"Η Οδύσσεια των Διδύμων",Αλέξης Πάρνης. Α΄Μέρος


Πάντ’ ανοιχτά, πάντ’ άγρυπνα, τα μάτια της ψυχής μου



Εκδοχή πρώτη

Σ΄αιφνιδίασα, ευγενικέ και υπομονετικέ μου επισκέπτη,αν και δεν το ήθελα,ξέρω πως για ένα τέτοιο βιβλίο περίμενες μια γνώμη κι από μένα,που αφού όλο για πολιτικά μιλάω και λέω,λέω,λέω και χτυπάω με το σπαθί του Δον Κιχώτη ανεμόμυλους που σχηματίζει η φαντασία,λογικό μοιάζει να θεώρησες πως κάτι θα είχα κι εδώ υπέρ ή κατά να πω.
Πολλά πράγματι και ατελείωτα έχω να πω γι αυτό το βιβλίο και κυρίως για τα όσα εκείνο λέει εντός του,μα άσε με εμένα αυτήν την φορά,κάτσε και διάβασέ το,1000 σελίδες τις έχει δεν τις έχει και πάλι λίγες είναι για πληγές που ακόμα αιμορραγούν, ανασκουμπώσου και ψάξε μετά σαν τυφλοπόντικας με γυαλάκια- έτσι ας γινόμαστε όλοι που και που διαβάζοντας,κακό δεν είναι-σε ό,τι ιστορικό αρχείο σε σπρώχνει αυτός που διακονεύεις και προσπάθησε να βγάλεις άκρη,έχε μονάχα κατά νου πως η ιστορία δεν χωράει ούτε στο πολιτιστικό ένθετο της κάθε φυλλαδίτσας που εκθειάζει το μνημόνιο, ούτε- φυσικά και ούτε-στο κάρο του κυρ-Μήτσου (έτσι το λένε το καινούργιο κάρο για τις μπαγιάτικες πατάτες).

Εκδοχή δεύτερη

Στο μυθιστόρημά του αυτό ο Αλέξης Πάρνης παντρεύει με συναρπαστικό τρόπο την ιστορική αλήθεια (που πάντα ανήκει σε πολλούς ανθρώπους και μπορεί να ειπωθεί και να γραφτεί με χιλιάδες τρόπους και για χιλιάδες διαφορετικούς λόγους από επίσης πάρα πολλούς) και την ευφάνταστη μυθοπλασία (που είναι αποκλειστικά υπεύθυνη για μια ακόμα ιστορία,γέννημα της δικής του συγγραφικής δεινότητας και το μέσα από την λογοτεχνική οδό εκφραζόμενο δικαίωμά του να την εξιστορήσει,άρα να την μοιραστεί) καταθέτοντας την ψυχή του,γιατί παίρνει θέση κι αυτό τον τιμά και δεν πρέπει, νομίζω, να του ήταν το πιο εύκολο πράγμα από πλευράς συναισθηματικής φόρτισης και μνήμης, μα και γιατί στο δια ταύτα  του συντάσσεται, με τεκμηριωμένη άποψη ως προς την ερμηνεία των γεγονότων που από πρώτο χέρι γνωρίζει,με κείνους που δεν ξέχασαν και δεν ξεχνούν και τώρα τις λέξεις όνειρο, αγώνας, δικαίωση, ματαίωση,αιτία,αφορμή,ζωή,θάνατος,αυτοκριτική, συγγνώμη. Ελπίδα. 

Εκδοχή τρίτη

Βιβλιονέτ,οπισθόφυλλο βιβλίου

Ο Καστρινός, ελασίτης αντάρτης και μαχητής του Δημοκρατικού Στρατού, βρίσκεται πολιτικός πρόσφυγας στην Τασκένδη, στα τέλη του 1949, και προσπαθεί να προσαρμοστεί με την οικογένειά του στις νέες συνθήκες. Γίνεται αυτόπτης μάρτυρας συνταρακτικών ιστορικών γεγονότων. Aπό τη σταλινική εποχή στην περίοδο του Χρουστσιόφ, την επέμβαση της σοβιετικής ηγεσίας στο ελληνικό Κομμουνιστικό Κόμμα και την καθαίρεση του Νίκου Ζαχαριάδη. Όμως η συστράτευσή του με τον Ζαχαριάδη, οδηγεί τον Καστρινό στα γκουλάγκ, και τον φέρνει αντιμέτωπο με την επερχόμενη κατάρρευση της ΕΣΣΔ.
Απ' τον Γράμμο μέχρι την Τασκένδη, κι απ' την Καστέλα ως τη Μόσχα και τη Σιβηρία, ο Αλέξης Πάρνης, με βάση μνήμες και βιώματα, διασταυρώνει την ιστορία με τη μυθοπλασία, για να δώσει το στίγμα μιας ολόκληρης εποχής. Αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές της συγκλονιστικής εποποιίας που γράφτηκε από την Αριστερά των αντιφασιστικών αγώνων, της εθνικής ανεξαρτησίας και της λαϊκής δημοκρατίας, από εκείνους που κατάφεραν, μέχρι το τέλος, να "πετούν με τα φτερά της συνείδησής τους".
Συμβουλή ή παράκληση

Άσε,ευγενικέ κι υπομονετικέ μου επισκέπτη,αυτή την φορά τις πολλές πολλές επαγγελματικές κριτικές και τις ερασιτεχνικές παρουσιάσεις,πάρε πρωτοβουλία κι όπως τον παλιό καλό καιρό,τότε που αγνοούσες τους μίσθαρνους βιβλιοκριτικούς και δεν υπήρχαν και οι λογής-ανιδιοτελείς στην πλειοψηφία πλην βαρεμένοι- βιβλιομπλογκάδες που με μερικούς ταιριάζουν τα χούγια σας τα αναγνωστικά και γι αυτό τους εμπιστεύεσαι ακόμα και πήγαινε στο βιβλιοπωλείο της γειτονιάς σου, αν δεν είναι στόκος ο βιβλιοπώλης εννοείται γιατί αν είναι στόκος δεν θα το έχει, πιάσε το βιβλίο,ξεφύλλισέ το,άκου τα ψιθυρίσματα των νεκρών που σαν σκιές ,άλλες φωτεινές-ναι,φωτεινές κι ας ακούγεται παράταιρο σκιές να υπάρχουν τέτοιες-άλλες σκοτεινές,και πάρτο,διάβασέ το και σκέψου,σκέψου καλά και νηφάλια καθώς το διαβάζεις μα και μετά.Θα νιώσεις.Θα καταλάβεις.

Σχόλια

  1. Σημαντική επιλογή παρουσίασης Βιβή.Μπράβο.
    Θα ήθελα όμως κάτι παραπάνω π.χ.πότε και που γράφτηκε.Κατανοώ βέβαια ότι καυτή αυτοβιογραφική ιστορία με μυθοπλασία είναι δίκοπο μαχαίρι.Όμως είναι ένα βιβλίο που ΠΡΕΠΕΙ να διαβαστεί ακόμη και αν η κριτική μας είναι αρνητική.Σχετικά πρόσφατα διάβαζα του ιδίου το "ΓΕΙΑ ΧΑΡΑ,ΝΙΚΟΣ-Η ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ ΜΟΥ ΜΕ ΤΟ ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ"απέφυγα να κοινοποιήσω την άποψη μου έχοντας πιθανότατα τις ίδιες αναστολές σεβασμού με σένα για την εποχή και τους ανθρώπους.Κι ακόμη αναρωτιέμαι πως πρέπει να αντιμετωπίζονται τέτοια βιβλία που φέρουν την βαριά σφραγίδα της ζωής της εποχής και της μνήμης...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λύσιππε,να΄σαι καλά,συνετά μιλάς.Το θέμα που με απασχολεί είναι τι γίνεται όταν την αγωνία μας ,αυτήν που εκφράζω κι εγώ ακριβώς για τους ανθρώπους κι όχι τις ηγεσίες τους- επειδή καταλαβαίνω τι και γιατί περιγράφει ο Πάρνης εν προκειμένω- την παίρνουν διάφοροι ένθεν και ένθεν και την κάνουν τσίχλα και δόστου την μασάνε και ξανά και ξανά και την φτύνουν στην μούρη μας.Και βγαίνουν κι από πάνω....Και καταλήγουμε να έχουμε γίνει,λέμε τώρα,αρωγός των μεν κατά των δε όπως βολεύει αυτούς!

      Μερικά στοιχεία για το πού γράφτηκε και πότε πρέπει να προστεθούν,έχεις δίκιο.

      Πριν το μυθιστόρημα του Πάρνη είχα διαβάσει το "Ζωή και Πεπρωμένο",του Βασίλι Γκρόσμαν,μήνες δηλαδή τώρα και τα δυο.Και γι αυτό δυσκολεύομαι να πω τις σκέψεις μου αλλά λιγότερο.

      Διαγραφή
    2. Κι ενώ έγραψα πρόσθετες πληροφορίες Λύσιππε επηρεασμένη από τον εύστοχο σχολιασμό σου δεν τα κατάφερα, ως τώρα,να αποφασίσω (αν θέλω) να τις δημοσιεύσω,να επανέλθω δλδ με δεύτερη ανάρτηση στο μυθιστόρημα του Πάρνη.

      Διαγραφή
  2. Νικολέτα2/10/14 19:54

    Λίγο σε χρησμό μου κάνει η προσέγγιση σου.Μπορώ να πω ότι μου έχεις εξάψει την περιέργεια.Αλλά και χίλιες σελίδες εμφύλιος;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ανώνυμος3/10/14 22:32

      Χίλιες σελίδες Ζαχαριάδης και Τασκένδη.

      Διαγραφή
  3. Ανώνυμος29/10/14 22:57

    Βρε μανία με τον Ζαχαριάδη!Είναι της μόδας ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου