"Η Ανακάλυψη του Ουρανού",Χάρυ Μούλις

(αντι)παρουσίαση ενός εξαιρετικού πλην άνισου μυθιστορήματος,στολισμένη με μπόλικα συνωμοτικά τελικά ν*,σκέτη πίκρα.





Φίλε μου,μια κι αποφάσισες να διαβάσεις την "Ανακάλυψη του Ουρανού",την οποία με είδες πριν μερικές βδομάδες να κρατώ στα χέρια και ρώτησες την άποψή μου,θα σου πω δύο καθαρές κουβέντες.Το καθαρές πρακτικά μην το πάρεις τοις μετρητοίς,ούτε το δύο.Για τις εντυπώσεις μου από τα βιβλία τις περισσότερες φορές από καρδιάς κουβέντες λέω , έτσι νομίζω,αλλά τεχνικώς το καθαρές μάλλον δεν κολλάει, κι όσο για το δύο ,ε,βάλε κάτι παραπάνω . 
Εννοείται πως βρίσκω θαυμάσια την επιλογή και να΄ σαι καλά που ρωτάς και την δική μου γνώμη, αλλά αυτά,κι εδώ θέλω να καταλήξω,είναι πράγματα υποκειμενικά,το΄ χουμε πει οκτακόσιες χιλιάδες φορές και μπορεί να σε πάρω στον λαιμό μου αν σου πω ότι,ναι μεν μ΄έφερε το συγκεκριμένο μυθιστόρημα, για τα άλλα του Μούλις δεν ξέρω, στα όρια της υπομονής μου ή με άλλη διατύπωση με κοπάνησε στα τραχιά σκοινιά του ρινγκ της ανάγνωσης,αλλά πάντως είναι συγγραφέας που πιστεύω πως αξίζει να έχεις μιαν ιδέα του και καλώς σκέφτηκες να τον γνωρίσεις.
Βεβαίως με ένα ή από ένα βιβλίο τσιμπολογώντας δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για τίποτα,οπότε περιορίσου σ΄αυτό που θα διαβάζεις και μην βιαστείς να βγάλεις συνολικά συμπεράσματα για το έργο του, βάστα πισινή που λένε,διότι δεν θέλει και πολύ να την πατήσεις.

Εμένα μου έχει ξανατύχει αυτό,ξέρεις,να παλεύω να βγάλω άκρη μ΄ένα βιβλίο που τσαταλιάζει το νευρικό μου σύστημα και άκρη να μην βγάζω,το αστείο δε είναι πως έναν μόλις και ούτε καν μήνα μετά την περιπετειώδη ανάγνωση "Ανακάλυψη του Ουρανού", (σε μετάφραση της Ινούς Βαν Ντάικ-Μπαλτά από τα ολλανδικά για τον Καστανιώτη το 2001)που αρχές Αυγούστου φέτος άφηνα, έπιανα και ξανά κτλ κτλ,όλο αυτό το σκηνικό,μεγεθυμένο στο άπειρο με βάρκα την ελπίδα,το ξαναπερνάω˙ διαβάζω τώρα το "2666" του Μπολάνιο και τι να σου εξηγώ και με τι λέξεις, είναι μια σχιζοφρένεια η φάση˙ πάλι τα ίδια όπως και με τους "Άγριους Ντετέκτιβ" περνάω,μισώ και λατρεύω τον Ρομπέρτο, Θεός σχωρέστον κι αυτόν,νωρίς ή αν προτιμάς εγκαίρως την έκανε ο μπαγάσας.
Όμως σήμερα-αρχές ενός Σεπτέμβρη στην "Γιώργο γερά να φύγει η δεξιά" Ελλάδα του 2014,στην άκριτη κρίση βουτηγμένοι,σαλταρισμένοι και μην μου λες ότι εσύ είσαι μια χαρά και το ελέγχεις και δεν σε αφορά η επικαιρότητα,γιατί δεν σε έχω κόψει για ντιπ γουρούνι,τι μου φταίνε τα γουρούνια, μιλάμε, και ευτυχώς ούτε σοβαροί ούτε κριτικοί είμαστε, σκέτοι αναγνώστες και τίποτ΄ άλλο παραμένουμε εις τους αιώνας των αιώνων,  για την "Ανακάλυψη του Ουρανού" και σ΄αυτήν ας ξαναγυρίσω.

Λοιπόν μου φάνηκε κουραστικό και ταυτοχρόνως πολύ ενδιαφέρον βιβλίο,θες καλύτερα να το πούμε άνισο; Nα το πούμε.Είναι αλλού πυκνό σαν ζούγκλα και αλλού αραιόσπαρτο σαν σαβάνα,ξερόλικο και παράλληλα αληθινά πολύπλευρο,με  καλά και ανιαρά κομμάτια,πλαδαρά ή συγκλονιστικά κεφάλαια,περιττές ή εξαιρετικές επιμέρους ιστορίες, διαλόγους με περιεχόμενο ή κατάθεση ψυχής ή απλώς καθημερινό χαζοχαρούμενο μπλαμπλα,τίποτα όμως δεν είναι μετρίως μέτριο,μεσοβέζικο.
Ή του ύψους ή του βάθους,η μέρα και η νύχτα κυριολεκτικά,ένας εξαίσιος μπεστσελεροειδής ιστός που σε γραπώνει και που φυσικά,φυσικά ² (στο τετράγωνο βρε παιδί μου) αξίζει τον αναγνωστικό σου χρόνο,αρκεί να ξεκινήσεις με ρέγουλα,μην πέσεις δηλαδή με τα μούτρα εξ αρχής,μπες χαλαρά, ήρεμα,πιάσε κάθε μέρα όσες σελίδες αντ-έχεις ( με) καθαρό μυαλό,βγες και τις βόλτες σου, σινεμά, καμιά μπύρα κι ό,τι άλλο, αν σου΄χει απομείνει κανα ευρωκολόχαρτο να το ξοδέψεις σε μαλ... μπιπ μπιπ- ενφιάλωση γαρ και τα χειρότερα, φοβάμαι,δεν τα έχουμε δει ακόμα κι ας στρίψανε κι έρχονται από την στρουθοκαμηλέ γωνίτσα καταπάνω μας-και προσπάθησε να μπεις προετοιμασμένος στο διόλου στενόμυαλο (διότι τις λέει τις μπηχτές του και για την χασαποσύνη των Ολλανδών, ξέρεις που και πότε ,μην λέμε πάλι τα ίδια και για την γλειψίτιδα που πάθανε προς αδόλφο μεριά και παλιότερα για την Νότια Αφρική κτλ κτλ) ολλανδικό πνεύμα του εβραιοαυστροούγγγρου Ολλανδού Χάρυ Μούλις(ε,ναι,πάλι σε Εβραίο από καταγωγή πέσαμε,αυτή η ράτσα διαθέτει γαμάτα οπλικά συστήματα που σκοτώνουν Παλαιστινιάκια στα σχολεία αλλά κι οπλισμένους με ανείπωτο ταλέντο, μεγάλους, πολύ μεγάλους όμως συγγραφείς,υπηκόους του Ισραήλ ή εκ καταγωγής, έτερον εκάτερον κι ας το αφήσουμε αυτό ασχολίαστο, διότι έχω ζήτημα και πλακώθηκα με κόσμο και κοσμάκη επειδή στόλισα και την Χαμάς εξίσου αρνητικά,δηλαδή τι να πω σε σταλινοπούλες γλώσσες που έλεγε κι ο Κοτζιάς στο φοβερό του "Αντιποίησις Αρχής" (που κι αυτό το διάβασα και έχω σεντόνια σκέψεις ή ακριβώς γι αυτό δεν θα πω τίποτα,δεν έχω αποφασίσει) ˙ ότι καλά και ηρωικά κάνει η Χαμάς; Όχι δα, ξαπλώνουνε τον κοσμάκη τους πάνω στον πάγκο του σφαγείου και με πορδές πάν΄να βάψουνε αυγά κι αυτοί, οι διαόλοι)!




Ο Μούλις σ΄αυτό το βιβλίο μιλάει για,που να σου λέω για τι πρωτομιλάει!Για την μεγάλη γύμνια της θρησκείας όταν παντρεύεται με την εκτός της δικής της διοίκησης εξουσία και την σπασμωδική δογματική της κουρελαρία που σπεύδει να φορέσει ανά την Ευρώπη για να μεταμφιεστεί σε Ηθική και τι σήμαινε και ακόμα σημαίνει αυτό .Για τις παρωπίδες της πολιτικής γενικώς,τις ποικιλίες εφαρμογής της κυβερνητικής σαν τέχνης που πρέπει -αλλά δεν-να υπηρετεί τον άνθρωπο σε αγαστή αρμονία με την φύση.Για τις ατομικές αγωνίες των χαρακτήρων που αποτελούν τον χάρτινο θίασό του,που όμως κουβαλάει εφιάλτες από τεράστιες συλλογικές τραγωδίες,γενοκτονίες και συμφορές λαών,έναν θίασο,καλά σου λέω, που κινείται ασταμάτητα σε γαΐτανάκι φιλικοερωτοοικογενειακό και βάλε, ψάχνοντας απαντήσεις σε διαχρονικά υπαρξιακά ζητήματα.
Έχει μεγάλο στοχαστικό και φιλοσοφικό βάθος η σκέψη του  Μούλις ακόμα και στην θριλερίστικη αλλαγή της ροής που ακολουθεί, για να γίνει κατάλληλο υποθέτω για μπεστ σέλλερ το βιβλίο και δεν θα κρίνω αρνητικά κάτι τέτοιο ως πρόθεση.Ο συγγραφέας,κάθε συγγραφέας,θέλει και την εμπορική επιτυχία,είναι απολύτως σεβαστό.
Ο Μούλις φυσικά δεν την είδε το 1992, που κυκλοφόρησε το βιβλίο, νταν μπράουν και χόλυγουντ, αυτά ήρθαν μετά,και δεν ξέρω πως ακριβώς σκέφτηκε και θεώρησε ελκυστικό το να  βάλει δυο μοχθηρούς αγγέλους, που υπηρετούν τον Ύψιστο αλλά αναπτύσσουν δικές τους πρωτοβουλίες, να στήσουν συμπαντική, επιτελική σκακιέρα και πάνω της για σάρκινα πιόνια να τραβολογάνε τον ΄Οννο Κουίστ ,τον Μαξ Ντέλιους,την Άδα Μπρονς,την Σοφία Μπρονς,τον Κουίντεν γιο ολονών τους,ξέρω τι σου λέω,θα δεις,και κάμποσους ακόμα σε μια παρτίδα,που δεν έχει τελειώσει ακόμα και μάλιστα αποδεικνύεται σκληρή, ανοιχτή για την ανθρωπότητα και δεν έχει, η πραγματική αυτή παρτίδα, σαν μπόνους τις πλάκες του Μωυσή και τα μπαστούνια του Αβραάμ.  
Κι επειδή,  μετά τα παραπάνω ακαταλαβίστικα, οπωσδήποτε θα σπεύσεις να γκουγκλάρεις, άντε,να σε γλυτώσω από τον  κόπο,διάβασε οπισθοφυλλάκι κόπι πέηστ από την βάση της Βιβλιονέτ (την οποία να χαρείς,κοίτα να την επισκέπτεσαι όσο μπορείς πιο συχνά,πρέπει να την στηρίξουμε, παραμένει αποτέλεσμα μεγάλου μόχθου ανθρώπων με πολύ,πάρα πολύ μεράκι):
  • Και το όνομα αυτού: Κουίντεν Κουίστ, μυστικός πράκτορας εν αγνοία του, ειδικός απεσταλμένος του ουρανού. Αποστολή του: να πάρει πίσω τις λίθινες πλάκες με τις Δέκα Εντολές, τη διαθήκη που ετοίμασε ο Θεός για τους ανθρώπους, "με συμβολαιογράφο τον Μωυσή". O λόγος; Oι άνθρωποι έχουν πουλήσει την ψυχή τους στο διάβολο με αντάλλαγμα την τεχνολογία. Κι αφού μπορούν πλέον να δημιουργούν ζωή -αποκλειστικό προνόμιο, μέχρι χθες, του ουράνιου "αφεντικού"... εκείνος αποφασίζει να τους αφήσει στην τύχη τους. Θα καταφέρει όμως ο Κουίστ, που ψάχνει στη Ρώμη τον χαμένο του πατέρα, να εκπληρώσει την αποστολή του;
  • Το μεγάλο αυτό μυθιστόρημα συνδυάζει αριστοτεχνικά τη συγκίνηση με τον προβληματισμό, την αγωνία με το χιούμορ και είναι ένα από τα σημαντικότερα ευρωπαϊκά μυθιστορήματα των τελευταίων χρόνων - ένα σύγχρονο φιλοσοφικό έργο και ταυτόχρονα ένα συναρπαστικό θρίλερ, που θεωρείται το αριστούργημα του Χάρι Μούλις
  • Το 2007, σε πανολλανδική δημοσκόπηση, "Η ανακάλυψη του ουρανού" ψηφίστηκε ως το καλύτερο ολλανδικό μυθιστόρημα όλων των εποχών.
  • "Αυτό το χαρούμενο, μεγαλειώδες μυθιστόρημα είναι η λαμπρή έκφραση μιας πολύ ισχυρής φαντασίας".(John Updike, "The New Yorker")
Και παρακάτω,κάνε κλικ και διάβασε.Με την ησυχία σου,εν βιβλίοις αδελφέ,δεν βιαζόμαστε.



Στην " Ανακάλυψη του Ουρανού",φίλτατε, η μυθοπλαστική χύτρα  του Μούλις έχει δυο κοιλότητες (βλέπε πολύ μεγάλα μέρη,κάτι σαν then και now)πρώτα μπήκε στην μια η προ Κουίντεν εποχή των πράξεων, μνημών και βιωμάτων ζωής των ηρώων που ονοματίσαμε-Όττο,Άδα,Σοφία και φυσικά του Μαξ που είναι ο ημι-alter ego του Μούλις-και περιλαμβάνει το φοβερό ταξίδι της τριάδας Όττο, Άδα, Μαξ στην Κούβα για την οποία δεν κρύβει έναν ιδιότυπο θαυμασμό,μια προσμονή,κάτι, την χρονιά που δολοφονήθηκε ο Τσε αν και σκαρφίζεται μια πολύ χοντροκομμένη γκομενοκατάσταση με την χήρα του...Τσε και τον ...Όττο, έλεος, τις καταδύσεις στην ψυχική άβυσσο του διασωθέντος Μαξ που είναι παιδί  μιας Εβραίας κι ενός Πρώσου χιτλερικού καθικιού, οπότε ο Μούλις-Μαξ αναφέρεται ξανά και ξανά και με κάθε ευκαιρία στα του ολοκαυτώματος των Εβραίων (και θυμάται ρίχνοντας την σχετική μπομπίτσα τον Χουσέινι,τον ναζιστή Παλαιστίνιο μουφτή ,ε,ρε τι σέρνει αυτό το μίσος πίσω του) ,τον γάμο του Όττο με την Άδα,την εγκυμοσύνη της Άδα και το ατύχημά της και τέλος πάντων τις ραδιούργες επεμβάσεις των αγγέλων,που σου έλεγα, οι οποίοι υλοποιούν τα δικά τους σχέδια και έχει η μυθιστορία και άπειρα άλλα για τα οποία είναι αδύνατον να πω έστω και δυο λόγια,γιατί θα ξημερωθείς στο διάβασμα της άποψής μου και δεν υπάρχει λόγος˙ πιάσε καλύτερα το βιβλίο, δεν έχω τίποτα να ψειρίσω ως την 500η σελίδα περίπου και όλα καλά πλέκονται και με μαεστρία ως εκεί, μα ξαφνικά μετά,στην όμορη κοιλότητα κυρίως κι ενώ χόχλαζε πια η ιστορία για τα καλά, σαν σούπα του φιλοπτώχου για όλο τον κοσμάκη, κοινώς το ευρύ κοινό και γιατί όχι, εμφυτεύτηκε από τους ζόρικους αγγέλους στον Κουίντεν (μεταξύ μας,στον συγγραφέα) η λόξα εύρεσης τάχα ή συμβολικά, συμβολικά προτιμώ να πιστεύω,των πλακών των Δέκα Εντολών και, μιας και θεώρησε ότι χωράει ακόμα υλικό πολύ, ο Μούλις βάλθηκε να ρίχνει αβέρτα κι άλλα βοτάνια-παραγράφους, μαντζούνια-διαλόγους, λέξεις- αλατοπίπερα, αγγελικά διαβολόσπορα καρέ καρέ, φράση φράση κι οι ήρωές του να πέφτουν κι αυτοί στο τέλος μέσα για να βρουν συνωμοσιολογώντας,  παρανομώντας και παραβιάζοντας εξομοληγητήρια, πόρτες ναών  κι ένα σωρό κρύπτες και συναφή μέρη για να βρουν τις αλληγορικές ή τω όντι υπάρχουσες πλάκες κι όλη την ώρα σκεφτόμουν, σ΄αυτό το δεύτερο μέρος-χύτρα-κεφάλαιο το τιγκαρισμένο στις πληροφορίες τις ιστορικές, αρχιτεκτονικές, φιλοσοφικές κι αμέτρητα άλλα αληθινά ή της φαντασίας του: κόψε κάτι χριστιανέ μου, οβριέ μου ό,τι είσαι τέλος πάντων,μας τρέλανες με όλα, όλα όμως λεπτομερώς τα παιδικά για παράδειγμα χρόνια του αγγελοφυτευτού Κουίντεν,ας μην τα ξέραμε επιτέλους,μας βγήκε η ψυχή μέχρι το δια ταύτα και πάλι σίγουροι δεν είμαστε κι ας ψάχναμε ως και στον Φράνσις Μπέικον και στον Παλάντιο και στον Ίκαρο του Βruegel  και, και, κι όπου μας έτρεχες μπας και βρούμε την άκρη του κουβαριού (σου).  
Οι αρχικοί διάλογοι με φιλοσοφικό περιεχόμενο δεν συνεχίστηκαν έτσι ευρηματικά,στο τέλος πια αγανάκτησα με τους κατά την γνώμη μου ανυπόφορους ανάμεσα στον  Όττο και τον Κουίντεν, εκεί στα σκοτεινά κι υπόγεια της σύγχρονης θεοσκέπαστης Ρώμης και η άκρως σινεμάδικη εικονοποία μου προκαλούσε σκέψεις μόνο για το ποιος θα μπορούσε ,αν το χόλυγουντ ανακαλύψει (και)τον Μούλις, να παίξει τον Όττο και ποιος τον Κουίντεν και ποιος τον Μαξ Ντέλιους,αφού ο ναυαγός Τομφόρεστ  Χάνκςγκαμπ έπαιξε ήδη τον πως τον λένε κώδικεν βαν νταν βίντσιμπράουν, άρα δεν κάνει πάλι αυτός...
Εμένα δηλαδή μου έσπασαν τα νεύρα, διότι μονάχη το διάβαζα,ο πληθυντικός της μεγαλοπρέπειας βγήκε αυθορμήτως για το δεύτερο μέρος και στην 525η έριξα το μαύρο, το κορακί το Χ,δεν άντεχα την λαβυρινθώδη αλλά κούφια,την χωρίς μεδούλι να στο πω πιο παραστατικά, χαριμουλική σύνθεση, ειδικά οι διάλογοι, ξαναλέω,με εξόντωσαν,σάπιοι τελείως αν και βεβαίως μπορεί εγώ να είμαι,να παραείμαι ανεπίδεκτη **,ενδέχεται κι αυτό,όμως ανεπιφύλακτα διάβασέ το και -κλείνω εδώ-δεν θα χάσεις,ίσα ίσα.


"Η Πτώση του Ίκαρου",Pieter Bruegel the Elder,1558 



*το καημένο το ν, τι άλλο θα περάσει κι από τους μεν κι από τους δε..

**ψιλοντρέπομαι (είναι και πεθαμένος πια και δεν μπορεί να ρίξει τις λεκτικές μπομπίτσες του), τον σπουδαίο αυτόν άνθρωπο που έγραψε τέτοιο μυθιστόρημα,μα τι να σου έλεγα,ότι δεν έκοψα φλέβες; Ψέμματα αλα Τασκένδη; (από άλλο βιβλιοτράβηγμα αυτό, μπήκε στα προσεχώς )...Ούτε είναι έτσι άντε άντε, εύκολο να είσαι αναγνώστης,θέλει κι αυτό την τεχνική του...

Σχόλια

  1. Βιβή,διάβασα το βιβλίο αυτό όταν μόλις είχε κυκλοφορήσει.
    Σύγκριση δεν μπορεί να γίνει γιατί ο Μούλις είναι συγγραφέας υψηλής λογοτεχνίας. Στο δεύτερο μέρος μου είχε αφήσει κι εμένα μέσες άκρες εκείνη την εντύπωση του μυστηριώδους,του συνωμοσιολογικού που αργότερα άρχισε να πουλάει πολύ σε μυθιστορήματα τύπου "Κώδικας Ντα Βίντσι" που ωστόσο εμένα με συντρόφεψαν ωραιότατα σε αναρρώσεις από τα δυσάρεστα που με βρήκαν και τα γνωρίζεις.
    Ωραία η παρουσίασή σου.Όπως συνήθως ήταν διαφορετική και με χιούμορ.Μου άρεσε πάρα πολύ.
    Καλό χειμώνα με πολλές θερμές και αλλιώτικες κριτικές.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πάνε τα παλιά Γιάννη,(άστα στα χρονοντούλαπα,να θυμάσαι τα καλά πιο πολύ ),ανταποδίδω τις ευχές σου και σ΄ευχαριστώ.Τι διαβάζεις τώρα;

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου