"Οι Αναμνήσεις", Πασκουαλίτα Κότσιφα



Οι Αναμνήσεις

Τα ‘χω βάλει με το χρόνο, μη με ρωτάς γιατί. Ποτέ δεν πορεύτηκα μαζί του, ποτέ δεν τον κατάλαβα. Ο χρόνος με πονά, πάντα στέκεται αντιφατικός μπροστά μου. Εκεί που επιθυμείς να περάσει, την ίδια ώρα θέλεις να γυρίσει πίσω. Εκεί που κάνεις ένα βήμα μπροστά, βρίσκεσαι δέκα βήματα πίσω. Κι έτσι ποτέ μου δεν τον κατάλαβα, ίσως γιατί ποτέ δε συμβάδισα με την εποχή μου.
Μονάχα αναμνήσεις μένουν. Αναμνήσεις όμως μιας άλλης ζωής, μιας ζωής που ποτέ δεν έζησα. Αναμνήσεις μιας εποχής διαφορετικής απ’ τη δική μου. Πες μου, πώς είναι δυνατόν να ακολουθώ αξίες που ποτέ δεν υπήρξαν στην εποχή μου; Πώς είναι δυνατόν ν’ ασπάζομαι το ρομαντισμό, να νιώθω, να αισθάνομαι, όταν ο  πολιτισμός της εποχής μου πάγωσε τα πάντα; Ποιο γέλιο, ποια χαρά, ποια πίκρα, ποιοι καημοί, ποιοι αγώνες, ποια οράματα; Τίποτα δεν έχει μείνει. Έκλεισε μια ιστορία που ποτέ δε γνώρισα κι όμως τη νιώθω τόσο οικεία σε μένα.  
Μια νοσταλγία για την αληθινή θάλασσα, τον αληθινό αέρα, τον αληθινό έρωτα, την αληθινή φιλία, την αληθινή χαρά μα και λύπη. Μια νοσταλγία για τον αληθινό αγώνα. Μια νοσταλγία απλά για τον αυθεντικό άνθρωπο.
Πες μου, πώς βρέθηκα να τριγυρνώ σ’ αυτούς τους έρημους και σκοτεινούς δρόμους; Πώς βρέθηκα να κάθομαι πλάι σε χάρτινα και επιθετικά φαντάσματα που σε κάθε τους κίνηση ασκούν έναν ανεξήγητο τρόμο, μιαν ανεξήγητη κι ωμή βία; 
 
Γι’ αυτό σου λέω, δεν τα πάω καλά με το χρόνο. Ψεύτικους δρόμους διαβαίνω, τεχνητούς.  Θυμάμαι την αρχή, οι δρόμοι που διάβαινες εσύ, τόσο μελωδικοί, με τόσα χρώματα. Τότε που άκουγες τα βάσανα και τις χαρές της ζωής να τραγουδιούνται μ’ ένα ρυθμό τόσο έντονο, τόσο δυνατό και πλημμύριζες από ελπίδα. Πες μου, εγώ σε τι να ελπίσω; Πώς φτάσαμε ως εδώ; Άσε μη μου πεις, μη μου απαντήσεις, ξέρω. 
Αχ χρόνε αβάσταχτε, μπορεί στο πέρασμά σου να μου πάρεις τα πάντα, μα τις αναμνήσεις μου, όποιες κι αν είναι αυτές, δε θα σ’ αφήσω να τις αγγίξεις ποτέ. Χαράχτηκαν βαθιά μέσα μου. Το παλιό ρολόι θα βρίσκεται πάντα στην τσέπη μου και κάθε χτύπος του θα μου θυμίζει κάτι όμορφο, μιαν ανάμνηση. Κι έτσι την ώρα που θ’ αντικρίζω το παγωμένο τοπίο, το σκοτάδι, ο χτύπος θα είναι η ελπίδα μου!

Ειρήνη-Πασκουαλίτα Κότσιφα                                                                
4/11/2013

Υ.Γ. Στις αναμνήσεις που ίσως κάποτε να ξαναγυρίσουν, που ίσως κάποτε ξαναζωντανέψουν.

Σχόλια