγημένο τομάρι είναι κι αυτή,ένα από τα χιλιάδες θύτες-τομάρια-θύματα που κλαψουρίζουν συν τοις άλλοις ότι με την κρίση έχασαν την "αξιοπρέπειά" τους η οποία δεν είναι τίποτ΄ άλλο παρά η δυνατότητα που τους έδινε ένα πορτοφόλι γεμάτο με λεφτά-τα κολόχαρτα, που τα εφηύρε ο άνθρωπος υποτίθεται για να του διευκολύνουν την ζωή- να..καταναλώνουν και μόνο να καταναλώνουν ό,τι τους υποδεικνύουν κάθε φορά οι επιτήδειοι,παράγοντας με την τόση, αχρείαστη βέβαια, τρελή κατανάλωση βουνά κατόπιν από σκουπίδια...
Ο ήρωας θα υποστηρίξει με νύχια και δόντια- και στις  493 πυκνογραμμένες και με άπειρες δεύτερες αναγνώσεις στα σπλάγχνα τους σελίδες του παρατηρητικού και διαλεκτικά εύστοχου δημιουργού του-την επιλογή,την εκδοχή,τον τύπο δυτικού πολίτη και παγκοσμιοποιημένου σύγχρονου ανθρώπου που εκπροσωπεί χωρίς όμως και να το παίρνει κραυγαλέα πάνω του, παριστάνοντας τον σωτήρα ,τον συμβουλάτορα,τον ξερόλα.Ακόμα κι όταν μάθει από ποια κατάσταση προέκυψαν αυτά  τα λεφτά και τι μέλλει γενέσθαι μ΄αυτά. 
Ακόμα κι αν -όταν του ρημάξουν το ταξί οι μπράβοι των τοκογλύφων,όταν η γυναίκα του τον διώχνει βγαίνοντας κι από πάνω,όταν φορτώνεται μια τροχήλατη καντίνα που η ύπαρξή της υποστηρίζεται από ένα μηχανισμό παρανομίας και λαδώματος προσβλέποντας στην επίτευξη κέρδους με ελάχιστο κόστος ,κάτω από όποιες συγκυρίες και εκείνος προκειμένου να βγάλει πάσει θυσία μεροκάματο τρέχει στις συγκεντρώσεις των αγανακτισμένων και πουλάει σουβλάκια ανάμεσα στα δακρυγόνα και τα κυνηγητά,όταν το ένα , όταν το άλλο-φαντάζει κι αυτός παθητικός και γελοίος στον αναγνώστη, όπως οι όμοιοί του(ς) μα και οι διώκτες του(ς),όπως κι ο ίδιος ο αναγνώστης δηλαδή στο τέλος μη τέλος.... 





Ο Κωνσταντίνος Τζαμιώτης ξεδίπλωσε την ιστορία του όμορφα,στρωτά,πειθαρχημένα,με ατόφια συγγραφική,ούτε στο παραμικρό δημοσιογραφίστικη ματιά,αυτήν που εμένα με έχει κουράσει πολύ τα τελευταία χρόνια σε μυθιστορήματα που δεν περιμένουν να περάσει ο θεωρούμενος επαρκής χρόνος ασφαλείας από το γεγονός ή την κατάσταση που αποτελεί το θέμα τους(εδώ να μην ξεχνάμε τη προϋπόθεση που χρειάζεται για να το πετύχει κάποιος αυτό και που τη λέμε διαφορετικά και πολύ απλά ταλέντο) και την άφησε στην κρίση του καθένα μας-ευφυώς πράττοντας και μαζί όπως ήδη είπα διαλεκτικά- έχοντας προηγουμένως φροντίσει να μας εκθέσει με καθαρό κι ενδιαφέροντα πολιτικό λόγο-ακόμα κι αν εγώ δεν θα συμφωνήσω σε όλα μαζί του-ζοφερά θέματα της καθημερινότητας της ελληνικής μεσαίας τάξης που διαλυόμενη πληρώνει αυτή και μόνον αυτή την κρίση του συστήματος που γι αυτό τον σκοπό και την περίπτωση την εκπαίδευσε βέβαια και την διαμόρφωσε ως τέτοια, χωρίς πάντως εκείνος,ο συγγραφέας,αφηγούμενος κυρίως συνθετικά,να εκφράζει μια φορτική και ξερόλικη πολιτική άποψη,γενικό συγχωροχάρτι συσκευασμένο τρία σε ένα,αφήνοντάς μας δηλαδή στο τέλος-μη τέλος της ιστορίας του όλη την ελευθερία που θέλουμε για να κατανοήσουμε σε ποια σιωπή αναφέρεται,αν αυτή η σιωπή προηγείται  κάποιας δράσης και ποιας και αν ναι, κατά πόσον άπτονται και γιατί- η σιωπή αυτή και η δράση που ίσως εγκυμονεί- της Ηθικής.

Αυτό τουλάχιστον κατάλαβα ή θέλησα να καταλάβω,ως ζητούμενο,την εκ νέου αναζήτηση (μιας) Ηθικής με το Η κεφαλαίο και την ανάγκη επαναπροσδιορισμού της σε όλα τα επίπεδα,εδώ και τώρα.


Στο σημείωμά του στο "Ποντίκι" της 27ης Μαρτίου του 2014 ο ίδιος ο Τζαμιώτης γράφει πολύ ξεκάθαρα:
Η οικονομική καθίζηση της χώρας έβγαλε στην επιφάνεια πολλά δεινά. Καθημερινά όλο και περισσότεροι άνθρωποι σπάνε, χάνουν το κουράγιο τους, απελπίζονται και φαίνονται χειρότεροι από όσο πραγματικά είναι. Από την άλλη, δεν λείπουν και εκείνοι που αφυπνίζονται, εγκαταλείπουν τις βολικές βεβαιότητες, επινοούν εκ νέου τον εαυτό τους και αναλαμβάνουν δράση. Μ’ αυτές τις σκέψεις μπήκα στην περιπέτεια του καινούριου βιβλίου μου «Η Πόλη και η σιωπή».Ο Αργύρης Τρίκορφος, ο κεντρικός ήρωας, είναι ένας απ’ αυτούς τους καθημερινούς ανθρώπους που κυκλοφορούν γύρω μας χωρίς να γίνονται πάντοτε ορατοί. Όπως γράφτηκε πρόσφατα κάπου, κυριολεκτικά είναι ένας από μας, εμείς όλοι είμαστε κατά κάποιον τρόπο ο Αργύρης Τρίκορφος.Πριν από μερικά χρόνια ίσως ήταν ένας ακόμη απαθής μεσοαστός που ετεροκαθορίζεται από την αγοραστική του δύναμη. Δεν θα προσφερόταν για ήρωας βιβλίου, εκτός και αν φιλοδοξούσες να γράψεις έναν λίβελλο εναντίον του καταναλωτισμού. Η προσωπική του καθίζηση και κυρίως ο τρόπος που αντιδρά σ’ αυτήν είναι που τον καθιστούν ενδιαφέροντα. Η ικανότητά του να φέρεται ασυνήθιστα όντας απολύτως συνηθισμένος είναι που ξεχωρίζει την περίπτωσή του.Όπως τόσοι και τόσοι άλλοι βιώνει τρεις μεγάλες σιωπές. Πρώτα τη σιωπή της Ιστορίας. Ανδρώθηκε σε ένα οπτιμιστικό περιβάλλον,κυρίαρχη αφήγηση του οποίου υπήρξε η βεβαιότητα για αέναη πρόοδο, και ξαφνικά βρίσκεται να αντιμετωπίζει μια ολοσχερή καταστροφή. Ακολουθεί η σιωπή του Θεού. Διδάχθηκε πως το καλό ανταμείβεται και τώρα διαπιστώνει πως όποιος αποκλίνει από το κυρίαρχο μοντέλο του ατομικισμού τιμωρείται αυστηρά. Τέλος, έρχεται η σιωπή του έρωτα. Το αδιέξοδο στη σχέση του με τη γυναίκα που αγαπά, εξαιτίας της άρνησής του να φερθεί ως άνθρωπος της εποχής μας, ολοκληρώνει την προσωπική του δυστοπία.Με επίκεντρο αυτή την προσωπική ιστορία και συμπρωταγωνίστρια τη σημερινή Αθήνα, προσπάθησα να αποδώσω κάτι συνολικό, κάτι που αφορά καθημερινά όλο και περισσότερους.

Σχόλια

  1. Πηγαία και ζεστή η παρουσίασή σας, με τον συνήθη εξομολογητικό της χαρακτήρα.
    Αυτή τη φορά, οι σκέψεις σας πάνω στη σιωπή (και στα λόγια) με βοηθούν να βάλω σε κάποια υποτυπώδη τάξη και τις δικές μου. Επίσης, ο επαναπροσδιορισμός του τι είναι Ηθική είναι και δικός μου, πολύ μεγάλος, προβληματισμός.

    Επί το έργον τώρα:
    Ο Τζαμιώτης με κέρδισε από τη Συνάντηση και ύστερα, με την Παραβολή. Ένας συγγραφέας που ήρθε για να μείνει, σκέφτηκα.
    Τα βιβλία του μ' ενδιαφέρουν όλα, το καθένα με τον τρόπο του, άρα και το εν λόγω. Άγνωστο πότε θα έρθει η ώρα του όμως. (Για τους γνωστούς και μη εξαιρετέους λόγους.)

    κ.κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η "Συνάντηση" ήταν και για μένα το πρώτο βιβλίο του Τζαμιώτη.Αυτό που λέτε "τα βιβλία του μ' ενδιαφέρουν όλα, το καθένα με τον τρόπο του" ,εκφράζει κι εμένα και θα επανέλθω σύντομα στον συγκεκριμένο συγγραφέα.

      Τελειώνω σε λίγο την "΄Ερημο των Ταρτάρων" που μου είχατε προτείνει.Τι βιβλίο! Ηθική,σιωπή,άνθρωπος,πόλεμος,ειρήνη...Όλα κι εδώ αναζητούνται.Αενάως τελικά...

      Διαγραφή
    2. Ανώνυμος14/5/14 19:50

      Αντι-νεφέλωμα

      Η σιωπή δεν είναι λευτεριά η σιωπή
      δεν είναι αιχμαλωσία
      η σιωπή δεν είναι δωρεά η σιωπή
      δεν είναι ιδιοκτησία
      η σιωπή είναι ένα καναρίνι στο μικρόφωνο
      η σιωπή είναι ντελάλης από στάχτη
      κάθε ρυάκι της κραυγάζει πως μονάχα η σιωπή μιλιέται
      κάθε στιγμή της χαστουκίζει τα ρολόγια
      καταρρέουν ελατήρια ο καιρός παξιμάδια και βίδες
      η σιωπή περιπαίζει τα αδιέξοδα
      η σιωπή δεν κατάγεται απ’ την Κίνα η σιωπή
      τη γλώσσα τη φασκιώνει με συνταχτικό και κανόνες
      αναπαύεται στα ανώμαλα ρήματα ερωτεύεται επιρρήματα
      στους ρήτορες που σείουν τα μπαλκόνια συσσωρεύεται
      πηγαίνει τις Κυριακάδες στη εκκλησία για να ψάλλει
      συχνά τηγανίζει πατάτες
      τα τύμπανα δικά της είναι οι γενετήσιοι
      σπασμοί της αγάπης
      τα ουρλιάσματα των γυναικών στα μαιευτήρια
      όλα τα κλάματα δικά της είναι κι όλα τα ξεφαντώματα
      μα όμως τι όλεθρος
      η σιωπή δε βρίσκει πουθενά το όνομά της.

      Νίκος Καρούζος

      ΥΓ. Είναι γνωστό ότι ο Καρούζος αγαπούσε πολύ την κλασική μουσική. Άρα, του ταιριάζει το
      Silencio του Μπετόβεν.
      https://www.youtube.com/watch?v=y2DmqJEkK6c

      Σας χαρίζω και κάτι άλλο.

      Silence - Charlie Haden & Chet Baker
      https://www.youtube.com/watch?v=fXZR4zxMDeA

      κ.κ.



      Διαγραφή
    3. Μπαίνω στο μπλογκ σήμερα το πρωί και βρίσκω την καλύτερη καλημέρα που θα ήθελα να έχω.Χίλια ευχαριστώ!

      Διαγραφή
  2. άλλη μια καταπληκτική παρουσίαση!
    (πόσους σελιδοδείκτες χρησιμοποιείς τελικά? χα!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καταπληκτική όχι, (αν και σ΄ευχαριστώ που το λες) αντισυμβατική πάντως οπωσδήποτε,αλλιώς γιατί να προσθέσω μια ακόμα τυπική παρουσίαση,σημασία έχει η ματιά του καθενός μας και η δύναμη,ομορφιά κτλ ενός βιβλίου φαίνεται στο και από το τι μας προκαλεί.

      Όταν χώνομαι στα εντός ενός βιβλίου που με συνεπαίρνει, διαβάζω πολύ αφοσιωμένα και παράλληλα σκέφτομαι άπειρα ,βράζει το μυαλό που λένε,δεν σταματούν οι σκέψεις,όπως συμβαίνει σε όλους μας φαντάζομαι.Οπότε είναι δεκάδες τα χαρτάκια με σημειώσεις ακόμα και της μιας λέξης για να γράψω μετά γι αυτό.

      Φοβερό το ανθρώπινο μυαλό, συμφωνείς;
      Κρίμα που δεν το χρησιμοποιούμε περισσότερο...

      Διαγραφή
    2. έτσι είναι. τη στιγμή που διαβάζεις ένα βιβλίο που σου αρέσει πραγματικά, σκέφτεσαι και νιώθεις τόσα πολλά που είναι αδύνατον να σταματήσεις για να κρατήσεις σημειώσεις (και γιατί να το κάνεις εδώ που τα λέμε?). βέβαια επειδή είμαι λιγάκι ψυχαναγκαστικός, ξαναγυρίζω αργότερα στα κομμάτια που θέλω και κρατάω όσες σημειώσεις θέλω. πάνω από όλα όμως μετράει η αίσθηση που σου αφήνει το βιβλίο τη στιγμή της ανάγνωσης.

      Διαγραφή
  3. Νικολέτα13/5/14 15:38

    Θα συμφωνήσω μαζί σου. "Η πόλη και η σιωπή" είναι ένα ώριμο και κυρίως έντιμο πολιτικό μυθιστόρημα από τα πιο αξιόλογα που έχω διαβάσει.Πολύ σωστά λες ότι μας αφήνει περιθώριο να σκεφτούμε προκειμένου να βάλουμε ξανά την σιωπή και την ηθική στη ζωή μας.Μακάρι να σκεφτούμε με το χέρι στην καρδιά και να κατασταλάξουμε ποια ηθική και ποια σιωπή πρέπει να διαλέξουμε.Η ηθική ας πούμε της εκκλησίας εμένα δεν μου λέει τίποτα.Ούτε η σιωπή του πελάτη-ψηφοφόρου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νικολέτα, πολύ καίρια τα παραδείγματά σου για ηθική της εκκλησίας και σιωπή του πελάτη-ψηφοφόρου και με ποιες "εκπαιδευτήκαμε" σε κάθε περίσταση να πορευόμαστε.

      Σπάταλο ξόδεμα σε μια ατελείωτη λεκτική (και όχι μόνο λεκτική) Βαβέλ η ζωή μας;Ίσως.Τουλάχιστον ας προσπαθούμε να παραμένουμε άνθρωποι.

      Τα βιβλία δεν έχουν την λύση έτοιμη αλλά συχνά βρίσκει κανείς μικρές απαντήσεις-διέξοδα.Κάτι είναι κι αυτό,δεν είναι;

      Διαγραφή
  4. Νίκος15/5/14 11:40


    Κάπως τολμηρό αλλά ας το πω.Ο Τζαμιώτης σε μερικές σελίδες με παρέπεμπε στον Ντίκενς με τις περιγραφές της κατάντιας της πόλης,τους άστεγους,τις πόρνες,τον νεαρό που ήθελε να ζαλωθεί το ψυγείο που το διεκδικούσαν και οι άλλοι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Γιώργος Αθανασόπουλος15/5/14 13:52

    Καλημέρα.
    Η ιδέα του συγγραφέα να κάνει ταξιτζή τον πρώην επιχειρηματία Αργύρη Τρίκορφο είναι εξαιρετική και οι μικρότερες ιστορίες που ζει αυτός σαν χρεοκοπημένος συμβάλουν στο άρτιο χτίσιμο του μυθιστορήματος.Πώς αλλιώς ο καλοχορτασμένος αστούλης θα είχε άποψη αν δεν είχε ζήσει από πρώτο χέρι όσα παλιότερα άκουγε από αφηγήσεις άλλων ή δελτία ειδήσεων, δηλαδή αν δεν τον έβγαζαν βίαια από την ασφάλειά του για να καταλάβει ότι ήταν πλαστή ;
    Με εντυπωσίασε και πάλι ο Τζαμιώτης.Έχω διαβάσει όλα τα βιβλία του και νομίζω ότι αν κάνεις το ίδιο δεν θα μετανιώσεις.

    Καλή δύναμη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ανώνυμος15/5/14 14:40

    Είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε!
    Αν και δεν είναι λογοτέχνης ο Μπογιόπουλος αλλά δημοσιογράφος πήρα την ατάκα από τον τίτλο του δικού του βιβλίου και προσυπογράφω ό,τι περιέχει.

    Εξαιρετικό το μυθιστόρημα του Κωνσταντίνου Τζαμιώτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου