"Το Ταξίμι του Οδυσσέα",Μαρίνα Σαουνάτσου


Αλλιώτικος ο Οδυσσέας της Μαρίνας Σαουνάτσου ,αλλιώτικο το μοναχικό ταξίδι του,αλλιώτικη η απόπειρά του να ρίξει γέφυρες επικοινωνίας, δύσκολη και γεμάτη εμπόδια -που τα έλκει ο ίδιος-η διαδρομή προς τον χαώδη κόσμο απέναντί του.Δεν τα καταφέρνει να υποτάξει τις αντιφατικές ροπές εντός του,δεν τα καταφέρνει να φτάσει ως την Ιθάκη του και ν΄ απαγκιάσει στην γαλήνη της,να απαλλαγεί επιτέλους από την τροχοπέδη τής μύχιας σκοτεινιάς, που τον εμποδίζει να χαρεί ό,τι καλό ήρθε στο διάβα του:το μουσικό του χάρισμα,η γυναίκα και πιστή σύντροφός του,το παιδί του ,ο φίλος ο πραγματικός.

Ο Οδυσσέας της ταλαντούχας Σαουνάτσου είναι ο άνθρωπος της τσιμεντένιας πόλης,που ξέχασε τις ρίζες του,αυτός που δεν καταφέρνει να βρει το νόημα της ζωής ούτε στα απλά ούτε στα πιο σύνθετα πράγματα κι αν ακόμα βρέθηκε επί χρόνια δίπλα του ένα στήριγμα με την μορφή του έρωτα,η Μαρία, δεν  του περίσσεψε η προσοχή για να το εκτιμήσει ,όλα τα αλλοτρίωσε το εφήμερο  του τσιμέντου της Αθήνας .Είναι ο αναποφάσιστος που κατέληξε να πληγώσει άθελά του τους ανθρώπους που του παραστέκονταν περισσότερο,εκείνους που του έδιναν απλόχερα -εξάλλου έτσι δεν γίνεται τις πιο πολλές φορές;-συγκρουόμενος μέχρι και με τον Θάνατο,το θηρίο που δεν σηκώνει καμιά γιατρειά η πληγή του όταν την προκαλέσει σ΄εκείνους που μένουν πίσω αν και ορισμένες φορές ο ερχομός του για εκείνον που παιδεύεται είναι η μόνη λύτρωση....
Όμως γιατί να συμβαίνουν τα δυσκολότερα,τι κάνει έναν χαρακτήρα που έχει μέσα του- ακόμα και στην σκοτεινιά του- ταλέντα και καλά στοιχεία να τα χαλαλίσει τελικά σε λαθεμένες επιλογές;Να τα σπαταλήσει μάταια και σε πρόσκαιρα πράγματα;Τι τον αποπροσανατολίζει και χάνεται;Του φταίει άραγε μόνον η τεχνητή  ζωή στην πόλη και η βαθύτερη απώλεια της φύσης ακόμα κι όταν  στραφεί σ΄αυτήν γιατί πια και εκείνην την έχει λανθασμένα σχηματισμένη στο μυαλό του;Τι πρέπει να κάνει,πώς να ξεπεράσει τα εσωτερικά του εμπόδια,τι τον εμπνέει,τι μπορεί-αν μπορεί- να αλλάξει με την Τέχνη και την Φύση;Μπορεί;Κι αν όχι τι είναι αυτό που τον εμποδίζει;

Γιατί ούτε η μουσική ούτε η φύση στο "Ταξίμι του Οδυσσέα" ημέρεψαν τον μελαγχολικό και παθιασμένο, αυτοκαταστροφικά επαναστατημένο (μα όχι απαραίτητα κι επαναστάτη) και μαζί συχνά άδικο προς τους αγαπημένους του σύγχρονο Οδυσσέα, παρά μονάχα για λίγο,τόσο που δεν ήταν αρκετό.Η κλωστή της ανάγκης για επικοινωνία ήταν μέσα στην ψυχή του ξένο σώμα, ήταν θαρρείς, αδύναμη από την αρχή,την ανέμιζε από δω κι από κει ο εγωισμός,το πείσμα, η περηφάνια και τα μικρά ανθρώπινα πάθη του και δεν ξετυλίχτηκε πραγματικά μα ούτε ενώθηκε ποτέ με το υπόλοιπο κουβάρι,στο τέλος βρήκε και σκάλωσε σε τοπία άγονα,σε πόνο και θλίψη και ήταν αργά, είχε περάσει σε μονοπάτια και δρόμους,που το ταξίδι και το ταξίμι του καθενός μας ίσως συνεχίζεται, μα κανείς δεν γνωρίζει αν και πώς,γιατί δεν το βλέπει και δεν το ακούει... 


Στο οπισθόφυλλο  ο αναγνώστης θα διαβάσει :

Η ιστορία που αφηγείται το ταξίμι του Οδυσσέα είναι μια ερωτική ιστορία ανάμεσα σ' αυτόν και στη Μαρία. Ξεκινάει είκοσι χρόνια πριν στην Αθήνα, για να μεταφερθεί έπειτα σε ένα χωριό της Ηπείρου και να ταξιδέψει στο χρόνο μέχρι την Ελλάδα του σήμερα και της οικονομικής κρίσης.

Παράλληλα με την προσωπική ιστορία των δύο πρωταγωνιστών σκιαγραφείται διακριτικά η πορεία της ελληνικής κοινωνίας, που ξεπούλησε γη και αξίες για να στοιβαχτεί στα αστικά κέντρα. Η αστική ζωή θα έρθει σε αντιπαράθεση με τη ζωή στη φύση, την οποία και επιλέγουν οι ήρωες της ιστορίας.

Ο έρωτας θα λειτουργήσει σαν λυτρωτής από το παρελθόν τους, αλλά και σαν δεσμώτης, αφού θα τους εγκλωβίσει στη μεταξύ τους σχέση.

Η φιλία είναι η μοναδική σταθερά, υπερπηδά εμπόδια όπως η απόσταση, ο χρόνος και η εθνικότητα και αποδεικνύεται πιο δυνατή ακόμα και από τους οικογενειακούς δεσμούς.

Η Μαρία-μικροαστικά μεγαλωμένη ως το μεδούλι ,το παλεύει συνεχώς-στο τέλος χωρίς να κάνει σκηνικά βγάζει όλη την πικρία της γιατί μπούχτισε όπως λέμε κι είχε ένα δίκιο.Πείραξε κανέναν με την σύνεσή της τόσα χρόνια;Όχι,ίσα ίσα,πήγε κόντρα σε καταστάσεις με εφόδιο αυτή την σύνεση, έδειξε ανιδιοτελή συντροφικότητα,υπομονή, στάθηκε ικανή να τα βγάλει πέρα  μονάχη της και να μεγαλώσει κι ένα παιδί.Παραμέρισε τα εγώ και τα θέλω της,τον εαυτό της.Χρόνια ολόκληρα,τα δικά της καλά χρόνια, της νιότης και της ανεμελιάς, τα έφαγε να τρέχει ξωπίσω του.Και κάποια στιγμή κουράστηκε.Πόσο ανθρώπινο...
Όταν πια ο Οδυσσέας ένιωσε την αλήθεια που για χρόνια αρνιόταν να δει ήταν-φυσικά-αργά.Οι άνθρωποι δεν γεννιούνται ασκητές και όσιοι.Ίσως μερικοί τα καταφέρνουν να γίνονται και τέτοιοι και η υπομονή τους να αγκαλιάζει σε όλη τους την ζωή εκείνους που τους έλαχαν για σύντροφοι.Οι πιο πολλοί όμως δεν τα καταφέρνουν και η εποχή δεν βοηθάει.

Το ολιγοσέλιδο και πολύ φροντισμένο-ο πίνακας της Δάφνης Αγγελίδου στο εξώφυλλό του είναι μια εξαιρετική επιλογή- αυτό βιβλίο από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη είναι όντως μια ερωτική ιστορία κατ΄ αρχάς,γραμμένη με λιτό,μα όχι απλουστευτικό τρόπο,που συνολικά δίνει ένα ακόμα ελπιδοφόρο δείγμα γραφής, αναγκαίο στους καιρούς  της λογοτεχνικής ένδειας (και συνεχιζόμενης αναίδειας) έτσι όπως κινείται η σχετική αγορά.
Καλογραμμένη η νουβέλα της Μαρίνας Σαουνάτσου με τον πολλαπλής σημασίας τίτλο "Το Ταξίμι του Οδυσσέα",ισορροπημένη,εύληπτη και διανθισμένη-με μέτρο-με όμορφα μηνύματα για την ειρήνευση των ανθρώπινων πλασμάτων με την γη και μεταξύ τους,μας κάνει να ελπίζουμε ότι θα επιβιώσει σαν μια θετικά αλλιώτικη λογοτεχνία ,αυτήν που έστω και με πολύ κόπο παίρνει τον δρόμο της έκδοσης και δίκαιο είναι να γίνει τόσο γνωστή όσο της αξίζει. 
Επιβάλλεται να ειπωθούν καλά λόγια γι αυτήν την άμεση λογοτεχνία,τις προθέσεις και την δυναμική της, από μας που την ανακαλύπτουμε .Για την ειλικρίνεια και την εντιμότητα των θεμάτων της.Για την γλωσσική άνεση των δημιουργών της,που όμως χωρίς να χάσει την εγγενή της σεμνότητα αφυπνίζει τον αναγνώστη μέσα από τα απλά-ή που έτσι φαίνονται-θέματά της,εν προκειμένω μιαν όμορφη, γλυκόπικρη ερωτική ιστορία όπως αυτήν στο "Ταξίμι του Οδυσσέα", που αναβαπτίζεται όμως ως σημαίνουσα λογοτεχνική αφήγηση, γιατί εμπλουτίζεται με αξιόλογους στοχασμούς που θέτουν με άψογο τρόπο καίρια  ζητήματα, κυρίως αυτό της επιστροφής (όλων μας ) σε μια ζωή  αγνότερη, συμφιλιωμένη με την φύση. 
Τι καλύτερο απ΄αυτό;

Σχόλια