"Η Βικτώρια δεν Υπάρχει",Γιάννης Τσίρμπας



Για το βιβλίο

    Ένα από τα πολύ ενδιαφέροντα βιβλία του 2013 είναι αναμφίβολα και αυτό του Γιάννη Τσίρμπα με τίτλο "Η Βικτώρια δεν Υπάρχει",από τις εκδόσεις Νεφέλη.
    Ο Τσίρμπας καταπιάνεται στο βιβλίο του με πέντε μικρές ιστορίες και μια μεγαλύτερη,όλες μοτίβα στο ίδιο θέμα,πείθοντας με την ποιότητα του λόγου του για το ρίσκο της σύνδεσής τους με την βασική,την οποία αφηγείται ο ίδιος σε πρώτο πρόσωπο:ένας Αγιοπαρασκευιώτης που έχει  κατά τα φαινόμενα τον τρόπο του,οικονομικά εννοώ,εξαιτίας της φάσης στην οποία τυχαίνει να βρεθεί-επιστρέφει προς την Αθήνα με το τραίνο-υποχρεώνεται να υποστεί την φλυαρία ενός άγνωστου συνταξιδιώτη,που όπως λέει με καμάρι μένει πάντα,γέννημα θρέμμα, στην πλατεία Βικτωρίας .
Ο τύπος είναι έξαλλος όσο δεν παίρνει άλλο με τα γνωστά χάλια-διογκωμένα ή υποβαθμισμένα  στα δελτία ειδήσεων κατά το εκάστοτε μικροπολιτικό δοκούν-όσα συμβαίνουν στο εκτεταμένο κομμάτι της Αθήνας που αποκαλούμε κέντρο και,στην αφήγηση, στην περιοχή γύρω από τον Ηλεκτρικό και την πλατεία Βικτωρίας.
    Ο Βικτωριώτης έχει γίνει ρατσιστής ολκής, πανέτοιμος να σκοτώσει όλους τους ξένους,σαν να΄ναι μύγες και όχι ανθρώπινα πλάσματα.Εκστομίζει πικρές αλήθειες, μα δεν σκοτίζεται να κατανοήσει τις βαθιές ταξικές,πολιτικές αιτίες που προκάλεσαν αυτά που περιγράφει και ονειρεύεται τις λύσεις των πολλαπλών προβλημάτων της γειτονιάς του και γύρω(πλατεία Βικτωρίας,Κυψέλη,Ομόνοια,Αχαρνών, Άγιος Παντελεήμονας, Πεδίον του Άρεως κτλ ένας λυπηρός ταξικά μικρόκοσμος, παρατημένος μέσα σ΄ έναν μεγαλύτερο,ιδανικό αναλώσιμο υλικό στα χέρια της διαφθοράς)όχι με κεντρικό,πολιτικό και ανθρωπιστικό σχεδιασμό αλλά με δολοφονίες και αίμα. 
    Λέει διάφορα κάνοντας τον Αγιοπαρασκευιώτη να ντρέπεται μεν γι αυτές τις βαρβαρότητες που ακούει,ν΄ αναρωτιέται τι μπορεί να σκέφτονται οι άλλοι στο βαγόνι αλλά να παραμένει παθητικός, παρακολουθώντας τα χαζοχαρούμενα μηνύματα στο κινητό του και συμμετέχοντας ελάχιστα σε έναν -ανύπαρκτο ουσιαστικά-διάλογο που του φέρνει δυσφορία και μη βλέποντας την ώρα και την στιγμή να γυρίσει στο σπιτάκι του,στην δική του ασφαλή περιοχή.
   Σ΄αυτό το παραληρηματικό ξέσπασμα του τρομοκρατημένου ανθρωπάκου που έχει χίλια δίκια για την κτηνώδη κατάσταση που βιώνει αλλά που δεν καταλαβαίνει ότι οι βρωμιάρηδες,αλλόθρησκοι και ό,τι άλλο ξένοι,τα πρεζάκια,οι πόρνες και οι άστεγοι,οι φτωχοί,οι πεινασμένοι και οι απόκληροι είναι ο τελευταίος τροχός-κομμάτι της παγκόσμιας όχι άμαξας πια αλλά προ πολλού ερπύστριας, που πατάει κάτω την πατρίδα του και την κοινωνία τόσο όσο και τις δικές τους και ως εκ τούτου αυτός,που είναι κι εκείνος άνεργος και δεύτερος και φτυσμένος στην χώρα του την ίδια, είναι εκ των πραγμάτων ο ιδανικός φανατικός για να βάψει τα χέρια του με το αίμα τους με αφορμή την κυριαρχία στην περιοχή και όχι ο χ,ψ βολεμένος των προαστίων-όσο δηλαδή κι αυτά δεν ενοχλούν-σίγουρα όχι ο κυριλέ και χορτάτος του τραίνου,    που βγάζει σπυριά στα τερατώδη που ακούει αλλά δεν τα έχει βιώσει,οπότε τι τον νοιάζουν.



Για την λογοτεχνία

    Ο Τσίρμπας το ονομάζει το πόνημά του νουβέλα παρά τις μικροδιαφορές των ιστοριών που την απαρτίζουν και την κάνουν να μοιάζει λιγάκι παράταιρα συγκολλημένη αν θελήσει ένας,στριφνός εν γένει, αναγνώστης να της βρει ντε και καλά αδυναμίες, όμως συνολικά δίνει ένα πολύ καλό δείγμα γραφής και αναμφίβολα προσθέτει άλλη μια στις πολλές μας ελπίδες,χειροπιαστή αυτή,  ότι απ΄ όλη ετούτη την κινητικότητα και το πολυάριθμο των ανθρώπων που στα τριάντα και σαράντα κάτι τους καταφέρνουν,με πολλούς τρόπους,να εκδίδουν τα πονήματά τους, ποίηση και πεζά,θα ξεπροβάλλει κάποια στιγμή καθαρά το ωραίο,καινούργιο πρόσωπο της ελληνικής λογοτεχνίας των καιρών μας, εκείνης που θα στείλει την σαβούρα ξανά στο περιθώριο.
   Δεν είμαι τρελά αισιόδοξη όταν από την μια κάποιοι νέοι,συχνά πολύ ταλαντούχοι, πληρώνουν αδρά για να εκδώσουν-πράγμα που δεν το κατηγορώ αυτό καθαυτό,πάντα υπήρχαν και οι  αυτοεκδόσεις -και από την άλλη κάποιοι βεβαιωμένα μέτριοι,εκδίδουν ανέξοδα επειδή είναι από χρόνια γερά στον χώρο κατσικωμένοι ,τόσο που μόλις βγει η μπούρδα που σκαρφίστηκαν αρχίζει ένας μηχανισμός να την περιφέρει γύρω γύρω,πάντως γενικότερα δεν τα βλέπω όλα μαύρα κι άραχνα.
Υπάρχει πολύ και αξιόλογο έμψυχο συγγραφικό υλικό,καλώς δεν παραμένει η δημιουργικότητά του σε συρτάρια, ευτυχώς με τον ένα ή τον άλλο τρόπο φτάνει στον αναγνώστη παρά την κρίση κι αυτό είναι το καλό ,συνεχής δημιουργία λογοτεχνίας.Θα δείξει πόσο στιβαρή και διαχρονική λογοτεχνία είναι,όλα θα ξεκαθαρίσουν όταν έρθει η ώρα.



Για τα μπλογκς και το βιβλίο,την κριτικογραφία και την λογοτεχνία

    Μην παρεξηγηθώ λοιπόν λέγοντας τα παραπάνω,δεν ξέρω τι εκδοτική πολιτική ακολουθεί ο κάθε οίκος κανέναν δεν θα κρίνω αρνητικά ειδικά όταν το αποτέλεσμα τιμά την λογοτεχνία,απλώς είδα αυτό το βιβλίο να "παίζει" πολύ στις παρουσιάσεις μπλόγκερς που εμπιστεύομαι (Διαβάζοντας,  Βιβλιοκαφέ,Librofilo,No14me),στις βιτρίνες μικρών βιβλιοπωλείων των οποίων οι ιδιοκτήτες διαβάζουν,με δυο λόγια άκουσα από βιβλιόφιλους,που τους παίρνω στα σοβαρά, επίμονα καλά λόγια για το πόσο ταλαντούχος είναι ο Γιάννης Τσίρμπας κι έτσι το αγόρασα,το διάβασα,σκέφτηκα διάφορα πολύ θετικά για το κείμενο και μερικά αρνητικοθετικά για τον χώρο, δίχως να τα προσωποποιώ και να φωτογραφίζω κανέναν και αυτές μου τις σκέψεις τις έγραψα με τις καλύτερες των προθέσεων.
    Γιατί αυτό που για μένα αξίζει σ΄ένα μπλογκ είναι το να εκφράσει ελεύθερα ο μπλόγκερ την δική του εντύπωση από την ανάγνωση και να μοιραστεί όποιες σχετικές και φαινομενικά άσχετες σκέψεις του προκαλεί το διάβασμα, όχι στενά και μόνο πάνω στο θέμα του βιβλίου,αλλά και για ό,τι κέντρισε το μυαλό του και φυσικά είμαι αντίθετη στο να προσπαθεί να γίνει Πολυλάς στην θέση του Πολυλά και Καραντώνης στην θέση του Καραντώνη και ούτω καθεξής ,αυτό καλά θα κάνει να το ξεχάσει και να κατέβει από το καλάμι, αν την έχει δει μέγας και τρανός "κριτικός".
  Ευτυχώς οι εννέα στους δέκα μπλόγκερς δεν είναι καλαμοκαβαλημένοι,δέχονται αδίκως πυρά ,για άλλων τα χαΐρια αδέσποτες,επειδή δυστυχώς επιστημονική βιβλιοκριτική κάνουν αυτή την περίοδο στην Ελλάδα ελάχιστοι,που όντως διαθέτουν το ταλέντο μα και τα ειδικά προσόντα.


Ας μην την πέφτουμε μικροπρεπώς στους μπλόγκερς επειδή πάσχουμε από κριτικούς λογοτεχνίας!Για να μη μιλήσω για την αισχρή ξεπέτα,την βαφτισμένη κριτική, μερικών ανεκδιήγητων ,βασισμένη στο κλέψιμο ξένων άρθρων που ενσωματώνονται ολόκληρα σαν λιανισμένο βρωμοσαλάμι σε δήθεν φρέσκια σαλάτα και που βεβαίως και δεν είναι κριτική.Αυτά, αν πάρουμε σαν παράδειγμα τα κατορθώματα της κριτικογραφίας της μεταφρασμένης λογοτεχνίας μόνο,γενικότερα γίνεται ο κακός χαμός και γι αυτό και εξαιτίας και πολλών άλλων,σημείων και τεράτων, που συμβαίνουν στην ψύχρα,σαν αναγνώστες εμείς εδώ και χρόνια στραφήκαμε στα μπλογκς και μετά φτιάξαμε, και πολύ καλά κάναμε, και τα δικά μας. Δεν μας πληρώνει κανείς στο κάτω κάτω, την ανώδυνη και χρήσιμη τρέλα μας κάνουμε!



  Θα πορευτούμε λοιπόν έτσι υπομονετικά , όσο καιρό χρειαστεί και μαζί με τους νέους,σημαντικούς λογοτέχνες που γίνονται ολοένα και πιο πολλοί, και αυτό είναι υπέροχο,θα υποδεχτούμε και τους σπουδαίους εκείνους κριτικούς λογοτεχνίας που θα ξαναδώσουν πνοή στην κριτικογραφία,που θα της αξίζει πραγματικά να την παίρνουμε όλοι μας τοις μετρητοίς,δημιουργοί και κοινό.

Σχόλια

  1. Βιβή, καλημέρα.
    Το βιβλίο του Τσίρμπα ήταν όντως από τις αποκαλύψεις του 2013:
    επίκαιρο, καλογραμμένο, καίριο, πολιτικά αιχμηρό.
    Η συγκολλητική-του τεχνική
    άλλοτε με έπειθε για την αξία-της κι άλλοτε όχι.
    Έχεις δίκιο ότι δίνει την αίσθηση της αταίριαστης συμφωνίας,
    αλλά μάλλον το σύνολο αφομοιώνει όλο αυτό το υλικό σε μια κοινή εντύπωση.
    Όσο για τους ιστολόγους,
    αυτοί κάνουν το μεράκι-τους,
    δεν είναι κατ' ανάγκη καλύτεροι (επαρκέστεροι) σε σχέση με τους κριτικούς,
    αλλά σίγουρα είναι πιο άδολοι και πιο σταράτοι.
    Φιλιά
    Πατριάρχης Φώτιος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμφωνώ σε όλα τα παραπάνω Πατριάρχη.Εκείνο που υπερασπίζομαι αδιαπραγμάτευτα είναι το δικαίωμα στην έκφραση,αυτό που δεν ασκείται καταχρηστικά και σε βάρος του αντίστοιχου δικαιώματος των άλλων.
      Πώς θα το καταφέρουμε ώστε να πετύχουμε το ιδεώδες;Μακάρι να΄ ξερα....

      Την καλησπέρα μου.

      Διαγραφή
    2. Ποιο δικαίωμα στην έκφραση μας αρνούνται;
      Τι σε παρακίνησε να γράψεις το ένθετο μέσα στο κείμενό-σου σχόλιο; Βλέπεις να μας επιτίθενται προσπαθώντας να μας φιμώσουν;
      Πατριάρχης Φώτιος

      Διαγραφή
    3. Ε,ναι,δεν (ψιλο)στεναχωρήθηκα στα καλά του καθουμένου.Θα σου πω σε μέηλ.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου