Περί ελευθερίας της έκφρασης



Βρίσκομαι στο 2015 κι όχι στον Μεσαίωνα,όσο κι αν επιχειρείται αυτός να επανέλθει.Μπορώ περισσότερο από κάθε άλλη εποχή στην ιστορία της ανθρωπότητας να πιστεύω με πάθος στην ελευθερία της έκφρασης,όλων,μέσω της Τέχνης και των Γραμμάτων και να την υποστηρίζω με κάθε διαλεκτικό τρόπο ως κατακτημένο δικαίωμα ημών και υμών.
Όποιος θέλει να συγγράφει,να παίζει μουσική,να χορεύει,να ζωγραφίζει,να δημοσιογραφεί στην εφημερίδα του χωριού του,στο περιοδικό του σχολείου του και το πόρταλ των φίλων του,στο μπλογκ του,να εκδίδει νουβέλες και ποίηση στο ανώνυμο τυπογραφείο που βγάζει και κάρτες για να αντέξει οικονομικά ή να πληρώνει αδρά στον έμπορο εκδότη,να σκηνογραφεί και σκηνοθετεί παραστάσεις στο δημοτικό πνευματικό κέντρο της γειτονιάς,να παίζει κιθάρα σε καφέ και στέκια φίλων και γνωστών, να κάνει,να ράνει,να εκφράζεται τέλος πάντων δημοσίως με ό,τι λέμε τέχνες και γράμματα καλά κάνει κατ΄εμέ,πολύ καλά.Δημοσίως ή στις παρέες, με μια λέξη,και η μεγαλύτερη παρέα στους καιρούς μας είναι το διαδίκτυο ,έτσι δεν είναι;

Η Τέχνη και η Δημοσιογραφία ,στο βαθμό που αυτή η δεύτερη στις δημοκρατίες στις οποίες λέμε ότι ζούμε-καλές,κακές,όπως κι αν είναι-προέρχονται από την δημόσια έκφραση των πολιτών,πρέπει να θεωρούνται  δικαίωμα στην ελευθερία κατ΄αρχάς. 
Και αμέτρητοι είναι,ευτυχώς,οι σημερινοί άνθρωποι (αποδέκτες οι ίδιοι πρωτίστως των αγώνων άλλων που πάλεψαν για το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου)που τα καταφέρνουν να εκφραστούν σε μια μορφή τέχνης, γραμμάτων, δημοσιογραφίας με τρόπο θετικό , που να αφορά και τους άλλους.
Λογικό και φυσικό είναι μετά και το να θέλουν να μοιράζονται την καλλιτεχνική τους αγωνία,την χαρά,την έρευνα,τις σκέψεις,την δημιουργία.Σημαντικό και το να δέχεται ο δημιουργός την κριτική που θα του ασκηθεί αφού εκτέθηκε(δεν μπαίνω καν στον κόπο να διαχωρίσω την άσκηση κριτικής από την προσβολή,το θεωρώ αυτονόητο ότι μιλάμε για διαλεκτική κριτική και κόσμιο διάλογο).

Εγώ εντυπωσιάζομαι και συγκινούμαι με την ατελείωτη αγάπη που έχουν,τον χρόνο και το μεράκι που διαθέτουν όλοι όσοι καταπιάνονται ενεργητικά με εκείνην την μορφή τέχνης που θεωρούν οι ίδιοι ότι τους έλκει περισσότερο.Ακόμα κι αν κρίνω ότι υπερβάλουν ή δεν με πείθουν για το μέγεθος του ταλέντου τους.
Πρόκειται σε κάθε περίπτωση για κάτι υγιές το οποίο  αποτελεί την αρχική ζύμωση για καλλιτεχνική δημιουργία.Το χαίρομαι και περίπου το ίδιο,νομίζω,γίνεται κι εδώ˙μια γλυκιά τρέλα,ένα κατ΄ αρχάς αγνό ψώνιο κανακεύω με τον τρόπο μου,την Λογοτεχνία.
Κι αν γράφω περί βιβλίων,εικαστικών και πολιτικολογώ περί επικαιρότητας,το δικαίωμα-κέφι μου κάνω ως αποδέκτης και κυρίως ως πολίτης, τίποτα πιο πολύπλοκο και το να μου τα χώσουν ή να μου πουν μπράβο (προσπαθώ να μού)είναι εξίσου νηφάλια δεκτό.Δεν τα καταφέρνω πάντα.Το πρώτο,αν με προσβάλει, με στεναχωρεί και το δεύτερο, αν δεν λέγεται ως κολακεία, με χαροποιεί.Πάντως ως εκεί.
Αλλού στραβώνει γενικότερα το πράγμα.Όταν καβαλιούνται καλάμια,χάνεται το μέτρο και γίνεται η κρίση προσβολή ή γλείψιμο και το σχόλιο χολή ή ψέμα.


Ειλικρινά δεν ξέρω,εκτός από τον Χρόνο και μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού επιστημονικές κατηγορίες, ποιοι είναι εκείνοι οι τόσο ανώτεροι,οι βεβαιωμένα τέλειοι και ειδικοί που μπορούν με σιγουριά να κρίνουν αν γράφει κάποιος καλά,αν τραγουδάει,αν ζωγραφίζει,αν αναλύει σωστά ένα βιβλίο και όλα τα άλλα, ώστε να εκδοθεί ο κόπος του, να γίνει πιο γνωστή η γνώμη του,να εκτεθεί το τελάρο του,να ακουστεί η φωνή του,να παιχτεί δημόσια η μουσική του και ούτω καθεξής.
Δηλαδή στην ουσία νομίζω ότι όσοι καταδικάζουν έτσι αβέρτα την δημόσια έκφραση τέχνης που αβαντάρεται μέσα από την δημοσιογραφία των πολιτών δεν ξέρουν εκείνοι τι τους γίνεται. Από Δημοκρατία.



ΥΓ.Να προσθέσω δυο άρθρα από μπλόγκερς που εκτιμώ(όχι ,δεν είχαμε συνεννοηθεί)και πιάνουν το θέμα από την δική του οπτική ο καθένας.Έτσι κι αλλιώς το θέμα είναι πολύ απλωμένο, είναι θέμα-βεντάλια και γι αυτό καλό είναι να ακούμε όλες τις απόψεις.
Διαβάζοντας και Βιβλιοκαφέ λοιπόν.

Σχόλια

  1. Ανώνυμος16/2/15 20:39

    Προσυπογράφω.

    Γ.Ε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μη μου συγχύζεσαι.
    Κι επειδή το μέσο είναι το μήνυμα, επειδή η νέα τάξη όσων μπορούν να εκφράσουν ανοικτά τη γνώμη-τους απλώνεται,
    απλώς στάσου από ψηλά και γέλα με τις όποιες μικρότητες.
    Ο εν βιβλίω φίλος-σου
    Πατριάρχης Φώτιος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Η καλύτερη πρόταση της ημέρας:Ο εν βιβλίω φίλος-σου.Τιμή μου,ειλικρινά, και σ΄ευχαριστώ πολύ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου