μὲ τὰ χρώματά μου τακτοποιημένα



ποιου πατέρα τού περισσεύουν οι κόρες και οι γιοί του
ποια μάνα μεγάλωσε τα παιδιά της για να τα δει να πεθαίνουν σε ανήκουστες ανθρωποθυσίες 

 Προσχέδιο για τον πίνακα "Αποχαιρετισμός του Νεκρού ",* 1926
Σολομών Μπορίσοβιτς Νικρίτιν (1898 – 1965)
http://www.greekstatemuseum.com/kmst/index.html
Στην ασπρόμαυρη, ορθογώνια με έμφαση στον κατακόρυφο άξονα σύνθεση, παρουσιάζεται ομάδα προσώπων που καταλαμβάνει το κάτω μέρος της ζωγραφικής επιφάνειας και γυμνή, σχηματικά και σε άλλο επίπεδο αποδοσμένη μορφή στο άνω μέρος, που εγγράφεται εντός ενός παραλληλεπίπεδου σχεδόν στερεού. Στην κάτω δεξιά γωνία παρουσιάζεται τμήμα μορφής που παρακολουθεί τη σκηνή. Ανάμεσα στα πρόσωπα της ομάδας της κύριας σύνθεσης, που αποδίδονται σχηματικά, με βάση κυρίως την κυλινδρική, ημι-κωνική και καμπύλη φόρμα και ιδωμένα από πάνω και ψηλά, ξεχωρίζει η μορφή τριών παιδιών από τα οποία το αριστερό κρατά τσέρκι, ενώ το δεξί έχει κομμένο στο ύψος του μηρού το αριστερό του πόδι και στηρίζεται σε πατερίτσα. Οι υπόλοιπες μορφές παρουσιάζονται σχεδόν σε σειρές με γυρισμένες τις πλάτες τους ή με γερμένο εμπρός τον κορμό και τα χέρια κοντά στο πρόσωπο σε στάση θρήνου. Η σύνθεση προβάλλεται σε μαύρο φόντο και δομείται με βάση την αντίθεση του λευκού και του μαύρου.


Μενέλαος Λουντέμης


Ὁ σταχτὺς θάνατος


Θαρροῦσα ὡς τώρα -φίλοι μου καλοί-
θαρροῦσα ὡς τώρα...
πῶς ὅλα τὰ πράματα
βαδίζουν στὴ γῆ
μὲ τὸ ἀληθινό τους χρῶμα.
Ἡ Χαρὰ ἄσπρη.
Ἡ Θλίψη χλωμή.
Ὁ Ἔρωτας ρόδινος
Ο Θάνατος μαῦρος.
Ἔτσι θαρροῦσα...

Καὶ περνοῦσα τὶς μέρες μου,
μὲ τὰ χρώματά μου τακτοποιημένα.
Με τα ὄνειρά μου συγυρισμένα.
Μὲ τὰ ποιήματά μου καθαρογραμμένα...
Γιατὶ ἔτσι τά ῾βλεπα.
Ἔτσι νόμιζα.



Μὰ μιὰ μέρα...

Μιὰ μέρα -φίλοι μου καλοί-
ἕνα σταχτὺ σύννεφο ἄφησε τὸν οὐρανό του
κι ἔπεσε στὴ κάμαρά μου.
Καὶ τότε... ὅλα... ἔχασαν τὸ χρῶμα τους.
Η Θλίψη ἔγινε σταχτιά.
Σταχτιὰ κι η χαρά.
Σταχτὺς κι Ἔρωτας.
Καὶ σταχτύς -ἀλίμονο- κι ο Θάνατος.

Ὦ Σειρῆνα, ἐσύ...
Ἐσὺ ποὺ τά ῾βαψες ὅλα.
Ποὺ τ᾿ ἄλλαξες ὅλα,
γιατί δὲν ἄφηνες τὸ Θάνατο
-τουλάχιστον αὐτόν-
νὰ μὲ πάρει μὲ τ᾿ ἀληθινό του χρῶμα;


Σχόλια

  1. Και δικά μου αγαπημένα τα ποιήματα του Λουντέμη, που το ένα συμπληρώνει το άλλο.
    Ωραίος και ο συνδυασμός με το εικαστικό που διαλέξατε.
    (Μα γιατί; Συμβαίνει κάτι;)

    Οι υπόγειες διαδρομές του μυαλού μου με έφεραν εδώ;

    «ΑΠΟΧΡΩΜΑΤΙΣΜΟΙ»

    Το δείλι σέρνεται κι αλλάζει πάλι δέρμα
    μες τις ψυχές μας, απαρνιέται όλα ξανά
    τα χρώματά του – κι απομένουμε στεγνά
    τοπία χωρίς αρχή και χωρίς τέρμα.

    Γρίφοι λυμένοι και ξανά μπλεγμένοι
    χτυπιόμαστε όλη μέρα σαν τυφλοί
    για μια καλύτερη θεσούλα στο κλουβί
    κι όλο βρισκόμαστε σφιχτότερα δεμένοι.

    Στα λόγια σπάταλοι, φιλάργυροι όμως στο αίμα
    κάναμε χάος το τοσοδά μας το μυαλό
    – ο φόβος είναι θερμοκήπιο καλό,
    ανθίζει σ’ όλες του τις ποικιλίες το ψέμα...

    Ακούς και δεν γνωρίζεις τ’ όνομά σου,
    κρυώνει η μοίρα που παλιά σού ’χε δοθεί
    – σε ποιές λοιπόν παγίδες έχουμε συρθεί;
    Μέγα κακό είναι ν’ αρνηθείς τ’ ανάστημά σου.

    Δεν είναι ο κόσμος πείραμα στους τρόμους
    του απείρου, όχι, δεν είναι δοκιμή.
    Μπορείς να σέρνεσαι μιά ολόκληρη ζωή
    υπογραφή δειλή μέσα στους δρόμους;

    Θα ’ναι φριχτό να φύγουμε έτσι, δίχως
    μιά πίστη, έναν αγώνα, μιά κραυγή
    – άνθρωποι που πεθάναν δίχως μιά αμυχή,
    άνθρωποι που «διελύθησαν ησύχως...».

    ΒΥΡΩΝ ΛΕΟΝΤΑΡΗΣ

    Από την ποιητική συλλογή: «Η ομίχλη του μεσημεριού» (1959)
    Από το βιβλίο: Βύρων Λεοντάρης, «Ψυχοστασία (ποιήματα 1949-1976)», ύψιλον / βιβλία, Αθήνα 1983, σελ. 112.



    Ryuichi Sakamoto - Forbidden Colours (Original)
    https://www.youtube.com/watch?v=kf0HYeQp760&feature=kp

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πρόκειται για παλιότερη ανάρτηση που είχα καιρό κρατημένη.Την είχα ετοιμάσει με αφορμή κάτι άσχημο από την πολιτική επικαιρότητα αλλά επειδή πλέον τείνω στη σιωπή- δηλαδή αρχικά θέλω να μπω σαν ταύρος σε υαλοπωλείο σε ένα θέμα μα εν τέλει προτιμώ τη σιωπή-την είχα παρατήσει.Είναι όμως όμορφη μέσα στη θλίψη της και να που κίνησε και το δικό σας ενδιαφέρον και τη συμπληρώσατε με θαυμάσιο σχόλιο και μουσική.
    Οι μουσικές σας επιλογές μου αρέσουν (και)επειδή διαφέρουν από τις συνήθεις δικές μου,μου μαθαίνετε δηλαδή πράγματα.Να είστε καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου