Οι Ποιητικές Συλλογές της Ρένας Πετροπούλου-Κουντούρη





Τα Χρόνια της Αθωότητας 

Θυμάμαι

Τη γλύκα ενός κομματιού κέικ
βουτηγμένου στο γάλα
μ΄έντονη γεύση βουτύρου

Ένα γλυκό κυδώνι 
μαστορικά φτιαγμένο
μ΄όλο το άρωμα 
των φρούτων της χρονιάς

Το χαμόγελο της μάνας μου
-παράδεισος επί της γης-
τη βιαστική καλημέρα του πατέρα
μ΄ένα φιλί καπνού σε σύννεφα.

Μέλι του πρωινού μας ήταν
η πρωτινή τους αγάπη...

Τη γιαγιά που σκεφτόταν φωναχτά
όταν άνοιγε φύλλο
-αγαπούσε,η καημένη,πολύ την εκκλησία-

Τη ζεστή αγκαλιά του παππού
αρματωμένη παραμύθια κι ιστορίες απ΄τον πόλεμο

Τη ρόδινή μου κάμαρη
με τις κούκλες και τα βιβλία σωρό
-στρατός σε παράταξη-

Τις πολυθρόνες στο σαλόνι
με το σταμπαριστό βελούδο
πάνω τους αναπαύονταν πίνοντας τσάι
κυρίες του "καλού κόσμου"

Θαυμάζοντας με φθόνο
τις γαλλικές πορσελάνες του μπουφέ.

Θυμάμαι
Τα περίτεχνα εργόχειρα της μαμάς
Τη "θεία Λένα" στο ραδιόφωνο 
Και την "Πικρή μικρή μου αγάπη"

Τις μίνι φούστες της Μαρίας
που μας πρόσεχε

Τα κυριακάτικα ραντεβού της
με τον Μανώλη τον φαντάρο
"το αίσθημά" της

Τα θλιμμένα πρωινά
της Μεγαλοβδομάδας

Τη μυρωδιά της αλισίβας
στο πλυσταριό

Τον κήπο μας με τις αγριοτριανταφυλλιές,
τα ζουμπούλια,τους πανσέδες,
τους μενεξέδες και τη ροδιά.

Η κληματαριά στην μπροστινή αυλή
δε χόρταινε ν΄απλώνεται
και να δροσίζεται
πυρωμένα μεσημέρια
και απογευματινά "ζουρ φιξ"

Θυμάμαι
Τ΄ασπρόμαυρα πλακάκια-σκακιέρα
πάνω τους χορεύαμε ταγκό,
τσα-τσα-τσα και μάμπο

Τον σκύλο μας τον Τζακ
που λάτρευε τις μέντες
Τις γελαστές γειτόνισσες
που΄λεγαν το φλιτζάνι

Τα παιδιά της γειτονιάς
με τα λερωμένα μάγουλα
και χέρια
τα ξύλινα σπαθιά
τα πατίνια και τις σβούρες.

Μια ανοιχτή αγκαλιά ήταν το σπίτι μας...

Θυμάμαι ακόμα
Το γαλάζιο,πονεμένο βλέμμα
του αδελφού μου,
όταν του κλείδωσαν το ποδήλατο,
που΄χε αγοράσει με το χαρτζιλίκι
μιας ολόκληρης χρονιάς.

Υπολείμματα από την αθωότητα
της παιδικής ηλικίας

Ειρηνικές,γαλήνιες στιγμές
που μ΄έκαναν ευτυχισμένη

Όλες τους
ξανακερδισμένες απ΄τη λήθη
συνιστούν το τεράστιο οικοδόμημα
της ανάμνησης.

Κρατώ ένα κομμάτι ουρανό
πάνω από τη ζωή μου.

από την συλλογή "Όνειρα Ασύνορα" ,2006-2009,
εκδόσεις Λογοτεχνικού Συνδέσμου Ηρακλείου


Πέντε όμορφες ποιητικές συλλογές της Ρένας Πετροπούλου-Κουντούρη είναι εδώ και καιρό καλή μου συντροφιά, βαθιές ανάσες από τα μυθιστορήματα και τα θεωρητικά βιβλία που διαβάζω και αρκετές φορές με βαραίνουν με την δαιδαλώδη τους δομή ή με εκνευρίζουν με την ανοησία τους-γι αυτά δεν σας μιλάω βέβαια ποτέ-και δεν ήξερα ποια απ΄τις πέντε τους,θυγατέρες της ίδιας στοργικής και προνοητικής μάνας,να διαλέξω για το μπλογκ.

Ένιωσα,βλέπετε,σήμερα 7 του Γενάρη του 2015 και τ΄ Άη Γιαννιού,παγωμένη μα και ηλιόλουστη μέρα,την τελευταία των φετινών γιορτών,την ανάγκη να μοιραστώ την λεπτεπίλεπτη, τρυφερή και δωρική στην τελική έκφρασή της ποίηση αυτής της καλλιεργημένης,πολυτάλαντης και ευγενικής γυναίκας που είχα την χαρά να γνωρίσω * και αναζήτησα μια συλλογή στην τύχη από την οποία επίσης τυχαία διάλεξα ένα ποίημα.
Ήταν το πανέμορφο Τα Χρόνια της Αθωότητας από την συλλογή της "Όνειρα Ασύνορα" της οποίας έχει συνθέσει η ίδια και το ονειρικό εξώφυλλο, όπως στις άλλες.

Χαίρομαι που ήταν αυτό και μαζί λυπάμαι ειλικρινά που δεν μπορώ να σας τα παραθέσω όλα!Γιατί η αφτιασίδωτη ποίηση της Ρένας Πετροπούλου-Κουντούρη-μια ποίηση κατασταλαγμένη,ερωτική, μεγαλόψυχη,γυναικεία μα και πλατιά ανθρωποκεντρική,συντροφική,γενναιόδωρη,στιβαρή και γνήσια πέρα για πέρα-είναι βάλσαμο ψυχής και μυαλού και μακάρι να σας έπεισε το μικρό δείγμα-δεν ξέρω πολλά θεωρητικά από ποίηση για να σας μιλήσω αλλιώς για τις τεχνικές και σε ποια σχολή κτλ κτλ ανήκει και πως και γιατί το ένα ή το άλλο-να την αναζητήσετε και να την γευτείτε.


παρουσίαση στο Booktalks ήταν φοβερή εμπειρία,η Ρένα γενικότερα με έχει κερδίσει πολύ με την ανεπιτήδευτη ευγένεια και την ζεστασιά της.

Σχόλια

  1. Νικολέτα8/1/15 13:29

    Μου θυμίζει σε πιο απλή μορφή την πρώιμη ποίηση του Γιάννη Ρίτσου.Μου αρέσει η καθαρότητα που έχει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κάποια πρώτα σχόλια από διαδικτυακούς φίλους που είδαν την ανάρτηση δείχνουν αυτήν την καθαρότητα που λες, ότι δηλαδή η ποίηση της Ρένας Πετροπούλου είναι πολύ άμεση,αν το κατάλαβα σωστά :

    {το "κρατώ ένα κομμάτι ουρανό πάνω από τη ζωή μου" μ' έστειλε...}

    {Βιβή είναι πάρα πολύ όμορφο το αφιέρωμα στην Ρένα μας!!!}

    {Αχ τι νοσταλγία μούφερε το κείμενο.... πωπω έπρεπε να μεγαλώσω για να εκτιμήσω τους θησαυρούς της παιδικής ηλικίας μου ....}

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου